Φιλενάδα ...

... ζήτησες εικόνες που, δεν χρειάζονται φωτό:

Μικρό κουτοκο-ειδές ξύλινο καφέ (ξύλο πάνω, κάτω και πλαγίως). Τεράστια παράθυρα στην πρόσοψη -θολωμένα. Ξύλινα ράφια παντού, γεμάτα παραδοσιακά καφε-gadgets, (δεν είναι αλλά δείχνουν). Τέσσερα τραπεζάκια όλα και όλα, ψηλά. Η χαρακτηριστική κρεμάστρα για τις εφημερίδες. Ο πάγκος με τον υπάλληλο (ποδιά, ύφος ανάλογα της ... περίστασης) και πίσω του τα εκατομμύρια είδη καφέ. Και -φυσικά- η βιτρίνα με τις δακτυλογλυκουδιές. Και το άρωμα ... ταπ ... Άρωμα από αυτά που κολλάνε απευθείας πάνω στο νευρόνιο και σε ακολουθούν όλη μέρα ... Παραγγέλνεις, όχι espressάκι (πόσο να κρατήσει;), μπαινοβγαίνει κόσμος (και το αντίστοιχο κύμα παγωνιάς), μέσα έχει ζέστη ... μουσική ανύπαρκτη ... και άχρηστη!

Και για να μην αδικήσω κάτι, πάρε άλλη μια εικόνα:
Παλαιά Εθνική οδός, μέση-Λεβεντογέννας μεριά. Off-road κουτουκο-μαγαζάκι. Nothing much όλη η κατασκευή, θέα όλος ο κάμπος όμως -μέχρι τη θάλασσα (ΤΟ αυτόματο ζεν). Δυο τρεις παρέες, οι περισσότεροι γείτονες και κάποιοι που χάθηκαν (ευχάριστα). Μυρωδιά αυτή του αντικριστού, τίποτα ιδιαίτερο σε αυτή τη μεριά του πλανήτη. Ο μαγαζάτορας λιγομίλητος, δεν παίρνει παραγγελίες: "κόβει την παρέα" και φέρνει! Τίποτα ιδιαίτερο ΚΑΙ μέχρι εκεί (εκτός της θέας που κόβει ανάσα) ... 'Οταν έρχονται τα πιάτα όμως, ξεχνάς τον Jamie. Μικρές εκπλήξεις που έρχονται στον χαλαρό ρυθμό που σου επιβάλει ο μαγαζάτορας, παρέα με καλό (!!!;;;) κρασάκι. Υλικά που αναρωτιέσαι πόσο ενδημικά του νησιού θα μπορούσε να είναι, λιτά συνδυασμένα με την "παράδοση" στη γεύση. Ο μαγαζάτορας, λιγομίλητος είπαμε, αλλά αν τον προσέξει κανείς περιμένει διακριτικά την αντίδραση μετά από κάθε πιάτο -και καθορίζει το παιχνίδι και τους ρυθμούς του. Σε λίγο έχεις απλά παραδοθεί. Και οι γεύσεις, σκέτη φαντασία που τελειώνει με πηκτή ρακή και γλυκό του κουταλιού ...

night night!
[καλά, θα βγάλω -αν προλάβω- και φωτό!]

@

teaching material ...

The biggest Sci-Buzz

Αντιγράφω απλά, photos & facts...

The largest machine in the world... The precise circumference of the LHC accelerator is 26 659 m, with a total of 9300 magnets inside. Not only is the LHC the world’s largest particle accelerator, just one-eighth of its cryogenic distribution system would qualify as the world’s largest fridge. All the magnets will be pre‑cooled to -193.2°C (80 K) using 10 080 tonnes of liquid nitrogen, before they are filled with nearly 60 tonnes of liquid helium to bring them down to -271.3°C (1.9 K).

The fastest racetrack on the planet... At full power, trillions of protons will race around the LHC accelerator ring 11 245 times a second, travelling at 99.99% the speed of light. Two beams of protons will each travel at a maximum energy of 7 TeV (tera-electronvolt), corresponding to head-to-head collisions of 14 TeV. Altogether some 600 million collisions will take place every second.
The emptiest space in the Solar System...To avoid colliding with gas molecules inside the accelerator, the beams of particles travel in an ultra-high vacuum – a cavity as empty as interplanetary space. The internal pressure of the LHC is 10-13 atm, ten times less than the pressure on the Moon! The hottest spots in the galaxy, but even colder than outer space... The LHC is a machine of extreme hot and cold. When two beams of protons collide, they will generate temperatures more than 100 000 times hotter than the heart of the Sun, concentrated within a minuscule space. By contrast, the 'cryogenic distribution system', which circulates superfluid helium around the accelerator ring, keeps the LHC at a super cool temperature of -271.3°C (1.9 K) – even colder than outer space!
The biggest and most sophisticated detectors ever built... To sample and record the results of up to 600 million proton collisions per second, physicists and engineers have built gargantuan devices that measure particles with micron precision. The LHC's detectors have sophisticated electronic trigger systems that precisely measure the passage time of a particle to accuracies in the region of a few billionths of a second. The trigger system also registers the location of the particles to millionths of a metre. This incredibly quick and precise response is essential for ensuring that the particle recorded in successive layers of a detector is one and the same.
The most powerful supercomputer system in the world... The data recorded by each of the big experiments at the LHC will fill around 100 000 dual layer DVDs every year. To allow the thousands of scientists scattered around the globe to collaborate on the analysis over the next 15 years (the estimated lifetime of the LHC), tens of thousands of computers located around the world are being harnessed in a distributed computing network called the Grid.

Καλημερούδια

Sept 10 - LHC First Beam on

[η αδρεναλίνη εκεί γύρω
πρέπει να είναι maxed out
Αααααχ βρε pretend]

ΠιΕς: ΠΟΛΥ μου αρέσει που ο γκούγλης είναι πάντα επίκαιρος!!!!

α

Επετειακά

Κυριακή, τέλος Ιουλίου, αφόρητη ζέστη - ακόμα και στην κεντρική Ευρώπη ... Kαφές νούμερο 5 (φραπεδάκι το 5) και yet another blog ... Πάλεψα λίγο καιρό με τον έμφυτο -ενίοτε καταστροφικό- αυθορμητισμό μου πριν ξεκινήσω να γράφω ... ήθελα να έχω τουλάχιστον ένα "θέμα", ένα format στο μυαλό μου ... Τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον θα έπρεπε να περιμένω πολύ ... :-) Προσπαθώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που είχα κάτι καλά οργανωμένο στο μυαλό μου, πριν από deadline -οικειοθελώς ... μμμμμ... μμμμμμμμμμμμμμμμμμ ... ναι! Σίγουρα όχι την τελευταία δεκαετία ...

Προσπαθώ επίσης να θυμηθώ πότε έγραψα Ελληνικά τελευταία φορά (τα Greenglish με έχουν καταστρέπσει!)... [bare with me, θα προσπαθήσω να αγνοήσω τις ορθογραφικές μου ανησυχίες!]

Τώρα που ξεκίνησα ... δεν ξέρω τι να γράψω, ούτε καν πως να το κάνω upload! :-) Χρόνια τώρα ακολουθώ μία βασική αρχή: δεν διαβάζω ποτέ, μα ΠΟΤΕ το ... manual ! Όταν πρόκειται για ένα blog, υποθέτω αυτό είναι το λιγότερο ... για το ψυγείο ή την νέα υπερκαφετιέρα-ξυπνητήρι-πλυντήριο ... επίσης ! Το ίδιο και στην δουλειά. Κοινή πολιτική: Ανοίγουμε το κουτί, αγνοούμε το άχρηστα χαρτάκια, συνδέουμε με το ρεύμα, πατάμε το κόκκινο κουμπάκι...Βingo! (κρατάμε καλού κακού ότι περισσέψει σε βίδες κλπ). Αυτό που φοβάμαι είναι ότι μαζί με το manual του υπολογιστή, πέταξα και το manual για την ζωή ... Υπάρχει, έτσι δεν είναι ;;; Πρέπει να υπάρχει, και δεν με ενοχλεί καθόλου που δεν το διάβασα ... απλά δεν βρίσκω το κόκκινο κουμπάκι ... Κρατάω όμως ΟΛΕΣ τις βίδες !!!

Κυριακή, τέλος Ιουλίου, άλλο post ήθελα να γράψω, άλλο προέκυψε ... :) Τρία χρόνια, άλλαξα διεύθυνση (ηλεκτρονικά και μη-), άλλαξα δουλειά, συνήθειες, περιβάλλον (μόνο αριθμό καφέδων δεν άλλαξα) και ... να μην έχω βρει ακόμα το κουμπάκι;;; Ή ήταν πάντα εκεί; :) Θα δείξει !!!

Καλησπέρες
[όχι,
ΔΕΝ έχουμε συνήθως δίκτυο]

new era

Ησυχία γενικότερη σήμερα ... Νομίζω ακόμα και στην blogόσφαιρα, δεν ξέρω ... Ίσως μου φαίνεται έτσι επειδή εγώ είμαι έτσι ... ήσυχη.

Όπως και να έχει 10 και 15, καφές μεγάλο διψήφιο νούμερο και ... απολογισμός ημέρας ;;; Μμμμ ... Οι μόνες ώρες της μέρας που τις αισθάνομαι κάπως δημιουργικές εδώ είναι οι ώρες που είμαι στην τάξη μου ... Η αλήθεια είναι ότι ήμουν κουρασμένη σήμερα -είχα ξυπνήσει και αξημέρωτα. Το απόγευμα δεν είναι η καλύτερή μου ώρα για μάθημα, ο μεσημεριανός καφές όπως και να έχει ... κάπως σε νυστάζει εδώ στους Τροπικούς (ναι, είχαμε 22+). Έχουν προηγηθεί και οι ατελείωτες ώρες στο γραφείο στην άκρη του διαδρόμου, που είναι στην άκρη ενός άλλου διαδρόμου. Πρέπει να χαθεί κανείς για να φτάσει μέχρι εκεί ... Και μιλάμε για new era διαδρόμους, έτσι; Μπορεί να προσγειωθεί δικινητήριο σε αυτούς τους διαδρόμους ... Μπορεί να κατασκηνώσει το επόμενο παγκόσμιο Jamboree και πάλι να έχει χώρο για bbq στη μέση (whow, τι θυμήθηκα ... :) !!!) Παράπονο; Όόόόχι, καταρχήν είναι πανέμορφοι αυτοί οι φωτεινοί τεράστιοι διάδρομοι. Όλα τα κτήρια τριγύρω είναι πανέμορφα. Βιοκλιματικά, σοφά διαρρυθμισμένα, minimal, λευκά (αυτό το τελευταίο όχι παντού δυστυχώς...), με το πρασινάκι τους απέξω και την θέα βουνό και πολύ (μα πολύ λέμε) μπλε. Είμαστε τυχεροί και από τους πολύ λίγους στο old world που έχουμε τέτοια κτήρια.... Και πιθανά είμαι τυχερή και εγώ που έχω αυτό το γραφείο, στην άκρη του διαδρόμου, που είναι στο τέλος ενός άλλου διαδρόμου ... Και αυτό και πολλά άλλα. Εδώ μερικά πράγματα δεν είναι δεδομένα, δεν διαλέγεις, δεν μπορείς να προγραμματίσεις με βάση μια λογική (ή την προηγούμενη λογική), δεν μπορείς να κάνεις πλάνο ... Θα έπρεπε όμως, no matter what my past experience has been, να το βλέπω λίίίγο αυτό το τυχερή (ή μάλλον, ίσως και να το βλέπω και απλά να κάνω διαφορετικές συγκρίσεις) ... ουφ...
Anyways, από τότε που "γύρισα" (λέμε τώρα) αντιστέκομαι πολύ στο να γράψω για την καινούρια μου δουλειά. Ο λόγος, δεν είναι ο προφανής (που ίσως και να έπρεπε να είναι), ο λόγος είναι γιατί ... δεν έχει νόημα να πω κάτι απλά για να βγάλω λίγη ενέργεια (και να το αφήσω να πέσει κάτω). Ούτε να κάνω κριτική ... Θα ήταν μάλλον κακόγουστο, είναι εύκολη η κριτική ... Και μέχρι τώρα ... εκτός από τους μαθητές που που πολύ θα ήθελα να σας τους περιγράψω μερικές φορές (αλλά δεν κάνει :) ), δεν σκέφτηκα ποτέ να γράψω κάτι ... θετικό :(

Άλλο θέμα λοιπόν: τα γυρινάκια (always a pleasure, not business!) ... Τα γυρινάκια που ήταν λίγο παραπονεμένα μέχρι τώρα. Ταξίδεψαν μέχρι εδώ, τα ταλαιπώρησε ο Εθνικός μας Αερομεταφορέας, τους την είπαν στο Τελωνείο, τα φιλοξένησε ένας χασάπης (seriously), τα μάζεψε καθυστερημένα το αφεντικό τους (me), τα έβαλε σε ένα καινούριο ψυγείο και ... σχεδόν τα παράτησε (μαζί με όλα τα άλλα που παράτησε και μάλιστα όχι σχεδόν) μέχρι σήμερα που φτιάξαμε το "φορητό μικροσκόπιο". Τα γυρινάκια λοιπόν έκαναν party σήμερα που ήρθε η τελική απάντηση από τα κεντρικά της pretend και τους είπα ότι έρχεται το Γαλλώδι! Oh yes, σε 2 μήνες max θα έχουμε και Γαλλώδι στους Τροπικούς ! This is good news!!! Επιτέλους .. ουφ ... Σχεδόν μου φάνηκε πιο φωτεινό το εργαστήριο!

NN
[night night!]

άσπρο ahead :)

Γιεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!! Επιτέλους !!!! Επιτέλους, επιτέλους, επιτέλους,

Ε Π Ι Τ Ε Λ Ο Υ Σ !!!

Θα χιονίσει ΚΑΙ στην Λεβεντογέννα και μάλιστα μετά από μια μέρα σαν και αυτή (βλ. αριστερά!)
Αυτός και αν είναι λόγος για post! Ο καλυτερότερος λόγος που είχα τις τελευταίες (γκρι) εβδομάδες!

ΣΚ ahead, πρέπει να περιμένουμε μέχρι την Κυριακή είπε ο καλός κύριος στο χαζοκούτι ... Ας είναι, αν είναι επιτέλους να δούμε άσπρη μέρα, ας περιμένουμε και μέχρι την Κυριακή ... Ευτυχώς το γατί φοράει τα κατάλληλα παπούτσια, μήπως και χρειαστεί να ταΐσουμε κανένα κρι-κρι :)))) ...

Καλησπέρες
[back to work]

ΠιΕς. Και ... προσεκτικά στους δρόμους εσείς που δεν έχετε κατάλληλα εκπαιδευμένα γατιά, ε;;;;
ΠιΕς 2. Ναι, πάντα έχουμε και λίγο άσπρο ΧΙΟΝΙ στις τριγύτω κορυφές. Αλλά το άσπρο :) χιόνι που μυρίζεις και νοιώθεις έχει άλλη χάρη ...

:'

Chapitre XXVII

Et maintenant, bien sûr, ça fait six ans déjà... Je n'ai jamais encore raconté cette histoire. Les camarades qui m'ont revu ont été bien contents de me revoir vivant. J'étais triste mais je leur disais: C'est la fatigue...
Maintenant je me suis un peu consolé. C'est à dire... pas tout à fait. Mais je sais bien qu'il est revenu à sa planète, car, au lever du jour, je n'ai pas retrouvé son corps. Ce n'était pas un corps tellement lourd... Et j'aime la nuit écouter les étoiles. C'est comme cinq cent millions de grelots...
Mais voilà qu'il passe quelque chose d'extraordinaire. La muselière que j'ai dessinée pour Le Petit Prince, j'ai oublié d'y ajouter la courroie de cuir! Il n'aura jamais pu l'attacher au mouton. Alors je me demande: "Que s'est-il passé sur sa planète? Peut-être bien que le mouton a mangé la fleur..."
Tantôt je me dis: "Sûrement non! Le Petit Prince enferme sa fleur toutes les nuits sous son globe de verre, et il surveille bien son mouton..." Alors je suis heureux. Et toutes les étoiles rient doucement.
Tantôt je me dis: "On est distrait une fois ou l'autre, et ça suffit! Il a oublié, un soir, le verre, ou bien le mouton est sorti sans bruit pendant la nuit..." Alors les grelots se changent tous en larmes!...
C'est là un bien grand mystère. Pour vous qui aimez aussi le petit prince, comme pour moi, rien de l'univers n'est semblable si quelque part, on ne sait où, un mouton que nous ne connaissons pas a, oui ou non, mangé une rose...
Regardez le ciel. Demandez-vous: le mouton oui ou non a-t-il mangé la fleur? Et vous verrez comme tout change...
Et aucune grande personne ne comprendra jamais que ça a tellement d'importance!

Le Petit Prince,
par Antoine de Saint-Exupéry

Doux rêves mes petits
:')

19 ...

Όχι καφέδες βρε! :)))
Η μέρα ξεκίνησε με Magritte, ξανά λοιπόν Magritte και προειδοποιώ ότι θα ξεφύγω αισχρά (η διάθεση)! Καφές Νο 8, η γεύση σε καφέ και κέφι σταθερά παράξενη.

Όσο καιρό τα σούKερ μάρκετ μάζευαν "προσωπικά δεδομένα" δεν με πείραζε καθόλου. Να τα μαζέψουν, γιατί να μην τα μαζέψουν;;; Να τα μαζέψουν και να φτιάξουν τα ράφια τους όπως τα θέλω εγώ (ΑΝ καταφέρουν να τα επεξεργαστούν γιατί έχω την υποψία ότι δεν ψωνίζω μόνο εγώ) ...
Τώρα όμως αλλάζουν λίγο τα πράγματα ... Η Μαμά Ευρώπη, σύμφωνα με τον Άνεμο και λοιπές πηγές, προτείνει την υιοθέτηση Αμερικάνικης πολιτικής με συλλογή τουλάχιστον 19 στοιχείων από τα προσωπικά δεδομένα^# κάθε ταξιδιώτη που μετακινείται μεταξύ μαμάς Ευρώπης και άλλης κακής χώρας (για βοηθήσει στον ... πόλεμο κατά της τρομοκρατίας).
Taking into account ότι η pretend είναι εκκολαπτόμενη μεν, κακή δε (και επίσης ότι έχω πάρα μα πάρα πολύ δουλειά να κάνω και δεν θέλω να την κάνω), απασχόλησα το νευρόνιο με τις πιθανές ερωτήσεις που θα οδηγούσαν σε αυτά τα 19 πολύτιμα δεδομένα άμεσα. Και φυσικά, έχοντας πείρα στο πως η Μαμά Ε. βγάζει τα αποτελέσματα και τις στατιστικές της, έθεσα και το επίπεδο των ερωτήσεων (-∞).

Το αποτέλεσμα κατά το νευρόνιο είναι ότι, ΑΑΑΑααααν θέλετε στο μέλλον να δείτε το Taj Mahal, να περπατήσετε τα δρομάκια της Πόλης (ωχ είπα Πόλη με Π κεφαλαίο;;;), να ψωνίσετε jeans στην 5^η (γιατί είστε τιποτένιοι καταναλωτικοί τύποι) ή να διακοπεύσετε ταπεινά στο Burj Al Arab, θα πρέπει να

σταματήσετε άμεσα το blogging ΚΑΙ το surfing.

Σκεφτείτε τις πιθανές ερωτήσεις:
@ Έχετε blog? Ναι => 1 κακό δεδομένο (για τα καλά δεν ενδιαφέρονται).
@ Στο blog γράφετε ανώνυμα ;;; Σχετικό αυτό αλλά για εσένα γράφω ανώνυμα, Ναι => 2 τα δεδομένα {βοηθάω να μπείτε στο ρυθμό: έχεις κάτι να κρύψεις ... ;;; !!! }
@ Διαβάζετε τις απαντήσεις αγνώστων;;; (κατά το πακετάρατε μόνοι τις βαλίτσες σας;) Huh???... Ναι => 3 τα δεδομένα.
@ Έχετε φιλοξενήσει ποτέ στη σελίδα σας σελίδες ή κείμενα ή link σε κείμενα άλλων ;;; Ναι => 4 τα δεδομένα (δεδομένο είναι το συμπέρασμα του γραφειοκράτη, όχι η απάντηση, μην μπερδεύεστε).
@ Έχουν επισκεφτεί ποτέ το blog σας πιθανά μέλη Aραβικών ή κομμουνιστικών ομάδων ;;; Που να ξέρω;;; Τα nicknames! :( Ναι => 8 τα δεδομένα (extra points για την προδιάθεση).
@ Έχετε εκφράσει ποτέ άποψη κατά της Κυβέρνησης, του συστήματος, του Κράτους ή των αρχών;;; Άμεση;;; Και εμμεση! :( Ναι => 9 τα δεδομένα.
@ Έχετε ποτέ εκφράσει άποψη κατά της Μαμάς Ευρώπης;;; :( Ουουουου πολλές φορές => 14 τα δεδομένα (ντροπή τσ τσ τσ).
@ Έχετε ψάξει ποτέ για συνταγές στο δίκτυο: Ναι => 15 τα δεδομένα. Codeword συνταγές.
@ Έχετε πέσει ποτέ πάνω σε σελίδες που θα μπορούσαν να έχουν τρομοκρατικό ή υβριστικό περιεχόμενο;;; Search τον Πρόεδρο με τον Googl-η (hit No 5) και πες μου αν δεν είναι υβριστικό για τους χιπαντζήδες το αποτέλεσμα. Ναι => 16 τα δεδομένα.
@ Αγοράσατε ποτέ κάτι ανώνυμα από το δίκτυο ;;; ΟΚ, ΟΚ, το παραδέχομαι... είχα και άλλη αλλά ήθελα την gadgetένια ... Ναι => 17 τα δεδομένα.
@ Θα μπορούσαν οι σελίδες που επισκέπτεστε να περιέχουν και όπλα ή άλλο τρομοκρατικό περιεχόμενο; μμμμ ... δεν ξέρω ! 19 τα δεδομένα, 2 Points, ένα για την αδιαφορία.

Αρκεί να έχετε blog επομένως για να κάνετε την δουλειά ενός γραφειοκράτη εύκολη και διασκεδαστική.
Εγώ πάλι που ΔΕΝ έχω blog και ΔΕΝ σερφάρω, μόλις έμαθα ότι μπορεί και να ΜΗΝ ταξιδέψω κιόλας για pretend το Σάββατο. ΓΡΟΥΜΦ ...

Καλησπέρα
[και όχι, δεν είναι βράχος,
αλλά αν δεν γελάσουμε μαζί του
μπορεί και να γίνει]

^# Χαζή απορία αλλά να ζητούσαμε να αφαιρεθεί η λέξη προσωπικά δίπλα από το δεδομένα ;;; Μήπως αισθανόμασταν εννοιολογικά πιο ήσυχοι...

Ζντουπ;

"Έχετε μια κόρη που την λένε ..." (κοίταγμα-φόνος) "... ... πως σε λένε;;;"
"KV"
"'Εχετε μια κόρη που την λένε KV;;;"
Φάδερ: "Ναι;;; Καλά είναι;;; Έπαθε κάτι ;;; Ποιος είστε;;;"
"Καλά είναι μην ανησυχείτε ... εδώ δίπλα μου είναι ... ΑΛΛΑ ... γιατί τους παίρνετε κινητά αν δεν ξέρετε ότι μπορούν να τα προσέχουν;;; Ε;;;" {Ζντουπ;;;}
Φάδερ (το ζντουπ το δικό του το υποθέτω. Πάντα περίμενε ένα τηλέφωνο από άγνωστο αλλά περίμενε ότι θα φορούσε και στολή!): "Εεεε; Της πήρα κινητό; Και τι σας έκανε;;; Και γιατί χρησιμοποιείτε το κινητό της κόρης μου;;;" {Μετά το πρώτο σοκ, ανέκαμψε, σαν από χρόνια έτοιμος! way to go dad}
"Το ξέρετε ότι η κόρη σας ... blah blah blah ..." {Μου έφαγε ΟΛΕΣ τις μονάδες για να νουθετήσει τον φάδερ...}

Δεν θα συνεχίσω την περιγραφή του ευφυέστατου διαλόγου ... Πήγα στο σούκερ μάρκετ (με "κ" γιατί έτσι το λέει ο ανηψιός μου) να αγοράσω νερό (γιατί εδώ αγοράζουμε νερό), άφησα τον Ντορή στο κάτω ράφι για να πιάσω το 10λιτρο μπουκάλι που σοφά έβαλαν στο πάνω πάνω ΠΆΝΩ ράφι, ξέχασα τον Ντορή εκεί μετά την υπερπροσπάθεια as it happens (more to some than others) και ... πάει ο Ντορής!!! 3 δεύτερα αργότερα που γύρισα να τον μαζέψω είχε εξαφανιστεί. 5 λεπτά αργότερα τον έφερε ένας κύριος στο ταμείο. {phew, thanks}
"Δικό σου είναι;;;" Ενικός.
"Ναι, σας ευχαριστώ πολύ"
"Έτσι θα στο δώσω;;; Ποιος είναι ο αριθμός;;;;"
"Που να ξέρω;;;"
Μπινελίκια ... χοντρά μπινελίκια "... σας παίρνουν ένα κινητό και δεν εκτιμάτε την αξία του χρήματος και τα αφήνετε όπου να'ναι και δεν εκτιμάτε τίποτα και ... ούτε το νούμερο δεν ξέρεις ... και ... " (blank) "... και που θα ξέρω εγώ ότι είναι δικό σου;;;;"
"Δίκιο έχετε, δώστε μου σας παρακαλώ το κινητό όμως"
"Όόόό-ϊ, πρώτα να δούμε αν είναι δικό σου"
... Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Κάπως έτσι έγινε και επέστρεψε ο Ντορής στο σπίτι του. Διαφορά: Αν τον έχανα στην pretend (και το λέω γιατί ... :) τον έχω χάσει ΚΑΙ στην pretend) θα μου τον έδιναν πίσω με χαμόγελο, χωρίς μπινελίκι και ... χωρίς να πάρουν τον κηδεμόνα-φάδερ τηλέφωνο και του χαλάσουν το όνειρο (χαχαχαχαχα και btw νομίζω πως του άρεσε κάπου το authority)!
Πως το λέγαμε παλιά αυτό με το γυαλό ; ΓΙΑΤΙ το χαλάμε μετά;

Καλημέρες
[grey out,
κρεμάμε κουρτίνες για να μην δουλέψουμε in
γυρινάκια στον ΕλΒεν
very VERY far away from home]

Update:
* Μεγάάάάάλο πρόβλημα με τον γείτονα: Κάθε φορά που μετακινείται μου κόβεται η σύνδεση! Δεν τους μετακινούμε χρυσέ μου τους Θανάσηδες και παίρνουμε μαζί μας ό,τι χρειαστούμε: την μηχανή του καφέ και όλα τα συναφή! Πέρα-δώθε, πέρα-δώθε, θα το χαλάσεις το παρκέ! Ε-μα!

priorities

Μάσκαρα, μολύβι, σιδερωμένο πουκάμισο, pointer, Θανάσης ... και ;;; δεν ξέρω πια ...
Πανικός, σάστισμα ... ή μάλλον οργή ... Οργή για εκείνες τις χαρούμενες στιγμές που έρχονται μόνο μετά από ΠΟΛΥ έντονη προσπάθεια και που σκιάζονται από την συμπεριφορά ανθρώπων που δεν έχουν αίσθηση επαγγελματικής ηθικής ή προσωπικής ηθικής for that matter. Η δεύτερη φορά αυτού το φθινοπώρου, με επηρεάζει πολύ περισσότερο από την πρώτη. Ίσως γιατί στην πρώτη είχα προλάβει την σφαίρα που λέει σοφά η Ελένη ...
Το ξεχνάμε ... Προέχει η ομιλία (priorities, priorities) ... Μάσκαρα, μολύβι KAI σιδερωμένο πουκάμισο, on. Ομιλία, pointer και Θανάσης έτοιμα και ... έχω μία ώρα για να θυμηθώ που είχα αφήσει τον εγωισμό και το πείσμα μου! Γιατί το πείσμα είναι καμμιά φορά ο καλύτερος συνεργάτης ...

Καλησπέρες
[ομίχλη
in & out]

and yet ... there are limits

... στο πόσο θέλουμε να τα βλέπουμε όλα από την σκοπιά της επιστήμης :)))) Συνεχίζω από χτες, όλα σχετικά, όλα ανοικτά σε ό,τι καινούριο έχει να μας πει η επιστήμη. Όλα; Μμμμμ ... ΚΑΙ αυτό σχετικό έτσι;;;

"There are several types of chemistry required in romantic relationships. It seems like a variety of different neurochemical processes and external stimuli have to click in the right complex and the right sequence for someone to fall in love."

Mark B. Kristal,
Professor of Psychology,
UB College of Arts and Sciences.

"In the absence of a methodical and systematic effort, ...art education can be of full benefit only to those who owe the competence acquired by slow and imperceptible familiarization to their family milieu, because it does not explicitly give to all what it implicitly demands from all."

From: Pierre Bordieu
The Field of Cultural Production: Essays on Art and Literature

Sure ... (και huh???). Η επιστήμη μπορεί να προσπαθεί (και ίσως και να έχει ... στατιστικά δίκιο, και ίσως να είμαστε στατιστικά αυτοί που περιγράφουν όσο και αν κανένας μας δεν το πιστεύει. Εγώ;;; Στατιστική;;; Βρες μου άλλον ένα με ένα μόνο νευρόνιο. Ο Bush δεν μετράει, δεν βρήκανε νευρόνιο), αλλά πόσοι θα κατεβάσουμε την σχετική βιβλιογραφία;;; Μερικά πράγματα, γίνεται να μπουν σε φόρμες; Για όλους; Να ξέρουμε το πως και το γιατί. Να γίνουν εύκολα και προβλεπόμενα; Και ΑΝ γίνεται ... θέλουμε; ΧΑ!

Καλημέρες
[5 ^οC έξω,
πολλούς ακόμα μέσα
καραμελίτσες overdose!]

relativity

"There is nothing wrong with Einstein's theory of relativity. If the energy of an object is much smaller than 1019 proton masses or if the distance between two objects is smaller than millions of light-years, Einstein's equations are still valid"

D. Nanopoulos,
Distinguished Professor of Physics at Texas A&M University
Head of the Houston Advanced Research Center's Group for Astroparticle Physics

τα πάντα σχετικά ...

Καλημέρα !
[μάλλινα :)
Current Temp : 4.1 ^oC
και ... 38+ ^oC :( ]

Βlogger ... γρουμφ με τα font σήμερα...

το λαμπάκι

# (φωνή στην άλλη άκρη του τηλεφώνου) Σίγουρα δεν θέλετε να την αλλάξετε μόνη σας την λαμπίτσα;;;

Σίγουρα!
# Μα σίγουρα;;;
Ναιαιαιαιαι είπαμε!
# Μα είναι 15 λεπτά δουλειά...
15 για εσάς, εμάς μπορεί να μας πάρει 2 μήνες...
# See you on Wednesday ...
[mental note ... ΚΑΙ η agenda κάνει διακοπές!]

Ήρθε στην ώρα του, το μηχάνημα δεν ανταποκρίθηκε στα 15 λεπτά δουλειάς με τον Swiss-προβλεπόμενο τρόπο, τον παίδεψε 3 ώρες, τον κεράσαμε sandwichάκια και καφέδες και διάφορα, μας έγραψε την απόδειξη παροχής υπηρεσιών και off he went να ξαναγίνει η φωνή πίσω από το τηλέφωνο!
Απόδειξη:
Λαμπίτσα 1: 680 CHf,
Λαμπίτσα 2: 350 CHf,
Βιδάκι Παράξενο: 100 CHf,
Οδοιπορικά: 800 CHf(σιγά την τεράστια χώρα ρε μεγάλε)
Ώρες εργασίας: 3 (μας έκανε και κανένα δίλεπτο σκόντο) x 250 = 750 CHf.

Βαριέμαι να κάνω την πρόσθεση αλλά στοιχηματίζω ότι αγόρασε μια δωδεκάδα λάμπες με τα μεταφορικά και μόνο [btw αυτή είναι δουλειά, όχι αηδίες!]. Αυτή είναι η βασικότερη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του εργαστηρίου (και όχι μόνο) τους τελευταίους μήνες. Από τότε που συνειδητοποίησα ότι ό,τι δεν χρησιμοποιήσω από τα "επιστημονικά μου εισοδήματα" στην pretend είναι σαν να το εκχωρώ στον επόμενο (μια και άλλοι φαίνεται να αποφασίζουν αυθαίρετα για τις επιτρεπόμενες μετακομίσεις) έχουμε πνιγεί στο χρήμα!!! Ότι θα μας έφτανε για τουλάχιστον 2 ακόμα χρόνια άνετης έρευνας γίνεται εργατικά, συνέδρια, χημικά, βιβλία ... Δεν συνθέτουμε πλέον τίποτα που μπορεί να αγοραστεί, κάνουμε πειράματα που άλλοτε θα φαινόταν εξωτικά, καλούμε τεχνικούς όταν η KV μπορούσε να κάνει την δουλειά (με λόγο παραπάνω δράμα) ... Άσκοπη σπατάλη πόρων;;; Σίγουρα (αν και ποτέ δεν ξέρεις πόσο αλλού μπορεί να σε οδηγήσουν τέτοιες πολυτέλειες). Θα ένοιωθα τύψεις παλιά;;; Oh yes! Σταμάτησα όμως να το βλέπω έτσι όταν συνειδητοποίησα πως θα έπρεπε αντίστοιχα να βλέπω και σαν άσκοπη την προσπάθεια να έρθουν οι πόροι εδώ, και τα μηχανήματα και οι μισθοί. Και δεν ήταν λίγη η προσπάθεια ... (Remember THE deadlines??? 3 years of endless deadlines... ταπ) We might as well have fun with it! Ελάχιστα ψήγματα τύψεων που έχουν απομείνει θα πνιγούν μία και καλή στο επικείμενο συνέδριο στο νησί ...

Καλησπέρες
[καλό δακτυλάκι, καλό...]

χίλια και ένα "Εγώ"

Αν έμαθα ένα πράγμα στα σχεδόν 3 χρόνια μου εδώ είναι ότι η υπομονή πάντα βοηθάει ... (αυτό με την επιμονή το ήξερα. Το καινούριο με την υπομονή το έμαθα ΜΟΝΟ επαγγελματικά ... ταπ ... μερικοί λένε ότι βοηθάει παντού... τσ).
Στο θέμα μου: Τον τελευταίο καιρό (πολύ καιρό όμως) στην ερώτηση "Ποιος θα αναλάβει να το κάνει αυτό" υπάρχει η αυτόματη (χαμογελαστή, ευδιάθετη) απάντηση: "Εγώ" ... Το Γαλλώδι ... "Ποιος θα κάνει το πείραμα;" "Εγώ", "Ποιος θα ψάξει βιβλιογραφία;" "Εγώ", "Ποιος θα πάει να μαζέψει τα δείγματα ;" "Εγώ", "Ποιος θα γράψει το πειραματικό;" "Εγώ", "Ποιος θα πάει να φέρει το τάδε;" "Εγώ" κλπ κλπ κλπ (Όόόόόόχι δεν πιάνει το "Ποιος θα μου σιδερώσει τα ρούχα;", κανείς δεν απαντάει "Εγώ"... ΦΥΣΙΚΑ δοκίμασα, ταπ...) ... Τίποτα μεμπτό σε αυτό (ίσα-ίσα) ΑΛΛΆ... όταν μαζέψεις χίλια "Εγώ" αρχίζει μάλλον να ζορίζει η κατάσταση ... Και το Γαλλώδι, μέσα στον ενθουσιασμό του δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει αυτό, έχει κάνει την λίστα "του" ατελείωτη ... plus είναι μουλάρι και όταν λέει "εγώ" το εννοεί και το προσπαθεί μέχρι τελικής πτώσης ... (κάτι μου θυμίζει, κάτι μου θυμίζει ... Α μπα...)
ΟΚ, κρούεις τον κώδωνα του κινδύνου ευγενικά : "I love that you love so much our work but you WILL kill yourself. Believe me, I know! Let other people take some of the responsibilities" ... Χαμογελάει, "no problem", ξέρεις ότι σε άκουσε (πάντα ακούει, ένα παράξενο πράγμα) παρόλα αυτά τον χαβά του ... ... ... ταπ ...
Που είναι το πρόβλημα;;;
Να το πάρουμε από την αρχή: Το Γαλλώδι έχει σαν δουλειά να παίρνει τα όνειρά μου (τα επαγγελματικά ντε, δεν είναι και ο John John) και να τα κάνει πράξη. Η δική μου δουλειά είναι να του δίνω τα σωστά όνειρα και τις συμβουλές που μπορώ, να του μαθαίνω ό,τι μπορώ (ή ξέρω) και να παρακολουθώ/επεμβαίνω κριτικά με στόχο να επιτύχει αυτό που επιδιώκουμε. Το Γαλλώδι την κατάλαβε λάθος όμως την διαδικασία : Παίρνει τα όνειρά μου, προσθέτει τον δικό του μαϊντανό (ο οποίος πολλές φορές καθορίζει και την γεύση) και τα κάνει δικά του. Όχι επιλεκτικά, όλα ... Και θέλει να τα φέρει όλα σε πέρας (βρε μήπως το Γαλλώδι έχει αδελφό τον John John που μάλλον θα σιδερώνει κιόλας;;;;μμμμ). Δυστυχώς το μόνο που δεν μας λείπει είναι όνειρα. Τι καλύτερο όμως, έτσι;;; το όνειρο κάθε ερευνητή για τους συνεργάτες του... Μμμμμ ... ναι, για εμένα. Για εκείνον;;;
Ξανά τα δεδομένα μας, τα πρακτικά αυτή τη φορά : Το Γαλλώδι παίρνει όνειρα και πρέπει να τα κάνει πράξη σε ένα τακτό χρονικό διάστημα. Πρέπει να ολοκληρώσει ένα συγκεκριμένο στόχο που θέσαμε στην αρχή (και που μετακινούμε με ελαφρά πηδηματάκια όπου μας αρέσει σε όλη αυτή την πορεία) ώστε μια επιτροπή σοφών λιονταριών να κρίνει ότι έμαθε και να με αφήσει να βάλω την υπογραφή μου στο χρυσό χαρτί (εγώ θα την είχα βάλει ήδη, θεωρώ ότι έμαθε ό,τι ήταν να μάθει -να κρίνει και να επιμένει... Μάλλον εγώ μένει να μάθω... ταπ).
ΠΩΣ το Γαλλώδι θα φτάσει σε αυτό το σημείο όμως;;; (και μάλιστα σχεδόν ένα χρόνο γρηγορότερα απ'όλους τους συναδέλφους του;;;) Αν είναι οργανωμένο.
Είείείέιναι το Γαλλώδι οργανωμένο;;;; Με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις! Ονειροπαρμένο είναι σαν τον δάσκαλό του.+- Τα θέλει όλα, τα προσπαθεί όλα, ενθουσιάζεται φρικτά και ταυτόχρονα δεν μπορεί να πει όχι. Βοηθάει τους πάντες οικειοθελώς, αναλαμβάνει όλες τις ευθύνες οικειοθελώς, μπλέκεται σε όλα τα project με ενθουσιασμό ... Το αποτέλεσμα είναι ότι τελειώνει ΣΧΕΔΟΝ όσα θέλει ... όχι όμως τελείως ... Μένει κάτι εδώ και κάτι εκεί (κλπ κλπ κλπ) που ποτέ δεν προλαβαίνει να κάνει γιατί τρέχει πανικόβλητο (οικειοθελώς, οι άλλοι στο εργαστήριο είναι σαν να αποστάζουμε Jack Daniels)

Τι κάνω εγώ;;; Υπομονή, καιρό τώρα. Υπομονή και διακριτικές υπενθυμίσεις της ατελείωτης λίστας ... Γιατί ;;; Γιατί όταν κάποιος κάνει με τόση δημιουργικότητα και ενθουσιασμό τα όνειρά σου δικά του, του οφείλεις μία ανάλογη εμπιστοσύνη (...με βοηθητικές η εμπιστοσύνη για να μην τα παραλέω κιόλας ... εγώ το χρυσό χαρτάκι είπαμε θα το υπέγραφα και σήμερα...Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, αν δεν είχα τις βοηθητικές θα είχα χτυπήσει τις καμπάνες της Notre Dame, ή του Αγ. Πέτρου στην περίπτωσή μας). Υπομονή λοιπόν και το κουδουνάκι ελαφρά πότε πότε...

Το καλό με το Γαλλώδι (που σίγουρα δεν το έμαθε από το αφεντικό του), είναι ότι σταματά και ανακεφαλαιώνει κατά διαστήματα, οικειοθελώς και αυτό. Σήμερα λοιπόν, όσο οικειοθελώς λέει τα "εγώ" του, τόσο οικειοθελώς μου δήλωσε ότι νομίζει ότι πελάγωσε! Phew (είχα αρχίσει να ανησυχώ για τις αντοχές μου!!!). Κάτσαμε μέχρι αργά, βασανίσαμε την μιμόζα καθώς συμφωνούσαμε στην λίστα με τα ατελείωτα, χαμογέλασε όταν την είδε να συμπληρώνεται γρήγορα και οργανωμένα (σαν έτοιμη από καιρό) και ... ;;; Βλέπουμε! Εγώ στην θέση του, πάλι όλα θα προσπαθούσα να τα κάνω αύριο. Κάτι μου λέει όμως ότι αυτός πάλι 101 θα είναι!!!

Καλησπέρα
[flip flops και ...
αντικουνουπικά!]

τζίνι

Παίρνεις ένα 4χρονο, το πας στο Jumbo ή το ανάλογο "από -εδώ -πήρε -όόόόόλα -τα -υπόλοιπα" και του εξηγείς:

"Μπορείς να πάρεις ό,ό,ό,τι θέλεις
ΑΡΚΕΙ να μπορούμε να το κουβαλήσουμε!"

Γίνεσαι αμέσως το προσωπικό του τζίνι, σε κοιτάζει με πρωτόγνωρη λατρεία. Δεν θα ασχοληθούμε όμως με αισθήματα. Στα 4χρονα (και τους νέους λιονταρίνους) τα αισθήματα και συναισθήματα αλλάζουν όπως ο καιρός στην pretend.
Έχετε μαζί σας το τζιπάκι και την Gold. Ακόμα και ένα 4χρονο ξέρει ότι δεν υπάρχει πιο priceless συνδυασμός, αισθάνεται ασφάλεια ... Μπαίνετε στο Jumbo και αρχίζει να μαζεύει: νεροπίστολα, συναρμολογούμενα, αυτοκινητάκια, τηλεκατευθυνόμενα, επιτραπέζια, παιχνίδια για την θάλασσα, μπάλλες, τον Kevin της Barbie (για να σας τον χαρίσει στα επόμενα γενέθλια), βιβλία. Τα πηγαίνετε στο τζιπ, ξαναγυρνάτε. Γεμίζει πάλι το καρότσι: τραινάκια, αεροπλανάκια, puzzle, νταλίκες όλα τα χρώματα (μα τι μανία είναι αυτή με τις νταλίκες), τον Bob τον μάστορα, τους φίλους του, τα εργαλεία του, τον μικρό γιατρό, τον μικρό χημικό ... Ξαναπηγαίνετε στο τζιπ, το 4χρονο βλέπει ότι έχει αρχίσει να γεμίζει. Βγάζει τον Kevin της Barbie και ξαναγυρνάτε: ποδήλατο, πατίνι, τσουλήθρα, σκηνή και άλλα συναρμολογούμενα, στρώμα θαλάσσης, την αριθμομηχανή με τα νομίσματα και τα πλαστικά λαχανικά ... Γεμάτο το τζιπ ... Το 4χρονο προβληματίζεται ... μμμμ ... βγάζει τα βιβλία και τα επιτραπέζια (έχει και άλλα), ξεφουσκώνει το στρώμα, και voila! Έτοιμοι για ένα ακόμα γύρο : πατίνι κόκκινο (το άλλο ήταν μπλε), παγωτομηχανή, νεροπίστολα, βατραχοπέδιλα, μάσκες... Το τζίπ δεν χωράει τίποτα πλέον, το 4χρονο γκρινιάζει πως χωράει : "Μου 'ποσχέθηκες" ... (εκείνη την στιγμή ξέρεις πόσο σε μισεί) Ξαναγυρνάτε...
Στον μοναδικό διάδρομο που δεν αδειάσατε ακόμα έχει είδη κεντήματος ... Μαζεύει βελονες για πλέξιμο, κουβάρια, διάφορα άλλα κεντηματικά (καινούριο επίθετο, αντιπροσωπευτικό της σχέσης μου με το κέντημα). Του εξηγείς ότι δεν χωράνε στο τζιπ, αυτό συνεχίζει να μαζεύει. Καθώς προσπαθείς να το πείσεις ότι δεν είναι μόνο ότι δεν χωράνε, είναι ότι δεν θα τα χρησιμοποιήσει και ποτέ κιόλας, αυτό πιάνει ΚΑΙ την ραπτομηχανή (μία ηλεκτρική και μία πατροπαράδοτη!) ... Βγαίνοντας έξω είσαι σίγουρος ότι θα συνειδητοποιήσει ότι ΔΕΝ του αρέσει το κέντημα και θα τα ξαναγυρίσετε πίσω... Λάθος: Στον διάδρομο 3 το Jumbo πουλάει trailer... Ξαναβουτάει και τον Kevin και φύγατε.

Ηθικό δίδαγμα: Κανένα -αν δεν είσαι τζίνι. Αν είσαι τζίνι μην υποτιμάς ποτέ τον καταναλωτισμό ενός 4χρονου (ή ενός μικρού λιονταριού που μόλις απέκτησε αγέλη).
Κάθε ομοιότητα ή παραλληλισμός με πραγματική κατάσταση είναι λανθασμένα... Η ιστορία είναι εντελώς φανταστική, αποτέλεσμα μπυρίτσας στον ήλιο. Σε περίπτωση που ακούει ο 4χρονος όμως προτιμώ τον μικρό χημικό από τον Kevin... μην πεινάσουμε κιόλας!

Ήλιος- Καλησπέρα
[λεμονάκι στη μπυρίτσα απαραίτητο]

Sneak preview

Τέλος εποχής ... αυτής με το ένα σπίτι, την μία δουλειά, το ένα κρεββάτι, το ένα ντουλάπι για να βάζεις τους καφέδες, το ένα σετ από ξυπνητήρια, την μία agenda, τον ίδιο -ανάδρομο- καιρό.
Sneak preview αυτές οι μέρες για το πρόγραμμα του επόμενου εξαμήνου (ίσως και του τέλους αυτού που διανύουμε) ... oh yes, ο χρόνος μου μέχρι το τέλος του ημερολογιακού χρόνου μετριέται ακαδημαϊκά και ο τόπος μέχρι το τέλος του χρόνου προσδιορίζεται από το που θα φωνάζει κάποιος πιο δυνατά ... Sweet! Όπως στρώσαμε κοιμόμαστε, λέει ο φάδερ.
Και μόνο τον φάδερ δεν είδα στην συγκεκριμένη εξόρμηση. Όλους τους άλλους όπως και όλες τις υποχρεώσεις τις χώρεσα επιτυχώς σε 4 μέρες ατελείωτου τρεξίματος ή 5;;; ... 5 μάλλον, αλλά με τα ταξίδια φάνηκαν πιο λίγες, συμπυκνωμένες. Συμπυκνωμένες υποχρεώσεις, συμπυκνωμένες έξοδοι με φίλους, συμπυκνωμένες οικογενειακές στιγμές ... Crash course ειδικά στα οικογενειακά : ο μικρός με ήξερε πάντα, είχα φροντίσει να είμαι εκεί, ανανεώσαμε απλά τους όρκους αιώνιας αγάπης ... τη μικρή σαν να την γνώρισα τώρα, πρέπει να πήρε μια ιδέα, όχι απαραίτητα την καλύτερη, ίσως την πιο αληθινή ... έχει πλάκα αυτή η μικρή, είναι tough (!) δεν χαρίζει κάστανα ... το kinder-έκπληξη εξοπλίστηκε με όλα τα απαραίτητα ... Και εμείς, όσοι είχαμε ανάγκη λίγο catching up, προλάβαμε έναν καφέ μέσα στην κίνηση και την τρέλα του κέντρου και λίγο από αναπόληση ...

Νομίζω όμως, η μόνη στιγμή ηρεμίας ήταν στο ταξίδι της επιστροφής, η μία ώρα κενού στο ΕλΒενιζέλος, όσο και αν αυτό φαίνεται παράξενο και ο τελευταίος καφές της μέρας εδώ, στην pretend ...

night night
[ούτε που ξέρω τι καιρό κάνει πια
ή που είμαι ακόμα ... ]

Cutty shark

Σκεφτόμουν την κοπελιά που ήρθε στο γραφείο μου σήμερα για συμβουλές. Εντάξει, εντάξει, δεν ήρθε για συμβουλές και -γενικά- δεν δίνω συμβουλές ΑΛΛΑ ... στο σπίτι του κρεμασμένου, ρωτάνε για σχοινί ;; ε;;; Δεν ρωτάνε! και μάλιστα μεσημεριάτικα ...
Η ερώτησή της ήταν απλή. Είχε παγιδευτεί γιατί δεν μπορούσε να διαλέξει εργαστήριο για το postdo(g)c Νο2 ... Ήταν παγιδευμένη μεταξύ της "λογικής" επιλογής ενός διάσημου εργαστηρίου -που όμως δεν κάνει ακριβώς-ακριβώς την δουλειά που την ενθουσιάζει- σε σχέση με αυτή ενός λιγότερο διάσημου που κάνει ό,τι ακριβώς την ενδιαφέρει ερευνητικά. Η απάντησή μου -κλασσικά- με ερώτηση: "Ναι αλλά ΤΙ θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;;; Μήπως η απόφασή σου θα έπρεπε να έχει σχέση με αυτό;;;" Επιμένω, ο κόσμος του postdo(g)c είναι virtual (και δεν θα έπρεπε να υπάρχει σε τόση διάρκεια). Virtual αλλά τελικά, κάποια στιγμή ακόμα και αυτός ο παράλληλης πραγματικότητας κόσμος, σε αναγκάζει να μεγαλώσεις ...
Η απάντησή της είχε ακριβώς την ωριμότητα που θα είχε και η δική μου στην ανάλογη στιγμή : "Δεν ξέρω ... θέλω ή ακαδημία ή ερευνητική θέση σε εταιρία" ... Σαν να λέμε θέλω ή Aston Martin ή Jaguar ... ένα από τα δύο ... ΧΑ! Λάδι στη φωτιά ... "Sorry αλλά {κολιτσάκι, τι τάξη πας;;;} πόσο χρονών είσαι ;;;" ... "35" ... Biiiiiiingooo!
"Ναι αλλά εσύ ..." ... ΧΑ! Εγώ ήμουν χαζή και τυχερή και ένα σωρό άλλα... {Καμμιά φορά να μου θυμίζετε να θυμάμαι και το πόσο τυχερή ήμουν}. Εγώ ΔΕΝ σκέφτηκα, ΔΕΝ σχεδίασα, ΔΕΝ οργάνωσα (ταπ... οργάνωση...): Ναι, δούλεψα πολύ ΑΛΛΑ έτυχε να είμαι εκεί ακριβώς που έπρεπε να είμαι, τη στιγμή ακριβώς που έπρεπε να είμαι και να κάνω αυτό ακριβώς που έπρεπε να κάνω (και όχι κάτι παντελώς άσχετο όπως συνήθως) ... Αν περιμέναμε να σκεφτώ και να αποφασίσω ακόμα ποδήλατο θα κάναμε ... Και αν είχε δουλέψει η στατιστική και η πραγματικότητα πάλι ποδήλατο θα κάναμε... ταπ ... Ο 42χρονος συνεργάτης μου ήταν άτυχος. Προγραμμάτισε και οργάνωσε σε αντίθεση με εμένα, αλλά παγιδεύτηκε ... Και τώρα δεν έχει ουσιαστική διέξοδο... That's it, έχει δουλειά μέχρι το τέλος του χρόνου...
Το θέμα μας είναι ... Ναι, σε μια τέτοια περίπτωση -που ο άλλος δεν ξέρει τις στατιστικές και δεν έχει όλα τα δεδομένα, δεν έχει σκεφτεί- τότε γίνεσαι σκληρός, λες την πραγματικότητα όπως είναι για να βοηθήσεις, τουλάχιστον να προειδοποιήσεις ... Δεν χρυσώνεις το χάπι, δεν ωραιοποιείς τον κόσμο σου. Αλλά όταν φτάσει η στιγμή να δώσεις συμβουλή, όταν ο άλλος πελαγώσει και περιμένει να πεις κάτι σοφό (πολλά χα), τότε τι κάνεις;;; Όταν ο άλλος ρωτήσει: "Ναι ... αλλά τίποτα δεν φαίνεται σίγουρο αν το δεις έτσι ... ΤΙ κάνω ;;;" ;;; Τότε βρίσκεσαι σε ΠΟΛΥ δύσκολη θέση και λες το μόνο που έχει δουλέψει ποτέ για εσένα ανεξάρτητα στατιστικών : "Follow your heart. There is NO right or wrong decision here. You just need a plan ...Make a decision and stick with it."
... ουφ ... ανάμεσα στα πολλά, θα έπρεπε να υπάρχει και ένα manual πλεύσης και για εμάς τους "ενήλικους", ειδικά όσους παγιδευόμαστε εύκολα από την Jaguar του γείτονα ...

night night
[αμφιθέατρο-αεροδρόμιο 20 λεπτά
προλαβαίνω - δεν προλαβαίνω πάλι αύριο...]

@ Το ξέρω ότι θα έπρεπε να ετοιμάζομαι για το αυριανό ταξίδι αλλά βαριέμαι. Πλήττω... Φρικτά... Και οι βιταμίνες και τα παυσίπονα δεν βοηθούν ... Έφτιαξα το μάθημά μου για αύριο, έκανα όλα τα τελευταία, άδειασα την επιφάνεια του γραφείου, απάντησα ενοχλητικά mail και τώρα απλά μένει να πετάξω 2-3 πράγματα στην καταπληκτική μου freitag {... άντε και το μαγιό αν και δεν το βλέπω να προλαβαίνω ... εκτός και αν είναι μεταμεσονύχτια η βουτιά (όχι δεν θα είναι η πρώτη φορά ...)} ... ξέφυγα... ... πράγματα στη freidag λέγαμε αλλά βαριέμαι... πετάω την καταχρεωμένη πιστωτική μέσα και ... βασιζόμαστε στο πρωϊνό ξύπνημα για τα υπόλοιπα!!!

#3. bonus round

03:00. Μέσα στο Intercity... Δεν ξέρω αν έχετε ποτέ προσέξει πόσο μεγάλα είναι αυτά τα τραίνα... είναι τεράστια. Ειδικά όταν είναι σκοτεινά και άδεια ... Eιδικά όταν είναι εντελώς -μα εντελώς δικά σου για ένα βράδυ :)
Το πως βρέθηκα τελικά με ιδιόκτητο -για μια νύχτα- τραίνο είναι ιστορία από μόνο του, compliments of the Swiss crew. Tο θέμα είναι ότι λίγο πριν τις 3 (03), ήμουν μόνη σε ένα σκοτεινό τραίνο, στην μέση ενός σκοτεινού σταθμού, στην μέση του πουθενά! Και μάλιστα ξέροντας ότι αν έβγαινα έξω, δεν μπορούσα να ξαναμπώ...
Δεν ξέρω γιατί αισθανόμουν απόλυτα καλά. Δεν με ενόχλησε το σκοτάδι, η ησυχία, οι θόρυβοι, το που ήμουν ... Καμμία ανησυχία, κανένας φόβος, κανένα άγχος! Ήταν φανερό όμως ότι ΔΕΝ θα κοιμόμουν, Ι should at least make the best of it! Τα 3 φράγκα και 2 ευρώ είχαν γίνει ρόφημα σοκολάτα και μπισκοτάκια αμέσως πριν την είσοδό μου στο τραίνο. Η εναπομένουσα μπαταρία του Θανάση μου (thank u mate) έφτασε για μία ακόμα προβολή της ταινίας "Οι Νύφες" και ένα επεισόδιο με τον Mc Dreamy.
Πολλές φορές φαντάστηκα την έκπληξη κάποιου περαστικού αν με έβλεπε καλοβολεμένη στο τραίνο σαν να ήταν ο καναπές στο σπίτι μου, να απολαμβάνω ρόφημα κοκολάτα, μπισκοτάκια και ταινία μέσα στην άγρια νύχτα!!! :)
Φύγαμε για pretend πριν καλά καλά ξημερώσει και η επόμενη μέρα με βασάνισε πολύ ...
Ηθικό δίδαγμα; Κανένα !!!! Μια ιστορία ακόμα ...

Καληνύχτες
[αύριο το πρωΐ ταξίδι,
άυριο και βαλίτσες;;;
ε, ναι]

Πίστα #2. Κέρματα

12 και κάτι και το ηθικό ακμαιότατο (το Αλσατικό φαΐ είναι φανερά παραισθησιογόνο). Με το επαγγελματικό μου ντύσιμο (που σημαίνει ελαφρύ ποκαμισάκι και ψηλοτάκουνη μποτίτσα μχ), τον Θανάση και τα χαρτιά μου στον ώμο, το γυαλί ηλίου ακόμα στο μαλλί εγκαταλείπω τον σταθμό για να βρω το super-Γαλλόδοχείο των ονείρων μου. Συνήθως δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ, είναι δίπλα στον σταθμό. Μμμμμμ ... Τίποτα, εκτός από μαύρο σκοτάδι και τους περιστασιακούς πιτσιρικάδες που γυρνάνε σπίτι τους για νανάκια. Φτάνω στην πλατεία: ταμπέλες προς Hotels!

To make a looong story short έπαιξα το "κυνήγι του ξενοδοχείου" για 5-6 χιλιόμετρα στις εξοχές και τα σκοτάδια και τις ανηφόρες (πολλές ανηφόρες) πριν αποφασίσω να γυρίσω στον σταθμό ... όπου και βρήκα 2 από τα 3 πολυδιαφημισμένα ξενοδοχεία της περιοχής!!! Ακριβώς απέναντι. Κλειστά και σκοτεινά, για αυτό δεν τα είχα δει στην αρχή ... ταπ. Ναι αλλά, ηθικό ακμαιότατο, δεν το ταράζει μια μικρή αναποδιά.
01:00 περίπου κατάφερα να βρω taxi, 01:15 κατάφερα και να εξηγήσω στον έκπληκτο οδηγό (δεν πρέπει να είχε ξαναβρεί πελάτη βράδυ) τι ήθελα: το 3ο ξενοδοχείο, 01:45 ήμουν και πάλι στο σταθμό. Οι 3 ξενοδόχοι της περιοχής πρέπει να έκοβαν την πίτα τους ή κάτι ... γρουμφ.
01:15 ... ταπ ... Η αίθουσα αναμονής κλειστή, τα τσιμεντένια παγκάκια παγωμένα και άβολα ... το ελαφρύ πουκαμισάκι λίγο, ο Θανάσης πάχυνε. Σκοτάδι. Ακόμα και τα φώτα του σταθμού είναι χαμηλωμένα... ταπ ...
01:30 ... Κανένα πρακτορείο ενοικίασης αυτοκινήτων δεν διανυκτερεύει ... Το (ένα) βενζινάδικο κλειστό ...
01:45 ... Η ψηλοτάκουνη μποτίτσα με ενοχλεί. Και ο Θανάσης ... Και το σακάκι δεν ζεσατίνει, τα γυαλιά ηλίου έχουν απομακρυνθεί από ώρα ... Και τα μηχανήματα στο σταθμό με ενοχλούν: όλα λειτουργούν με κέρματα, κανένα δεν πουλάει καφέ... Κέρματα: 3 pretend νομίσματα και 2 ευρωνομίσματα (ε, ναι, άδειασα την τσάντα) ... Φυσικά τα κρατάω ... για ώρα ανάγκης (να δω τι θα κάνω τις τσίχλες στην ώρα ανάγκης αλλά πλέον τίποτα δεν φαίνεται απίθανο). Αυτό που μου φαίνεται απίστευτο είναι ότι δεν υπάρχει διέξοδος, ότι θα πρέπει να μείνω στον σταθμό. Δεν έχει κάτι που να με φοβίζει ο σταθμός (ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος, να περάσει καμμιά αγελάδα;;;) αλλά ... άλλες 4 ώρες ;;; Στο παγκάκι ;;; Και το κρύο ;;; Και αν περάσει και κανένας γνωστός, που λέει και η μάδερ, θα καταστραφεί το ιματζ μου... ταπ ;;;
Για να συγκεντρωθώ περπατάω ασταμάτητα.

Λίγο μετά τις 2: Τραίνο στον σταθμό :))))))

to be continued
[σιγά μην τελειώνει εδώ!]

#1. Hopping

Πως βρέθηκα in the middle of f%^$£"ng nowhere;;;;; Εύκολα! Συνδύασα μια γεμάτη μέρα που κράτησε περισσότερο απ΄όσο έπρεπε, με ένα Αλσατικό dinner στην αυλή ενός γραφικότατου εστατορίου, ωραιότατο κρασάκι, εκλεκτή παρέα, κέφι, γέλιο και το τελευταίο δρομολόγιο για pretend ... Το τελευταίο - τελευταίο δρομολόγιο, αυτό που δεν επιλέγουμε ποτέ γιατί το τραίνο σταματάει παντού, κάνει περισσότερη ώρα και αν το χάσουμε ... χαθήκαμε. Έχασα όμως το ακριβώς προηγούμενο για 2 λεπτά και ... σιγά! Τί μπορουσε να πάει στραβά ;;;

χμμμ ...

Οι οικοδεσπότες μου με άφησαν στο τραίνο για το "End of the Monde", έκαναν hop στο δικό τους τραινο και εγώ παρόλο που άφηνα μια πολύ μεγάλη πόλη αισθανόμουν ασφάλεια. Hopping^# σε 2-3 τραίνα και σε 3-4 μόλις ώρες θα ήμουν στην pretend. Piece of cake.

ΧΑ!

11:45 Το τραίνο σταμάτησε σε έναν άδειο σταθμό, με μόνο τα απαραίτητα φώτα, με ελάχιστους επιβάτες που απομακρύνθηκαν γρήγορα ... Spooky αλλά είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στο σύστημα. Το τραίνο ΜΟΥ θα ερχόταν αμέσως και θα με έπαιρνε μακρυά από την εγκαταλελειμένη ενδοχώρα! Επαιδευμένη στο train hopping^# δεν περίμενα λεπτό, πήγα αμέσως στον πίνακα που έδειχνε τα δρομολόγια ... Πλατφόρμα 3, την εντόπισα αμέσως, ήταν αυτή απέναντι με το τραίνο που έφευγε ...

11:47 ... το δικό μου τραίνο που έφευγε... χμμμ... No panic. Πρώτη φορά έχανα τραίνο, πλοίο, αεροπλάάάάνο;;; όόόόόχι! Πίσω στον πίνακα με τα δρομολόγια. Θα έφευγα με το επόμενο τραίνο για οποιοδήποτε πόλη που αναγνώριζα το όνομά της ... simple...
11:55 Μόνο που ο πίνακας είναι άδειος μέχρι το πρωΐ. Επόμενο δρομολόγιο (και μάλιστα προς τον βιομηχανικό βορρά), στις 5, (05) ... Τα φώτα της αίθουσας αναμονής σβήνουν στο βάθος ... Τηλεφωνώ αμέσως στην τραινο-εταιρία (ο χρόνος είναι χρήμα σε τέτοιες περιπτώσεις και τα 0800 rule) τους εξηγώ που είμαι, κοιτάζουν τους πίνακες με τα δρομολόγια (τραίνων, αεροπλάνων, πατινιών) διεξοδικά, και μου εύχονται ευγενικά καληνύχτα !
12 και κάτι: Damage control. OK, παγιδεύτηκα. Σιγά το πρόβλημα! Θα περάσω το βράδυ μου στο "End of the Monde"!!! Cute, σίγουρα θα είναι όμορφο χωριουδάκι, το ξενοδοχείο θα μοιάζει με αυτά της Γαλλωδίας! Θα κάνω μια βόλτα, θα παραγγείλω έναν τεράάάάάστιο καφέ, θα κάνω ένα τεράάάάστιο ντούζ και θα χαζέψω τηλεόραση μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Θα βάλω το Sony μου να με ξυπνήσει στις 5, θα ευχαριστηθώ καφέδες και τοπίο στο τραίνο και θα είμαι στο Ίδρυμα στην ώρα μου και φρέσκια φρέσκια!!!

to be continued ...

Καλημέρες
[καλοκαιρινή άνοιξη
one day to go]

^# Train Hopping: Sport-τιμής στην ποδηλατοχώρα. Οι ποδηλάτες κάτοικοι θεωρούν θέμα τιμής να νικήσουν το ... σύστημα και να φτάσουν στον προορισμό τους 4, άντε 5 δευτερόλεπτα νωρίτερα ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αλλάξουν 4-5 φορές τραίνο και να διασχίσουν τρέχοντας όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς φορτωμένοι με τα ψώνια, το ποδήλατο και 3-4 ποδηλατοχωροκατοικάκια στον ώμο.