"Έχετε μια κόρη που την λένε ..."
(κοίταγμα-φόνος) "... ... πως σε λένε;;;"
"
KV"
"'Εχετε μια κόρη που την λένε
KV;;;"
Φάδερ:
"Ναι;;; Καλά είναι;;; Έπαθε κάτι ;;; Ποιος είστε;;;""Καλά είναι μην ανησυχείτε ... εδώ δίπλα μου είναι ... ΑΛΛΑ ... γιατί τους παίρνετε κινητά αν δεν ξέρετε ότι μπορούν να τα προσέχουν;;; Ε;;;"
{Ζντουπ;;;}Φάδερ
(το ζντουπ το δικό του το υποθέτω. Πάντα περίμενε ένα τηλέφωνο από άγνωστο αλλά περίμενε ότι θα φορούσε και στολή!):
"Εεεε; Της πήρα κινητό; Και τι σας έκανε;;; Και γιατί χρησιμοποιείτε το κινητό της κόρης μου;;;" {Μετά το πρώτο σοκ, ανέκαμψε, σαν από χρόνια έτοιμος! way to go dad}"Το ξέρετε ότι η κόρη σας ... blah blah blah ..."
{Μου έφαγε ΟΛΕΣ τις μονάδες για να νουθετήσει τον φάδερ...}Δεν θα συνεχίσω την περιγραφή του ευφυέστατου διαλόγου ... Πήγα στο σούκερ μάρκετ
(με "κ" γιατί έτσι το λέει ο ανηψιός μου) να αγοράσω νερό
(γιατί εδώ αγοράζουμε νερό), άφησα τον Ντορή στο κάτω ράφι για να πιάσω το 10λιτρο μπουκάλι που σοφά έβαλαν στο πάνω πάνω
ΠΆΝΩ ράφι, ξέχασα τον Ντορή εκεί μετά την υπερπροσπάθεια as it happens
(more to some than others) και ... πάει ο Ντορής!!! 3 δεύτερα αργότερα που γύρισα να τον μαζέψω είχε εξαφανιστεί. 5 λεπτά αργότερα τον έφερε ένας κύριος στο ταμείο.
{phew, thanks}"Δικό σου είναι;;;" Ενικός.
"Ναι, σας ευχαριστώ πολύ"
"Έτσι θα στο δώσω;;; Ποιος είναι ο αριθμός;;;;"
"Που να ξέρω;;;"
Μπινελίκια ... χοντρά μπινελίκια "... σας παίρνουν ένα κινητό και δεν εκτιμάτε την αξία του χρήματος και τα αφήνετε όπου να'ναι και δεν εκτιμάτε τίποτα και ... ούτε το νούμερο δεν ξέρεις ... και ... "
(blank) "... και που θα ξέρω εγώ ότι είναι δικό σου;;;;"
"Δίκιο έχετε, δώστε μου σας παρακαλώ το κινητό όμως"
"Όόόό-ϊ, πρώτα να δούμε αν είναι δικό σου"
... Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.
Κάπως έτσι έγινε και επέστρεψε ο Ντορής στο σπίτι του. Διαφορά: Αν τον έχανα στην pretend
(και το λέω γιατί ... :) τον έχω χάσει ΚΑΙ στην pretend) θα μου τον έδιναν πίσω με χαμόγελο, χωρίς μπινελίκι και ... χωρίς να πάρουν τον κηδεμόνα-φάδερ τηλέφωνο και του χαλάσουν το όνειρο
(χαχαχαχαχα και btw νομίζω πως του άρεσε κάπου το authority)!
Πως το λέγαμε παλιά αυτό με το γυαλό ; ΓΙΑΤΙ το χαλάμε μετά;Καλημέρες[grey out,
κρεμάμε κουρτίνες για να μην δουλέψουμε in
γυρινάκια στον ΕλΒεν
very VERY far away from home]
* Μεγάάάάάλο πρόβλημα με τον γείτονα: Κάθε φορά που μετακινείται μου κόβεται η σύνδεση! Δεν τους μετακινούμε χρυσέ μου τους Θανάσηδες και παίρνουμε μαζί μας ό,τι χρειαστούμε: την μηχανή του καφέ και όλα τα συναφή! Πέρα-δώθε, πέρα-δώθε, θα το χαλάσεις το παρκέ! Ε-μα!
Λέω να αρχίσω να διώχνω "φίλους" από την φάρμα μου ... Μα είναι δυνατόν χρυσή μου να μαζεύουμε χρυσό σαν τρελλοί και να μου στέλνεις ένα Kensington Bench??? Που ζεις;;; Πως θα πάει μπροστά αυτή η χώρα ;;;; ε;;; ταπ ....
... σιγά μην είναι το account inactive ... επειδή δεν επισκέφτηκα τον κουβά που πετάω φωτο ... ΧΑ! {μας πιέζουν όλα, να μας πιέζει και ο κουβάς;;; ΧΑ ξανά!}: Ευκαιρία να αλλάξω φωτο (και κουβά) ... Σιγά-σιγά όμως, δεν μπορώ να ζορίζομαι αρχή της εβδομάδας, Ο-Τσέϊ?
Πραγματάκια έτοιμα (λέμε τώρα ... το πρωί θα τα θυμηθώ όλα). Άκυρες οι λίστες, ότι βρίσκω μπροστά μου πετάω στη τσαντούλα! {Χαρά που θα έκανε η swissport ΑΝ ταξίδευα με αεροπλάνο ... ΧΑ!}
... μααααα να παίζει μπιρίμπα για καφέ και να μην προλαβαίνω να γράψω? {καφές Νο 5... ναι, ήδη!} Γρουμφ! Επιφυλάσσομαι ... για όταν θα έχουν τελειώσει τα deadlines, τα unexpected ταξίδια, τα expected ταξίδια και οι μικρές εκπλήξεις που κάποιες φορές με κρατάνε -ευχάριστα- μακρυά από ... all of the above {και με αναγκάζουν να τρέχω μετά για να προλάβω, γιατί όλοι ξέρουμε τι προγραμματισμένος τύπος είμαι και ότι δεν θα έτρεχα αλλιώς! ... ταπ, να μην μπορεί να αγιάσει άνθρωπος...}...
Είναι εντυπωσιακό το πόσο μαθαίνεις να ΜΗΝ προσέχεις στο χώρο της δουλειάς σου, ειδικά όταν κάνεις κάθε προσπάθεια να σε οργανώσεις. Πρέπει να το πάρω απόφαση, μόνο όταν με πιέζουν οι τύψεις κάνω πράγματα και αυτό χωρίς reminders ... :) Και τύψεις αισθάνομαι όλο και λιγότερο ...
Goooooooooooood Morning Vietnam!!! Δεν ξέρω πως νοιώθετε εσείς το πρωί, αλλά εγώ -στον καφέ Νο 4 και με 3 γεμάτες ώρες δουλίτσα ήδη- σαν να μπαίνω στον πόλεμο ένα πράγμα! Όχι πόλεμο (never πόλεμο), μάχη όμως σίγουρα ... Και το φοβερό είναι ότι μάλλον τελικά αυτό το τρέξιμο χωρίς λογική ή πρόγραμμα λίγο σαν να τρέφει το μοναχικό νευρόνιο και να το σταματάει από το να ακολουθήσει το ένστικτό του : {συννεφάκι όπως στις παλιές Ελληνικές ταινίες}
Όόόόόχι, εδώ τίποτα ακόμα ... Μερικές νιφάδες κατά την διάρκεια της -άδειας- μέρας ... και αρκετή βροχή (μπερδέψαμε τις συνταγές μου φαίνεται, δεν κάνουμε δουλειά έτσι ... ταπ). Η βροχή δεν μας έλειπε... (ταπ). Μαζί με το σκοτάδι, οι νιφάδες γίνονται πιο τολμηρές όμως. Αναμονή λοιπόν ...
Όταν ένα πιτσιρικάκι πάει στο νηπιαγωγείο, χάνει λίγο τον κόσμο του (καλά, πολύ, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα). Χάνει τον ασφαλή κόσμο του μπαμπά και της μαμάς -άντε και των παπούδων-, τον κόσμο του ροζ και του μπλε (ή του λαχανί για τους σούπερ μοντέρνους μπόμπιρες), του χνουδωτού αρκούδου και της Lego (που γιορτάζει, να μας ζήσει), τον κόσμο των δισύλλαβων -I -feel -good -λέξεων : μαμά, μπαμπάς, παππούς, γιαγιά, ΄λάκης, ΄τίνα, 'τίνι, 'ούλα, ντόντο (... άλλη ώρα) κλπ κλπ κλπ ...
"I never lied to you, I have always told you some version of the truth." 
"Έχετε μια κόρη που την λένε ..." (κοίταγμα-φόνος) "... ... πως σε λένε;;;"
... στο πόσο θέλουμε να τα βλέπουμε όλα από την σκοπιά της επιστήμης :)))) Συνεχίζω από χτες, όλα σχετικά, όλα ανοικτά σε ό,τι καινούριο έχει να μας πει η επιστήμη. Όλα; Μμμμμ ... ΚΑΙ αυτό σχετικό έτσι;;; 
