διάλειμμα

Σμακ

Moving and the Canary Curse.

Αυτό το πρώτο κομμάτι της μετακόμισης θα μπορούσε να γεμίσει βιβλίο ... Ό,τι μπορούσε να πάει στραβά, απλά πήγε ...
Οι αριθμοί;;;;
72+ ώρες άυπνη για να φτιάξω τις κούτες, 48+ ώρες άυπνη για να διώξω τις κούτες.
68 κούτες βγήκαν από το σπίτι -με -το -παραπονεμένο -μενίρ, 20 κούτες από το Ίδρυμα. Κανένας μυς παραπονεμένος ... ούτε καν αυτοί που δεν ήξερα ότι υπάρχουν.

Και τώρα που οι φωνές μέσα στον άδειο χώρο που κατοικεί το νευρόνιο ηρέμησαν, που έμαθα όόόόλους τους νόμους που διέπουν τα τελωνεία (εδώ και εκεί), που συνάντησα ένα πλήθος ατόμων με ιδιαίτερα αυξημένη πυκνότητα αδιαφορίας (και κακίας) και που τα πράγματα είναι πια στην χώρα με τις μακαρονάδες και ετοιμάζονται να μπουν στο πλοίο ... τι θα κρατήσω;;;

:)

Το Γαλλώδι μου, τον τεχνικό -με -τα -φετίχ μου και την little Mrs Sunshine μου, που στάθηκαν παλικάρια, πραγματικά παλικάρια. Πήραν μια δύσκολη κατάσταση στα χέρια τους και την έκαναν ... απλά γλυκιά.
Την εικόνα από το ... "φορητό μικροσκόπιο", προστατευμένο σαν νεογέννητο (μέσα σε ξύλινες κούτες των pretendιανών σιδηροδρόμων) να ανεβαίνει στην νταλίκα με το επαγγελματικό ... ανεβαστήρι ... Πως βρίσκεις τέτοιες κούτες in one days' notice??? Magic, ρωτήστε τον τεχνικό μου. Πως τις πακετάρεις ;;; Με αγάπη, όπως το Γαλλώδι. Πως την φορτώνεις ;;; :) βρίσκεις ανεβαστήρι και μαθαίνεις να το χειρίζεσαι σε 10 λεπτά.
Το γατί να πηδάει στην νταλίκα από την προβλήτα των τραίνων στο ... "λιμάνι μέσα στην pretend" (απίστευτο τι βρίσκει κανείς όταν ψάχνει).
Τον Κρητικό Ομάρ Σαρίφ (μα ακριβώς σας λέω) που σου μάθαινε what is Λεβεντογέννα all about με την παλικαριά, την υπομονή και την περηφάνια του. Δύο λέξεις την μέρα και οι δυο σοφές. Αν ο κρετίνος ιδιοκτήτης της "international μεταφορικής" είχε στείλει οποιονδήποτε άλλο οδηγό θα είχαμε απλά χαθεί.
Την Nath που pretendιανά μας έσωσε. Την Nath που δεν χωράει σε λέξεις.
Τον κουμπάρο που "κράτησε" γερά κάτω από την μπάρα στην άάάάλλη πλευρά (μέχρι που διώξαμε τα πράγματα και ξέσπασε πάνω μου!)
Χτες το απόγευμα στις 6 παρά 20, μετά από 12 ώρες ατελείωτου τρεξίματος και απόγνωσης, 3 άτομα, με 5 κινητά χωρίς μπαταρία, έφευγαν απογοητευμένα από την limbo. Limbo λέμε πλέον τον χώρο μεταξύ δύο κρατών, τα 20 μέτρα στο μεσοδιάστημα όπου πέρασαν το βράδυ τους ο οδηγός και τα πράγματα. Limbo λέμε τον χώρο που δεν μπορείς να εγκαταλείψεις αν δεν έχεις ΤΗΝ σφραγίδα. Τον χώρο που ... δεν είσαι πουθενά, δεν μπορείς να κάνεις ούτε εμπρός ούτε πίσω. Την απόλυτα τελευταία στιγμή με την απόλυτα τελευταία ενέργεια σε ένα από τα κινητά, ακούσαμε έναν άνθρωπο που δεν ξέραμε μερικές ώρες πριν, να λέει "Γυρίστε πίσω, έλυσα το πρόβλημα -μπορώ να πάρω εγώ την ευθύνη. Αν τρέξετε, θα είστε οι τελευταίοι που θα φύγετε." Αυτός ο pretendιανός, που ρίσκαρε την άδεια της εταιρείας του και έκανε τα πάντα για να διώξει τελευταίο πριν το ΣΚ το φορτηγό μας για το ταξίδι του, δεν ξεχνιέται ... Με τίποτα.

Όλα τα υπόλοιπα ... :) δεν ξέρω πια καν αν έχει νόημα να τα ξανακοιτάει κανείς ... (Being a total ass is genetic, it does not change with a few arguments ... if you know what I mean).

Ο τίτλος ;;; :) Μετά απ' όόόόόλα αυτά ... το απόλυτα τελευταίο πράγμα που μπήκε στην νταλίκα ήταν ο ξεχασμένος Tweety. Ένας Tweety / maskot του εργαστηρίου που δουλεύει ενοχλητικά με φωτοκύτταρο, τρομάζει τους επισκέπτες μας (I did! I DID saw a pussycat), ενοχλεί εμάς και με ακολουθεί από την ποδηλατοχώρα. Και σε εκείνη την μετακόμιση τον ξέχασα -αναγκάστηκα να τον απαγάγω σε ένα από τα επόμενα ταξίδια μου. Τώρα τον βρήκα σε μία από τις ατελείωτες βόλτες μας προς το Ίδρυμα ... τον έδωσα στον Ομαρ Σαρίφ την ώρα που ξέραμε πια ότι έφευγε-έφευγε, τον έβαλε στην νταλίκα ...
"Αυτό μην το βάλεις με τα άλλα, να μου το δώσεις εσύ στην Λεβεντογέννα"
"Θέλει τάισμα;;;"
"Όχι, ρακές κατά την παράδοση μόνο. Ευχαριστώ, να προσέχεις"
Ακολουθήσαμε την νταλίκα μέσα στην Γαλλοχώρα και δεν φύγαμε μέχρι να μην υπάρχει κουτί που να μπορεί να σου ζητήσει σφραγίδα για τουλάχιστον 5 χιλιόμετρα. Μιλήσαμε ξανά σήμερα. Είχε κοιμηθεί, οδηγούσε ξεκούραστα μέχρι το λιμάνι, ο Tweety του είχε σπάσει τα νεύρα :)

Καλησπέρες
[transit on a transit home
all my other homes ... empty!]

...

Dear Sinter Klass,
I know it's early (you 're probably about to start packing too)
and
I know I have been really, reeeeeally bad this year
still ...
could you maybe consider doing this one little thingjie for me???

Could you
please, please, pleeeeease
give me my pretend-ID back???

Promith, I will (try to) change
plus I will leave a carrot out for the horsie.

Thanks and have a safe trip
(its flooding in the neVerlands, tell Zwart Pete to polish up his sailing skills)
KV

Καλησπέρες
[πολύ πατ πατ
πετάμε αύριο;]

day 1

Ταξίδι με ΟΑ (phew, επιτέλους! nice to see you again guys), προσγείωση - προσγείωση και στο νηπιαγωγείο αξημέρωτα. Το μικρό, κακό, μοναχικό νευρώνιο κάθε φορά αντιδρά και πιο 4χρονα.
Βροχή στην Λεβεντογέννα, οι ιθαγενείς λένε και κρύο ... ταπ ταπ ταπ ... ΧΑ! Ναι, σιγά μην χιονίσει κιόλας.

Καλημέρες
[δύο ψυγεία
γάλα σε κανένα]

@ No internet privileges ... Ααααχ βρε γείτονα...

ΑΜ

Παρασκευή ... No 4, καθαρός ουρανός και ... 1 day to go.

Καλημέρες
[ΟΑ ούτε να το σκεφτείς]

cranky cranky cranky

Βρέχει φρικτά, ξύπνησα τόσο νωρίς ώστε να είμαι cranky από τον Νο 2 (Νο 4 τώρα), το βράδυ είχε παλιοϋγρασία, το πρωί ... μουσώνες και το νευρόνιο βλέπει το logo
"Welcome to the Tropics" του συμβολαίου μου να του χαμογελάει κυνικά ...

Ξανά από την αρχή: Positive thinking ... :)

Σύντεκνοι,
ΑΑΑΑαααααααααααν
δεν θεωρούμε ότι κάθε βροχή καταργεί την έννοια του φαναριού {φαίνεται το κόκκινο/πράσινο ΚΑΙ με μερικές σταγονίτσες παραπάνω, n'est ce pas? Αλλιώς να πάω να ξεσκονίσω προσωπικά όλα τα φανάρια, αλήθεια.}
KAI
δεν εισαγάγουμε καινούριες πρακτικές στην οδήγηση μόνο και μόνο επειδή βρέχει {αντί για το απλή, καθημερινή, συνηθισμένη, χιλιοτραγουδισμένη προσπέραση από δεξιά, να λανσάρουμε την super προσπέραση από δεξιά ΜΕ ταυτόχρονη δημιουργία νέας λωρίδας-baladeur κάπου στην μέση ΚΑΙ αναβόσβημα της μεγάλης σκάλας των προβολέων αντί του flash (που ναι, έχει μικρό λαμπάκι και χαλάει εύκολα) ΚΑΙ κορνάρισμα. Ένα-ένα τα κόλπα, αν μου τα κάνετε μαζεμένα, πως να τα ευχαριστηθώ;;; ε;;;} ...
ΤΌΤΕ
το μόνο που πρέπει να κάνω για να αντέξει το γατί πάνω από εβδομάδα στους Τροπικούς είναι να προσαρμόσω την εξωλέμβια! Simple!

Καλημέρες
[μετά τον Νο5 περνάει
στον Νο8 πρέπει να ξαναγυρίσεις σπίτι
και ΟΧΙ
εδώ δεν είχα ομπρέλλα στην ποδηλατοχώρα... ταπ]

@ λακκούβες

@ Νηπιαγωγείο (without explanation or further comments εκτός του ότι, ΌΧΙ, δεν θέλω να διαλέξω με ποια παιδάκια θα παίζω. Με κανένα από ΑΥΤΑ τα παιδάκια δεν θέλω να παίξω! Αν θέλω να παίξω θα πάρω Nitendo... E-MA!).
@ Τα γυρινάκια επιτέλους εδώ (only 5 days door to ... almost door ... μέχρι το τέλος λάθη, δίπλα τα πήγανε ... ταπ). Προσπαθούν να συνηθίσουν και αυτά το περιβάλλον αλλά μάλλον είναι ακόμα ζωντανά (καμάρια μου!)
@ Μία φράση -χωρίς άλλη εξήγηση επίσης: Πονοκέφαλος is here, stronger than ever ... σπίτι ΤΟΥ ... ταπ ... (όχι δεν επιπλέουν τα ξερά)
@ Και η λακκούβα που άφησα φεύγοντας είναι ακόμα εδώ. Εξηγώ : στο δρόμο για το παλιό μου σπίτι (τότε) υπήρχε Η λακκούβα. Δεν μιλάμε για λακκουβίτσα 5 εκ. x 10 εκ., όόόχι μιλάμε για μια μικρή, κακομαθημένη τάφρο που ΔΕΝ υπήρχε περίπτωση να αποφύγεις (πεζοδρόμιο to σχεδόν πεζοδρόμιο). Ασυναίσθητα πριν φτάσω στην συγκεκριμένη στροφή για πρώτη φορά μετά από τόόόόσα χρόνια (ε καλά, φυσικά είναι ακριβώς μετά την στροφή...), έκοψα ταχύτητα και κράτησα λίγο πιο γερά το τιμόνι. Και ναι, ήταν εκεί. 10+ χρόνια μετά! Λίγο μεγαλύτερη απ' όσο την θυμάμαι (αλλά μπορεί και να φταίει ο κουβάς που οδηγώ αυτές τις μέρες, μην γινόμαστε και άδικοι) αλλά εκεί ...
@ Για τις καταλήψεις δεν άκουσα τίποτα και με ενδιαφέρει (μα ... λύθηκαν όόόόλα τα προβλήματα;;;)
@ Για τα αεροδρόμια επίσης δεν άκουσα τίποτα ... καλό αυτό, ε ... ;;;
@ Αύριο πολλές ώρες, προετοιμάζομαι κβαντισμένα (τα κβάντα μικρά, τα μικροτερότερα).
@ Βροχή και κρύο ή μάλλον υγρασία. I hate υγρασία, δανείστηκα κουβέρτες ... ταπ ... που πήγε το welcome to the tropics που είχε πάνω το συμβόλαιό μου;;;
@ Το Γαλλώδι στέλνει μικρά, ευγενικά SOS ... :( 3 days to go home ... 10 to come back ...
@ Γνώρισα μια συνάδελφο, που γύρισε πριν 1 χρόνο στην Λεβεντογέννα μετά από 20 χρόνια απουσίας και ήταν χαμογελαστή και άνετη. Μου ήρθε να την φιλήσω... seriously!

Τέλους κβάντου (το κβάντο, του κβάντου;;; κλίνουμε και τα λατινικά;;;;), 10 σελίδες ακόμα πριν το επόμενο διάλειμμα, Νο 10 and the night is still young.

Καλησπέρες
[e-μικρή ευχαριστώ :)))
seriously!]

Ζντουπ;

"Έχετε μια κόρη που την λένε ..." (κοίταγμα-φόνος) "... ... πως σε λένε;;;"
"KV"
"'Εχετε μια κόρη που την λένε KV;;;"
Φάδερ: "Ναι;;; Καλά είναι;;; Έπαθε κάτι ;;; Ποιος είστε;;;"
"Καλά είναι μην ανησυχείτε ... εδώ δίπλα μου είναι ... ΑΛΛΑ ... γιατί τους παίρνετε κινητά αν δεν ξέρετε ότι μπορούν να τα προσέχουν;;; Ε;;;" {Ζντουπ;;;}
Φάδερ (το ζντουπ το δικό του το υποθέτω. Πάντα περίμενε ένα τηλέφωνο από άγνωστο αλλά περίμενε ότι θα φορούσε και στολή!): "Εεεε; Της πήρα κινητό; Και τι σας έκανε;;; Και γιατί χρησιμοποιείτε το κινητό της κόρης μου;;;" {Μετά το πρώτο σοκ, ανέκαμψε, σαν από χρόνια έτοιμος! way to go dad}
"Το ξέρετε ότι η κόρη σας ... blah blah blah ..." {Μου έφαγε ΟΛΕΣ τις μονάδες για να νουθετήσει τον φάδερ...}

Δεν θα συνεχίσω την περιγραφή του ευφυέστατου διαλόγου ... Πήγα στο σούκερ μάρκετ (με "κ" γιατί έτσι το λέει ο ανηψιός μου) να αγοράσω νερό (γιατί εδώ αγοράζουμε νερό), άφησα τον Ντορή στο κάτω ράφι για να πιάσω το 10λιτρο μπουκάλι που σοφά έβαλαν στο πάνω πάνω ΠΆΝΩ ράφι, ξέχασα τον Ντορή εκεί μετά την υπερπροσπάθεια as it happens (more to some than others) και ... πάει ο Ντορής!!! 3 δεύτερα αργότερα που γύρισα να τον μαζέψω είχε εξαφανιστεί. 5 λεπτά αργότερα τον έφερε ένας κύριος στο ταμείο. {phew, thanks}
"Δικό σου είναι;;;" Ενικός.
"Ναι, σας ευχαριστώ πολύ"
"Έτσι θα στο δώσω;;; Ποιος είναι ο αριθμός;;;;"
"Που να ξέρω;;;"
Μπινελίκια ... χοντρά μπινελίκια "... σας παίρνουν ένα κινητό και δεν εκτιμάτε την αξία του χρήματος και τα αφήνετε όπου να'ναι και δεν εκτιμάτε τίποτα και ... ούτε το νούμερο δεν ξέρεις ... και ... " (blank) "... και που θα ξέρω εγώ ότι είναι δικό σου;;;;"
"Δίκιο έχετε, δώστε μου σας παρακαλώ το κινητό όμως"
"Όόόό-ϊ, πρώτα να δούμε αν είναι δικό σου"
... Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Κάπως έτσι έγινε και επέστρεψε ο Ντορής στο σπίτι του. Διαφορά: Αν τον έχανα στην pretend (και το λέω γιατί ... :) τον έχω χάσει ΚΑΙ στην pretend) θα μου τον έδιναν πίσω με χαμόγελο, χωρίς μπινελίκι και ... χωρίς να πάρουν τον κηδεμόνα-φάδερ τηλέφωνο και του χαλάσουν το όνειρο (χαχαχαχαχα και btw νομίζω πως του άρεσε κάπου το authority)!
Πως το λέγαμε παλιά αυτό με το γυαλό ; ΓΙΑΤΙ το χαλάμε μετά;

Καλημέρες
[grey out,
κρεμάμε κουρτίνες για να μην δουλέψουμε in
γυρινάκια στον ΕλΒεν
very VERY far away from home]

Update:
* Μεγάάάάάλο πρόβλημα με τον γείτονα: Κάθε φορά που μετακινείται μου κόβεται η σύνδεση! Δεν τους μετακινούμε χρυσέ μου τους Θανάσηδες και παίρνουμε μαζί μας ό,τι χρειαστούμε: την μηχανή του καφέ και όλα τα συναφή! Πέρα-δώθε, πέρα-δώθε, θα το χαλάσεις το παρκέ! Ε-μα!

light greens

Η μέρα φαινόταν ότι θα ξεκινήσει in the darker shades of grey.
Καφές Νο1 με την μεταφορική -ο άσπρος σίφουνας- στην γραμμή: Ναι, κρατάνε ακόμα τα γυρινάκια μας φυλακισμένα κάπου στο Βελγοχώρι (τι γυρευουν στο Βελγοχώρι;;; και μάλιστα on their way here μέσω της χώρας με τη δική της μπύρα;;;) αλλά είναι σίγουροι ότι θα είναι καλά... Τους εξηγείς ήρεμα τις εργατοώρες pretendιανών μισθών που θα πρέπει να καλύψουν ΑΝ συμβεί το μοιραίο ... Και εύχεσαι τουλάχιστον να τα έχουν στο ψυγείο ... και να τα προσέχουν.
Καφές Νο2, έχει ήλιο έξω, ανοίγεις όόόόλα τα παράθυρα και μπαίνουν ζέστη και ήχοι και αρώματα. Το σπίτι Νο2 (;) είναι δίπλα σε έναν από τους πιο παλιούς φούρνους του χωριού μας. Ο φούρναρης, φρικτός παλιοχαρακτήρας. Αφήνει κάθε πρωΐ αξημέρωτα όλες τις μυρωδιές να μας βασανίζουν (αντί ένα καλαθάκι καλούδια σε κάθε πόρτα!). Μπορεί να μην τις αφήνει καν... πρέπει να έχει βάλει ανεμιστήρα ... Γρουμφ.
Καφές Νο3 και δεν έχω ιδέα από που να αρχίσω. Έκανα μια φοβερή δουλειά χτες το βράδυ: έβαλα όόόόλες τις υποχρεώσεις στη μνήμη του Ντορή. Ο Ντορής γκαρίζει ασταμάτητα ... :(

... και ... μετά χτυπάει το κουδούνι ... Η γειτόνισσα είδε ότι ξύπνησα και μου έφερε σπιτικά, ζεστά ακόμα κουλουράκια για τον καφέ μου :) (κρυφό σχολειό κατά του φούρναρη;;; yeeee!)
... και μετά πάλι το κουδούνι (μα πως με βρίσκουν;;; ούτε όνομα δεν έβαλα ακόμα!) ... άλλο ένα λαμπερό δέμα -super -άχρηστο -gadget -δώρο -καλώς -όρισες από το Μπλε (να θυμηθώ να προσποιηθώ "μα δεν έπρεπε" καθώς θα το κρατάω σφικτά),
... και μετά το τηλέφωνο-Ντορής: "Κουμπάρα θυμάσαι γιατί έρχεσαι να μείνεις στην Λεβεντογέννα;;; Ξεκίνα -αγοράζω εφημερίδες!" ... Θυμάμαι, για τον καφέ με τις εφημερίδες και το κουτσομπολιό στην περασάδα της πλατείας του χωριού ... :)

Pale blues and light greens. Let the ΣΚ begin!

Καλημέρες !
[ρίγανη, φασκόμηλο και μέντα στο μπαλκόνι...
βασιλικό θα φέρω τον δικό μου!]

Update:
Προσοχή ακουλουθεί πραγματικός μάδερ-ντότερ διάλογος. Διαβάζετε με δική σας ευθύνη, ειδικά οι μάδερς!
"Λοιπόν;;; Το χρησιμοποίησες;;; Καλό είναι;;;"
Μιλάμε για το super-άχρηστο-gadget-mixer που μου έστειλε ΧΩΡΙΣ λόγο και που θα το ζήλευε ακόμα και ο Jamie (mental note: να θυμηθώ να στείλω φωτό στον Jamie).
"Ehmmmm ... όχι ακόμα, αλλά το στόλισα στην κουζίνα, είναι φοβερό, ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ!!! Ούτε και εγώ δεν θα έφτανα σε τέτοια extremes με την κουζίνα μου, είπα ευχαριστώ;;; Ευχαριστώ, thanks, σμακ"
"Ναι βρε παιδί μου, δεν θέλω ευχαριστώ. Αλλά δεν φτάνει που το στόλισες, πρέπει να το χρησιμοποιείς!"
Εγώ το ήξερα τώρα ότι αυτή η συζήτηση θα πληγώσει μία από τις δύο, έπρεπε να πω ότι το χρησιμοποίησα... ταπ ...
"Μάδερ, έχεις απόλυτο δίκιο ΑΛΛΑ (on my defence) το έφεραν αργά χτες το βράδυ και ... δεν έχω μετακομίσει ακόμα: Με ένα μαχαίρι που κρύβεται και 3 φλυτζάνια, δύσκολο, ε;;;"
"Τίποτα δεν είναι δύσκολο άμα το θέλουμε"
Όλοι καταλαβαίνουμε ακόμα ότι μιλάμε για ένα mixer;;;; όποιος δεν το καταλαβαίνει να σηκώσει το χέρι!
"Θέλω, ΘΕΛΩ, πώς δεν θέλω;;; αλλά ... δεν πρόλαβα. Θα το χρησιμοποιήσω με την πρώτη ευκαιρία, πρόμιθ"
"κρίμα ... και εγώ που νόμιζα ότι θα σε ευχαριστήσει ..."
Απογοητευμένος τόνος, λες και μόλις της είπα ότι μετακομίζω down under... Αυτό θα την εξέπληττε λιγότερο.
"Μα ... με ευχαρίστησε, μου αρέσει πολύ, το θαυμάζω τώρα καθώς μιλάμε"
Το παιχνίδι με τις τύψεις δουλεύει σταθερά. Αισθάνομαι άσχημα...Όχι για πολύ όμως... :)
"Ναι αλλά δεν το χρησιμοποίησες..."
ταπ ταπ ταπ ταπ ταπ ... NOT my fault!
"Πως δεν το χρησιμοποίησα, το χρησιμοποίησα! Έκανα το κουτί του κομοδίνο!"

Ε-μα!

μετά ;

Παρασκευή ... καιρός νεφελώδης, πηκτή ζέστη ... Μπορείς να κόψεις την υγρασία με το μαχαίρι εδώ στους Τροπικούς ... (αν έχεις μαχαίρι that is, γιατί είχα φέρει ένα αλλά ... ναι, γρουμφ).
Παρασκευή ... δύο μέρες εδώ (7 to go) και επικεντρώνομαι (στρουθοκαμηλικά) στα θετικά ...

Το να ζω από την "άλλη πλευρά" τον χώρο που ξεκίνησα και έμαθα (όχι απαραίτητα αυτά που έπρεπε) και μεγάλωσα (λέμε τώρα) και φώναξα (πολύ όμως :) ) και κατέλαβα (ε, καλά όχι μόνη :)) και πάλεψα και δούλεψα (άμισθη και σκληρά) και πόνεσα και στον οποίο υποσχέθηκα ότι ποτέ (μα ποτέ) δεν θα ξαναγυρίσω (without a court or a doctor's order), είναι ειρωνεία από μόνο του. Σε πολλά επίπεδα. Αφήνουμε όόόόλα τα υπόλοιπα και κοιτάμε το πιο γλυκό. Παρά τα γυρινάκια μου (μερικά από τα οποία αυτή τη στιγμή είναι φυλακισμένα και υποσιτισμένα στο Βελγοχωριό και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να τα σώσω, ΓΡΟΥΜΦ), παρά το Γαλλώδι μου και όλα τα άλλα "μου" που μου λείπουν, το να βρίσκομαι στην σωστή πλευρά του πίνακα, είναι τελικά κάτι που αγαπάω πολύ. Especially when done without stress but that's another story. Κάτι που διώχνει για λίγο το άγχος και την πίεση και κάνει το ατελείωτο transit πιο ευχάριστο (;;; huh;;; αηδιούλες, άλλη λέξη!).

Τις 2 αυτές μέρες είχα την ευκαιρία να μονοπωλήσω λίγο τους μαθητές μου, να τους φορτώσω πολλή δουλειά, να βασανίσω (με ένα) πολλά νευρόνια, να δω "πως είναι", να τους πάρω λίγο τον αέρα ΚΑΙ να τους καταπιέσω αφόρητα (με την αίσθηση ότι το κάνω για το καλό τους :) ). Είχα όμως ΚΑΙ την ευκαιρία να τους ακούσω και ήθελα να τους ακούσω γιατί είναι πολλά που δεν καταλαβαίνω. Και γιατί θέλω να ξέρω ...

Δεν θυμάμαι τι λέγαμε εμείς τότε για το πως είμαστε και το πως βλέπουμε τα πράγματα. Θυμάμαι ένα παγωμένο πρωΐ (τότε έμοιαζε παγωμένο :)!) μετά από 12ωρη "περιφρούρηση" που κάποιος "ξενόφερτος του κατεστημένου" μας έφερε καφέ και προσπάθησε να μας μιλήσει. Γελάσαμε με τις αφελείς ερωτήσεις του ... :))) Δεν ρώτησα λοιπόν άμεσα :))) Τους άφησα να πουν εκείνοι. Σε πολλά, είχαν δίκιο, σε μερικά και άποψη (και όπου ήταν ελεύθερη, refreshing). Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα εγώ στην συζήτηση ήταν ότι η άποψη, όσο συγκροτημένη και αν φαινόταν ότι θα είναι, συνοδευόταν τις περισσότερες φορές από κλισέ ... τα κλισέ-αντί-επιχειρήματος. Στα δικά μου "γιατί" η απάντηση της παράταξης ή ΤΑ κλισέ:
Εσείς, δεν ξέρετε πως είναι τα πράγματα εδώ. {Χα! baby, ποιος νομίζεις κράταγε την καρέκλα σου ζεστή όσο εσύ έβλεπες τον Μπομπ τον Σφουγγαράκι, ε;}
Εσείς έχετε συνηθίσει στην ασφάλεια του εξωτερικού {Oh yes, από ασφάλεια το εξωτερικό άλλο τίποτα ... Άσε που, με την είσοδό σου στη χώρα σου δίνουν και ένα χαπάκι σαν και αυτό που δίνουν στα θύματα του Catrina ... Ήμουν εγώ ποτέ εδώ;;;}
Εσείς δεν είχατε προβλήματα {Σαφώς!!! Ααααχ αυτά τα χρόνια-χωρίς-προβλήματα. Δεν είχαμε προβλήματα και δεν είχαμε και κτήρια, καθηγητές, εργαστήρια και μισθούς. ΑΛΛΑ φωνάζαμε για την Παλαιστίνη}
Εσείς δεν ξέρετε τι σημαίνει να ξεκινάς από την αρχή, είναι δύσκολο {Χαχαχαχαχαχαχα}
Εσείς {εγώ και το νευρόνιο;;;} δεν ...

Ουφ. Θέλω πολύ να ακούσω τι έχει μετά το "Εσείς δεν" ... Είμαι σίγουρη ότι ΜΕΤΆ το "Εσείς δεν" είναι η απάντηση... γιατί μου την κόβετε στην μέση;;; Δεν λυπάστε το νευρόνιο; Και στο κάτω κάτω ... εμείς, έστω ότι ναι, ΔΕΝ ... και ;;;

Ξέφυγα :), η δουλειά να μένει παρακαλώ στην δουλειά (να εκτιμήσετε όμως το ότι δεν ακούστηκε το όνομα Κα Κούλα ακόμα) ... Παρασκευή βράδυ, το ΣΚ λέει ο Ντορής φορτωμένο (σε κάτι έπρεπε να δώσω το όνομα), η Λεβεντογέννα γίνεται σιγά σιγά η βάση μου, η pretend έντονα (πολύ έντονα) εδώ και ... καφές Νο 9, λέω να σταματήσω για λίγο με την άρνηση και να βάλω τα πρώτα μαγνητάκια στο καινούριο τους σπίτι.

night night
[ο βασιλικός θα έχει αρχίσει
το παράπονο :( ]

later ...

"The account number is on a green sticker, on the site of the smelly thingies cupboard near the door. The number that is not clear is NOT a zero, it's 8 and the name of the contact person is ..." {Γιατί έχω τόσες άχρηστες πληροφορίες στο μυαλό μου;;;}
"oooops, yep I forgot. An the samples?"
"The samples on the 3rd drawer in the freezer, remember where A is? next to that. And blah blah blah"
....
"Any gossip?"
"Το καναρίνι ... blah blah blah"
...
"An you?"
"blah blah blah blah blah" ...
κενό ...
"... so, talk to you later ... ... ... I guess", αμηχανία...
"yep, later" {αμηχανία και εδώ, πως λένε "Nα σε προσέχεις" στα Αγγλικά;}

Μία στιγμή αμηχανίας και όλα γίνονται πραγματικότητα .. tough ...

Όσο εγώ προσπαθώ να δω πως δουλεύουν τα ... υδραυλικά ενός καινούριου αμφιθεάτρου ή ο απορροφητήρας της καινούριας μου κουζίνας for that matter, εκεί ξεκινάει μια μικρή αποκαθήλωση. Πράγματα που φυλλάζονται σε κουτιά, κουτιά που στέλνονται στην Λεβεντογέννα, γυρινάκια που πρέπει να μάθουν μια άλλη γλώσσα ... Και δεν ήταν πραγματικότητα όλα αυτά μέχρι τώρα. Ήταν ένα ΘΑ μέχρι την στιγμή που έδωσα την διεύθυνση στο Γαλλώδι και ξαφνικά ... όλο αυτό έγινε βουνό.
Χαζομελαγχολία, σε 9 μέρες θα είμαι εκεί. Σε μερικούς μήνες το εδώ θα είναι δικό μου. Σε μερικούς μήνες το εδώ θα είναι και του Γαλλωδίου, έστω και για λίγο. Γρουμφ ...

Jet lagged, όχι με τον χρόνο, με τους καιρούς

Καληνύχτα
[το σύννεφο ακολούθησε;]

Ψάρι και μεζέδες

Μου λείπει η pretend;;; Και βέβαια μου λείπει η pretend! Τι ερώτηση είναι αυτή;;; Επαγγελματικά μου λείπει αφόρητα. Προσωπικά ... μμμμ ... :) ανεκτά έως πολύ, αλλά μου λείπει. Μην ξεχνάμε ότι το σπίτι μου, αυτό με το κρεββάτι που ΔΕΝ με ενοχλεί, είναι εκεί. Ακόμα και τον καιρό της αναγνωρίζω πιο εύκολα πλέον.
Γιατί δεν το κάνουμε θέμα ;;;; Μμμμμ ... τις τελευταίες μέρες δεν κάνω θέμα πολλά. To be honest, δεν κάνω θέμα τίποτα που δεν ήταν όμορφο ή χαρούμενο και ας είμαι σε ένα trance μεταξύ ενθουσιασμού, απορίας (απίστευτης απορίας), απογοήτευσης και πανικού.
Η ex-συγκάτοικος :)))) {μόνο για τους παλιούς πελάτες αυτό!} θα έλυνε το θέμα κατά ... Feng Shui!!! Θα μετακινούσε ένα τραπεζάκι από την ανατολική πλευρά στην δυτική (ή ανάποδα), θα έβαζε μία ανθοδέσμη στην κουζίνα, θα στρογγύλευε με Ελβετικό σουγιαδάκι τα φύλλα από όόόόλα τα φυτά μας, θα κρέμαγε κάποια κουδούνα ή ένα βατράχι πάνω από πόρτα και κάτι θα έκανε με το ζευγάρι από πάπιες. Μετά θα καθόταν ήρεμα και ήσυχα στην designated καρέκλα και θα έκλεινε τις αισθήσεις μέχρι ο πλανήτης να προσαρμοστεί στις επιθυμίες της (όπως όφειλε). Το Zen στην ανατολική φιλοσοφία κατά Rach' βρίσκεται μέσα από έντονη αυθυποβολή.
Το ίδιο τελικά και το Zen κατά KV. Δεν μετακινώ τα φυτά (μόνο τον βασιλικό στην pretend αλλά για άλλους λόγους), δεν έχω ζευγάρι πάπιες, και ο Ελβετικός σουγιάς μου είναι διακοσμητικός. Επιλέγω όμως αυτές τις μέρες προτεραιότητες και πού θα κάνω focus. Τίποτα δεν άλλαξε και -θα σας εκπλήξω- ... ΔΕΝ μετακόμισα στην γη της επαγγελίας (αλλά μην ρωτήσετε Ιθαγενή!). Σίγουρα δεν είναι όλα ρόδινα (ειδικά μερικά από τα επαγγελματικά slash οικονομικά slash χωροχρονικά). Είναι όμως ρόδινα τα σημαντικά, όπως οι φίλοι που εγκαινίασαν χτες κεφάτα τον "κήπο στην ταράτσα" :) και το Feng Shui μου, λέει focus σε αυτό για την ώρα! Άντε και στον ήλιο... άντε και στο μπανάκι που ελπίζω να κάνω μετά το μάθημα :))))

Καλημέρες!
[γερές ποσότητες αντηλιακού]

Update (διάλειμμα 13:00 με 13:15!!!):
Καφές Νο6 και ... αν ακούσετε το χτεσινό τραγούδι από την Katie Melua, κοιτώντας τις Γιαπωνεζούλες πάνω δεξιά (που σαν να μου φαίνεται ξεθαρρεύουν με τον χρόνο) ... δεν συντονίζονται τέλεια;;;; Ή είναι από το μάθημα ;;;;