¡ʎpɐǝɹ ʇsoɯןɐ

Καλησπερούδια
[˙˙˙ ʎɐpoʇ ƃuıʞɔɐd 'ƃuıʞɔɐd 'ƃuıʞɔɐd,
؛؛؛؛ασαχέξ ιτ]

Σ

Πρωινό πρωινό ξύπνημα, τεράστια βόλτα στο απέραντο άσπρο με τον καφέ Νο1 (ναι), καφεδάκι Νο 2 (και 3!) στο πρεβάζι (βλ. φωτό!) ... Θολωμένα τζάμια, απόλυτη ηρεμία έξω.
Τελευταία μέρα εδώ, προβλέπεται το ανάλογο τρέξιμο τώρα το πρωί (για τα γυρινάκια δεν ήρθα άλλωστε;;;) έτσι ώστε να προλάβω να δω και λίγο Σ από αυτά που μυρίζουν Xmas-Κ.Ε.-πίλα! Έκαναν το λάθος να μου πουν ότι στη "γειτονιά μας" έχει Xmas market... Προβλέπεται ΠΟΛΥ τρέξιμο μάλλον σήμερα το πρωί -στολή εκστρατείας και εξατμίζομαι!!!!

Καλημερούδια
[κιόλας;;; :(]

** * * **** * *** *** * ** **** * *

O ^oC και χιόνι!!!! Από το πρωί ... Η εικόνα πριν τον καφέ Νο 1 ήταν για την ακρίβεια χιονοθύελλα!!!! No 10 (ή 20;;;;) και μόνο ο ρυθμός αυξομειώνεται!!!
I think Santa dropped by earlier this year!!!

Ho Ho Ho
[sweeeeeeeet!]

transit

Έτοιμη για ταξίδι ... Το φωτάκια αναβοσβήνουν ακόμα ακόμα εδώ :), pre-Xmas mood (με μια γερή -αδικαιολόγητη- δόση μελαγχολίας, δώρο ενός γεμάτου ΣΚ), διαβατήριο, πιστωτική, e-tickets, γυρινάκια στη Freitag, το pod καλογεμισμένο, δουλειά για το 'πλάνο καλοοργανωμένη (!), σίγουρα άκαιρα ντυμένη για μία τουλάχιστον από τις 3 χώρες που θα "δω" (ή ... και τις 3: Τα πάτρια, την χώρα της pretend και την χώρα που πίνει την δική της μπύρα και έχει super Xmas markets) ... Από τις 5 και μετά, στόλισα λίγο ακόμα δέντρο, έπλυνα τα της χτεσινοβραδυνής χειμωνο-μακαρονάδας, άπλωσα, πότισα, τύπωσα, ετοίμασα ... κάτι πρέπει να έχω ξεχάσει ... τι?

Καλημερούδια
[ούτε Hopper στα θλιμμένα του ...
weird
3 ώρες transit στη χώρα της pretend,
not nearly enough! ]

transit

Almost ready, το αεροπλάνο της Εθνικής μας φεύγει σε ... λιγότερο από δύο ώρες, οι μετρήσεις έγιναν, το πρώτο dinner ήταν :) take away, ιδιαίτερα ευχάριστο το catching up όμως. Τα πράγματα στη βαλίτσα, τα γυρινάκια κρυμμένα και υπερπροστατευμένα, τα δώρα τυλιγμένα όμορφα, ένα σωρό Λεβεντογέννικες λιχουδιές στη βαλίτσα Νο 2 (που φεύγει σχεδόν άδεια αλλά με υψηλές προσδοκίες) και ένα thesis στη Freitag ... :) Ready to go και ... πολύ παράξενο συναίσθημα ...

Καλημέρες
[24 στην pretend!]

one way

Παράξενα τα Χριστούγεννα στη μέση του Αιγαίου. Ειδικά όταν την ακριβώς προηγούμενη μέρα μυρίζεις το άσπρο να έρχεται στην pretend και λες μουδιασμένα ένα σωρό αντίο... Άλλοι κόσμοι, άλλα Χριστούγεννα αν και νομίζω το surreal για εμένα τελικά οφείλεται περισσότερο στο one way ticket που δεν μπορώ να πιστέψω και στα αντίο που δεν ήθελα -καθόλου- να πω. Tough το να προσπαθείς να παίρνεις αποφάσεις σαν ενήλικας και να τις κρατάς κιόλας. {Τώρα πόσο ενήλικες είναι after all οι αποφάσεις ... μμμμ ... δεν νομίζω και πολύ, ας τις θεωρήσουμε όμως έτσι για λίίίίγο ... huh ??? Τόση προσπάθεια, τόσα ταξίδια κάναμε. :) Παράξενος και ο αόριστος!} Tough -υποθέτω- και για κάποιους το να καταλάβουν αυτό. Το αφήνουμε.

Δυο μέρες ακόμα στο Μπλε και ... one way ticket to Λεβεντογέννα. Ώρα να ξεπακετάρουμε τον κούκο (oh yes!), να του βρούμε θέση (πάνω στο μενίρ;;;), να αδειάσουμε τις υπόλοιπες κούτες, να στήσουμε το νέο εργαστήριο, το νέο γραφείο ... ώρα να μου βρούμε μια θέση (μμμμ) -ο πληθυντικός της ... μεγαλοπρέπειας! :)

Καλησπέρες
[παράπονα]

last exam

Οι τελευταίες μέρες, εβδομάδες είναι λίγο σαν την ομίχλη της pretend για το νευρόνιο. Οι συνεχείς μετακομίσεις, τα ατελείωτα ταξίδια, το πρώην σπίτι με την στρωματσάδα (αυτό με το μενίρ στην κουζίνα), το νέο σπίτι με τα κουτιά (αυτό με το μενίρ στο καθιστικό), το ξενοδοχείο αυτές τις μέρες (μενίρ πουθενά), τα τελωνεία, το πακετάρισμα και ξεπακετάρισμα και ξαναπακετάρισμα, τα preXmas apero's, τα preXmas dinners, τα "GoodBye and Good Luck" drinks (και όχι μόνο για εμένα) ... ουφ ... όλα μπερδεμένα, όλα ... just too much.
Σήμερα ο μεγάλος τελικός. Last working day στην pretend, last meetings, last exam, last boxes ... Η μέρα ήταν σχεδιασμένη μέχρι το τελευταίο της λεπτό να είναι super busy και highly emotional.
7:15 με 9:30 packing κλπ με όλο το group που δεν έχει σταματήσει λεπτό για περισσότερο από ένα μήνα τώρα. 9:30-10:30 last exam. 10:30 με 12:00 γραφειοκρατεία και shipping off the ... dangerous stuff (με την προσθήκη των ξεχασμένων προσωπικών αντικειμένων και του Xmas tree που πνίγηκε και δεν μπορούσα να μην αντικαταστήσω) ... 12:00-12:30 apero μετά σπιτικού foie grass (much of which was confiscated for personal use!). 12:30 με 13:00 μετακόμιση ξανά, αυτή τη φορά μετακομίσαμε το Γαλλώδι στο "μοναστήρι" (το σκοτεινό απομονωμένο δωμάτιο που καταλήγουν νέοι, ενθουσιώδεις ερευνητές για να γράψουν τα απομνημονεύματά τους). 13:00-14:00 επισκέψεις στα γραφεία των συναδέλφων για goodbyes όχι χωρίς το αναμενόμενο emotional φορτίο ... 14:00-16:00 καθάρισμα στο εργαστήριο. 16:00 off again for a fast drink with my group. 17:00 Γαλλώδι και KV down town για Xmas shopping και (more) alcohol. 19:00 πίσω στο εργαστήριο για τα δώρα και τα τελευταία αντίο. 19 και κάτι, αμηχανία, το Γαλλώδι δεν ξέρει πως να φύγει ...

Και δεν έκλαψα. Καθόλου. Ούτε όταν δάκρυσε ο τεχνικός και δεν κρατήθηκε η little Miss Sunshine. Ούτε όταν έλεγα αντίο στον άνθρωπο που από συνάδελφος έγινε φίλος και στήριγμα για το εργαστήριό μου σε δύσκολες στιγμές. Ούτε με τις ευχές των γλυκύτατων συναδέλφων. Ούτε όταν είπα στο Γαλλώδι μου ότι λέει κανείς στο Γαλλώδι του φεύγοντας. Τώρα ίσως λίγο. Τώρα που γράφω σε ένα άδειο γραφείο, δίπλα σε ένα πεντακάθαρο εργαστήριο, έτοιμο για τον επόμενο ένοικο του. Τώρα που ο μαραθώνιος σχεδόν τελείωσε και έχω μπροστά μου δύο μέρες εντελώς δικές μου: εγώ και η pretend. Τώρα που δεν ξέρω πως να κλείσω τον Θανάση και να φύγω.

On the bright side ... Δεν ξέρω πως κάνετε Χριστούγεννα εσείς, αλλά εγώ μόλις αποχαιρέτησα μια ολόκληρη οικογένεια με δώρα και ευχές και γέλια και δάκρυα και υποσχέσεις και μια απίστευτα soothing ζεστασιά μέσα στο κρύο... Ήξερα ΤΙ ακριβώς θα έκανε τον καθένα από αυτούς να χαμογελάσει, ήξεραν ΤΙ ακριβώς να πουν και να κάνουν. Δύσκολο όλο αυτό. Πολύ δύσκολο ... αλλά, αυτού του είδους η μελαγχολία έχει μια απίστευτη γλύκα -Χριστουγεννιάτικη.

Τελευταίο σημείωμα, μένει πάνω στο γραφείο, δίπλα στην μιμόζα :
Dear A.,
Welcome in your new lab. Blah blah blah...
Good luck with everything. I hope "pretend" will be for you as lucky as it was for me.
best wishes
KV

Καλησπέρες
[signing off from this lab ...]

διάλειμμα

Σμακ

αυλαίες

Τρέξιμο όλη μέρα (what's new, huh?). Μάθημα (οι τελευταίες μου δύο ώρες εδώ, yeeeee!!;;), διαλέξεις, συναντήσεις και αντιδράσεις/κερασάκι στην τούρτα ... Λίγο πριν φύγουμε, βάλαμε την τελευταία μας αντίδραση παρέα με το Γαλλώδι ... τότε μου έκοψε :
"Is THIS our last reaction together ?"
"Yep and we managed NOT to kill each other. Last reaction here though..." τονισμένο ... τίποτα άλλο, ποτέ δεν το υπεραναλύουμε ...
Δεν ήμουν έτοιμη για πολλά τις τελευταίες εβδομάδες της αντίστροφης μέτρησης ... ΑΥΤΌ όμως μου στοίχισε. Που ήταν η τελευταία αντίδραση με το Γαλλώδι μου, που ήταν η τελευταία αντίδραση του εργαστηρίου μου εδώ, που σχεδόν δεν το πήρα χαμπάρι ... Last reaction HERE όμως, με το βλέμμα στον Ψηλορείτη το Γαλλώδι μου ... :))) Δεν ξέρω τι θα έκανα όλο αυτό τον καιρό χωρίς την ήρεμη δύναμή του, την αντιδραστική, κρΙτική αλλά κάθετα θετική αντιμετώπιση που έχει για τα πάντα -ακόμα και στον απόλυτο πανικό. Και την περηφάνια του, σε κάθε περίπτωση -απόλυτη αξιοπρέπεια. Δεν ξέρω τι έμαθε αυτό από εμένα -την Παρασκευή θα πάρω μια πρώτη γεύση υποψιάζομαι όμως πως έμαθε και να βλέπει ζωή σε άψυχα γυρινάκια εκτός από το να πρέπει να λειτουργεί σε απόλυτο χάος ... Ξέρω ότι εγώ έμαθα πολλά ... πάρα πάρα ΠΑΡΑ πολλά ...
Αλλαγή θέματος ... αυτό καίει!
Home, στρωματσάδα, τελευταίο καθάρισμα, διάβασμα μιας διατριβής, μάζεμα ... όλα παράλληλα, όλα πιεστικά ... Αναρωτιέμαι πως θα αντέξω την "ηρεμία" μετά ... Ή αν υπάρχει ηρεμία μετά ... :)

night night
[verrée de Noël series ahead]

@ Χιχιχιχι ο φάδερ ΔΕΝ πήρε τηλέφωνο ΜΕΤΑ τον αγώνα ... που σημαίνει οι κόκκινοι προκρίθηκαν τρελλά, έτσι;;;; :)))

σαν πικρή σοκολάτα

Στις 5 (05) στην Λεβεντογέννα, στις 8 στον "ΕλΒεν -μην -μου -χτυπάτε -τον -Θανάση", στις 11:30 pretend, στις 12:00 στο Ίδρυμα να κλείνω εισιτήρια για το επόμενο δρομολόγιο ... :) Ω ναι, έχει καταντήσει εντελώς surreal η κατάσταση. Το Γαλλώδι δεν ρωτάει πως ήταν -ξέρει, ρωτάει πόσο θα κάτσω αυτή τη φορά ... Δύο ταξίδια ακόμα ... 12 μέρες :(
Βροχή και στα δύο στρατόπεδα, πιο τσουκτερή εδώ και πιο εορταστική. Εκατομμύρια λαμπιόνια ... Τα δικά μου, από χτες στο άλλο σπίτι, αυτό της Λεβεντογέννας. Δεν έχει σημασία που δεν είμαι εκεί, καμμία. Καινούριο σπίτι, μου φάνηκε ταίριαζαν λίγα φώτα ...
Άδειασα περισσότερες από τις μισές κούτες το ΣΚ, μου φάνηκε απίστευτα παράξενο το σπίτι που ημικατοικώ (νέα λέξη) εδώ και μήνες με έπιπλα !!! Όλα λίγο ταλαιπωρημένα από το ταξίδι και την φοβερή μεταχείριση κατά τις μεταφορές (ο βασιλικός και τα υπόλοιπα πράσινα περισσότερο), αλλά όλα εκεί -ελεύθερα (με το γατί παλεύω ακόμα). Μετά το δράμα της ... "επιτροπής καλωσορίσματος μετοικούντων" (μπρρρρ, αν το ήξερα ποτέ, ποτέ, ΠΟΤΕ δεν θα τόλμαγα να φέρω οικοσκευή στα πάτρια ... Τι οικοσκευή;;; ούτε κάλτσα...) ... Ξέφυγα ... μετά τα SS, είναι απίστευτη ανακούφιση να βλέπεις τα πράγματά σου έξω, σε οποιαδήποτε κατάσταση.
... πάλι ξέφυγα. Το μυαλό στις κούτες που έμειναν εκεί, όσα μένουν να γίνουν και ένα σπίτι που άρχισε να ζεσταίνει. Η καρδιά εδώ -σε όσα μένουν να γίνουν, και είναι πολλά, τα περισσότερα ευχάριστα σαν πικρή κοκολάτα :)

Καλησπέρες
[κατάσταση summer camp
στο σπίτι με το παραπονεμένο μενίρ]

υπόλοιπα

Καφές Νο3 και ... η εποχή της στρωματσάδας έχει περάσει ανεπιστρεπτί ... άλλες ηλικίες ... Ηome sweet home αλλά ... στην ΟΑ μου φαίνεται θα κλείσω μάτι ξανά!
Άλλη μια πτήση σε λίγο ... δύο για την ακρίβεια που μοιάζουν υπερατλαντικές ... Η διαδρομή μέχρι την Λεβεντογέννα φαίνεται ατελείωτη παρόλο που οι actual πτήσεις δεν κρατάνε παραπάνω από 4 ώρες ... δεν με πειράζει η μέρα που χάνω στα αεροδρόμια, με πειράζει η αίσθηση που θα έχω μετά. Ξεκινώντας από εκεί ... ταπ ... Το ξεχνάμε ...

Σήμερα το handbag έχει το ΑΚΡΙΒΩΣ προβλεπόμενο μέγεθος (tο the nm, η ΟΑ αρνήθηκε να μου επιτρέψει λίγο υπέρβαρος -σωστά, θα έπεφτε η εταιρία έξω). To the nm λοιπόν και ανυπολόγιστου βάρους :) ... Υπόλοιπα μετακόμισης (good luck στον ελεγκτή που θα σκεφτεί να τα βγάλει έξω!). Και η πτήση έχει όνομα (σχεδόν περιμένω να το δω στις οθόνες): "Άλλες δύο μέχρι τα Χριστούγεννα και τελειώσαμε" ... Η αλήθεια είναι ότι δεν το πιστεύω καν ότι τελειώνουμε ... ας μην το πιστέψω, η δυσκολότερη εβδομάδα είναι ακόμα μπροστά ...
Bubbling μέχρι να φύγω ... στο home sweet home κατανάλωσα και το τελευταίο γραμμάριο καφέ ...

Καλημέρες
[τα φώτα απέναντι σαν χριστουγεννιάτικου δέντρου
όπως κάθε μέρα ...]

Moving and the Canary Curse.

Αυτό το πρώτο κομμάτι της μετακόμισης θα μπορούσε να γεμίσει βιβλίο ... Ό,τι μπορούσε να πάει στραβά, απλά πήγε ...
Οι αριθμοί;;;;
72+ ώρες άυπνη για να φτιάξω τις κούτες, 48+ ώρες άυπνη για να διώξω τις κούτες.
68 κούτες βγήκαν από το σπίτι -με -το -παραπονεμένο -μενίρ, 20 κούτες από το Ίδρυμα. Κανένας μυς παραπονεμένος ... ούτε καν αυτοί που δεν ήξερα ότι υπάρχουν.

Και τώρα που οι φωνές μέσα στον άδειο χώρο που κατοικεί το νευρόνιο ηρέμησαν, που έμαθα όόόόλους τους νόμους που διέπουν τα τελωνεία (εδώ και εκεί), που συνάντησα ένα πλήθος ατόμων με ιδιαίτερα αυξημένη πυκνότητα αδιαφορίας (και κακίας) και που τα πράγματα είναι πια στην χώρα με τις μακαρονάδες και ετοιμάζονται να μπουν στο πλοίο ... τι θα κρατήσω;;;

:)

Το Γαλλώδι μου, τον τεχνικό -με -τα -φετίχ μου και την little Mrs Sunshine μου, που στάθηκαν παλικάρια, πραγματικά παλικάρια. Πήραν μια δύσκολη κατάσταση στα χέρια τους και την έκαναν ... απλά γλυκιά.
Την εικόνα από το ... "φορητό μικροσκόπιο", προστατευμένο σαν νεογέννητο (μέσα σε ξύλινες κούτες των pretendιανών σιδηροδρόμων) να ανεβαίνει στην νταλίκα με το επαγγελματικό ... ανεβαστήρι ... Πως βρίσκεις τέτοιες κούτες in one days' notice??? Magic, ρωτήστε τον τεχνικό μου. Πως τις πακετάρεις ;;; Με αγάπη, όπως το Γαλλώδι. Πως την φορτώνεις ;;; :) βρίσκεις ανεβαστήρι και μαθαίνεις να το χειρίζεσαι σε 10 λεπτά.
Το γατί να πηδάει στην νταλίκα από την προβλήτα των τραίνων στο ... "λιμάνι μέσα στην pretend" (απίστευτο τι βρίσκει κανείς όταν ψάχνει).
Τον Κρητικό Ομάρ Σαρίφ (μα ακριβώς σας λέω) που σου μάθαινε what is Λεβεντογέννα all about με την παλικαριά, την υπομονή και την περηφάνια του. Δύο λέξεις την μέρα και οι δυο σοφές. Αν ο κρετίνος ιδιοκτήτης της "international μεταφορικής" είχε στείλει οποιονδήποτε άλλο οδηγό θα είχαμε απλά χαθεί.
Την Nath που pretendιανά μας έσωσε. Την Nath που δεν χωράει σε λέξεις.
Τον κουμπάρο που "κράτησε" γερά κάτω από την μπάρα στην άάάάλλη πλευρά (μέχρι που διώξαμε τα πράγματα και ξέσπασε πάνω μου!)
Χτες το απόγευμα στις 6 παρά 20, μετά από 12 ώρες ατελείωτου τρεξίματος και απόγνωσης, 3 άτομα, με 5 κινητά χωρίς μπαταρία, έφευγαν απογοητευμένα από την limbo. Limbo λέμε πλέον τον χώρο μεταξύ δύο κρατών, τα 20 μέτρα στο μεσοδιάστημα όπου πέρασαν το βράδυ τους ο οδηγός και τα πράγματα. Limbo λέμε τον χώρο που δεν μπορείς να εγκαταλείψεις αν δεν έχεις ΤΗΝ σφραγίδα. Τον χώρο που ... δεν είσαι πουθενά, δεν μπορείς να κάνεις ούτε εμπρός ούτε πίσω. Την απόλυτα τελευταία στιγμή με την απόλυτα τελευταία ενέργεια σε ένα από τα κινητά, ακούσαμε έναν άνθρωπο που δεν ξέραμε μερικές ώρες πριν, να λέει "Γυρίστε πίσω, έλυσα το πρόβλημα -μπορώ να πάρω εγώ την ευθύνη. Αν τρέξετε, θα είστε οι τελευταίοι που θα φύγετε." Αυτός ο pretendιανός, που ρίσκαρε την άδεια της εταιρείας του και έκανε τα πάντα για να διώξει τελευταίο πριν το ΣΚ το φορτηγό μας για το ταξίδι του, δεν ξεχνιέται ... Με τίποτα.

Όλα τα υπόλοιπα ... :) δεν ξέρω πια καν αν έχει νόημα να τα ξανακοιτάει κανείς ... (Being a total ass is genetic, it does not change with a few arguments ... if you know what I mean).

Ο τίτλος ;;; :) Μετά απ' όόόόόλα αυτά ... το απόλυτα τελευταίο πράγμα που μπήκε στην νταλίκα ήταν ο ξεχασμένος Tweety. Ένας Tweety / maskot του εργαστηρίου που δουλεύει ενοχλητικά με φωτοκύτταρο, τρομάζει τους επισκέπτες μας (I did! I DID saw a pussycat), ενοχλεί εμάς και με ακολουθεί από την ποδηλατοχώρα. Και σε εκείνη την μετακόμιση τον ξέχασα -αναγκάστηκα να τον απαγάγω σε ένα από τα επόμενα ταξίδια μου. Τώρα τον βρήκα σε μία από τις ατελείωτες βόλτες μας προς το Ίδρυμα ... τον έδωσα στον Ομαρ Σαρίφ την ώρα που ξέραμε πια ότι έφευγε-έφευγε, τον έβαλε στην νταλίκα ...
"Αυτό μην το βάλεις με τα άλλα, να μου το δώσεις εσύ στην Λεβεντογέννα"
"Θέλει τάισμα;;;"
"Όχι, ρακές κατά την παράδοση μόνο. Ευχαριστώ, να προσέχεις"
Ακολουθήσαμε την νταλίκα μέσα στην Γαλλοχώρα και δεν φύγαμε μέχρι να μην υπάρχει κουτί που να μπορεί να σου ζητήσει σφραγίδα για τουλάχιστον 5 χιλιόμετρα. Μιλήσαμε ξανά σήμερα. Είχε κοιμηθεί, οδηγούσε ξεκούραστα μέχρι το λιμάνι, ο Tweety του είχε σπάσει τα νεύρα :)

Καλησπέρες
[transit on a transit home
all my other homes ... empty!]

day 1

Ταξίδι με ΟΑ (phew, επιτέλους! nice to see you again guys), προσγείωση - προσγείωση και στο νηπιαγωγείο αξημέρωτα. Το μικρό, κακό, μοναχικό νευρώνιο κάθε φορά αντιδρά και πιο 4χρονα.
Βροχή στην Λεβεντογέννα, οι ιθαγενείς λένε και κρύο ... ταπ ταπ ταπ ... ΧΑ! Ναι, σιγά μην χιονίσει κιόλας.

Καλημέρες
[δύο ψυγεία
γάλα σε κανένα]

@ No internet privileges ... Ααααχ βρε γείτονα...

seriously ...

Το πρώτο μου ταξίδι με αεροπλάνο ΔΕΝ το θυμάμαι, δεν περπατούσα καν ... Έτυχε (α ρε φάδερ) να πρέπει να ταξιδεύουμε πολύ, από πολύ νωρίς (τα θυμάστε τα παιδάκια με την ταμπέλα "ασυνόδευτο";;; it was me and my sister!) ... Μέχρι τώρα πρέπει να έχω μαζέψει τόση κοσμική ακτινοβολία όση ένας full time πιλότος μετά από 5-10 χρόνια πτήσεων -seriously.
Θυμάμαι καλά τα υπερατλαντικά ταξίδια (πολύ μπλε, ανοικτό bar, χαζοταινίες), αλλά καλύτερα τα ταξίδια πάνω από το φουρτουνιασμένο Αιγαίο (ακόμα περισσότερο μπλε και γκρι με πρόβατα...). Θυμάμαι τις προσγειώσεις (Αεροπλοΐα) με απίστευτους αέρηδες σε αεροδρόμια που συνδύαζαν θάλασσα, βουνό και ένα διαδρομάκο τέλειο για mini golf σε 1 στρέμμα γης. Κανένα πρόβλημα ...
Ποτέ πριν από ένα ταξίδι δεν σκέφτηκα την πτήση (ή την ... βαρκάδα for that matter ... άσχετο :) ) ... Μμμμ ... Ψέμματα, φοβόμουν όταν έπρεπε να πετάξω μόλις μία εβδομάδα μετά από ένα pretty close escape (DVT), με το πόδι ακόμα σε επίδεσμο. Περπάτησα all the way to the sushi-land (13 ολόκληρες ώρες) καταναλώνοντας τις ασπιρινούλες σαν smarties ... Μέχρι τον γυρισμό, το είχα ξεχάσει!
Εδώ και 3-4 μήνες όμως, που πληρώνω ΟΑ και πετάω με φτηνότατες απομιμήσεις σκέφτομαι την πτήση (και την φυλακή) και όχι το ταξίδι ... Που θέλω να καταλήξω;;; Μεθαύριο πετάω πάλι ... please, please, please κάποιος να μου πει ότι ΔΕΝ θα είναι Hola -seriously.

Καλησπέρες
[ότι θα χαιρόμουν τόσο
να δω υπάλληλο της ΟΑ
δεν θα το πίστευα ποτέ... ταπ...
Συνέβη στο προηγούμενο ταξίδι!]

Ορισμοί

Μετακόμιση ονομάζουμε την διαδικασία που καταπίνει κάθε άλλο σχέδιο και αφήνει στην θέση του απορίες ... Πολλές απορίες ...

Πως πολλαπλασιάστηκαν τα πράγματά μου τόσο;;; Έχει νόημα στην εποχή μας να μεταφέρει κανείς ένα δάσος χαρτί;;; Που πήγαν τα κουτιά από τα μηχανήματα;;; Γιατί μετά από 6 τεράστιες κούτες το γραφείο μου φαίνεται ακόμα τόσο ασφυκτικά γεμάτο;;; Πόσα θα μείνουν έξω από τα υπολογισμένα 20 κυβικά;;; ... ... ... .... Προλαβαίνω ;;;
Γρουμφ ...

Καλησπέρες
[grey & cold]

το μεγαλείο σου...

"... και επίσης μεταξύ των ηλεκτρονικών που βλέπετε στη λίστα" -λίστα αναλυτικότατη, τυπωμένη, θα την ζήλευε επαγγελματίας- "θα ήθελα να συμπεριλάβω και ένα μηχάνημα ανάλυσης που μου "δώρισε" το Ίδρυμα."

"Μικροσκόπιο!!! Αδύνατο να το συμπεριλάβουμε ..."
"Όχι, δεν είναι μικροσκόπιο, είναι ένα άλλο όργανο ανάλυσης, αλλά γιατί ΔΕΝ μπορώ να το φέρω στα πάτρια;;;"
"Αφού κάνει αναλύσεις, είναι μικροσκόπιο"
"Όχι, δεν είναι μικροσκόπιο. Η ακριβής του ονομασία είναι ΧΧΧ και οι αναλύσεις που κάνει είναι οι ΨΨΨ όπως φαίνεται και στο έγγραφο ΑΛΛΑ, η ερώτηση ήταν γιατί κατά την γνώμη σας ΔΕΝ μπορώ να φέρω το μηχάνημα στα πάτρια"
"Μα στα νοσοκομεία πάντα κάνετε τις αναλύσεις με μικροσκόπια"
"ΔΕΝ δουλεύω στο νοσοκομείο, στο Ίδρυμα δουλεύω και ΔΕΝ γίνονται αναλύσεις μόνο με μικροσκόπια ..." {ταπ}
"Δεν θα μου πείτε εσείς πως γίνονται οι αναλύσεις στα νοσοκομεία τώρα, δεν έχω κάνει εγώ αναλύσεις ;;;"
"Σωστά, αλλά εγώ ΔΕΝ δουλεύω όπως είπαμε σε νοσοκομείο, ΔΕΝ κάνω τέτοιες αναλύσεις και η ερώτηση ήταν γιατί ΔΕΝ μπορώ να φέρω το μηχάνημα στα πάτρια" {ζεν ... stay ζεν}
"Μα είπατε ότι κάνετε αναλύσεις"
"Όχι τέτοιες"
"Οι αναλύσεις γίνονται με μικροσκόπια"
{ταπ} "Σωστά! Επομένως, μπορώ να φέρω το μικροσκόπιό μου στα πάτρια;;;"
''Τώρα συνενοούμαστε" {γράφει μικροσκόπιο} "Όχι! Εκτός και αν είναι φορητό..."
"Δεν είναι ..."
"Τότε ακόμα και αν εμείς να σας αφήσουμε να το μεταφέρετε, θα πληρώσετε τουλάχιστον το ΦΠΑ στο τελωνείο"
"Μα είναι δώρο"
"Δεν έχει σημασία, να ζητήσετε από αυτούς που σας το χάρισαν να πληρώσουν το ΦΠΑ"
{τρελλό γέλιο} "μμμμ ... κοιτάξτε, το κράτος, το καντόνι, ο οργανισμός έρευνας και το Ίδρυμα έχουν υπογράψει για την δωρεά/μεταφορά ΧΩΡΙΣ να είναι Χριστούγεννα" χαρτάκια καλοοργανωμένα στο τραπέζι "θέλετε να μου πείτε ότι ή εγώ θα πληρώσω ΦΠΑ ή τα πάτρια θα μου αρνηθούν να μεταφέρω το δώρο μου στο νηπιαγωγείο ΔΩΡΕΑΝ;;; με δικά μου έξοδα μεταφοράς;;;"
"Όχι εμείς, το τελωνείο, οι νόμοι" {πάντα άλλος}
"Εκτός και αν το ... μικροσκόπιο είναι φορητό"
"Ναι"

Αύριο πρωί πρωί -και ας είναι Σάββατο- πάω στο ΙΚΕΑ να αγοράσω ροδάκια και κυάλια. Εδώ το βάφτισα μικροσκόπιο, 4 τρύπες και τα κολλημένα κυάλια στο πλάι θα με πειράξουν;;;

Νο 10. Λίστες ατελείωτες, κούτες παραπονεμένες. Στην ερώτηση "Πως πέρασες την μέρα σου;" η απάντηση είναι "ευτυχώς που υπάρχει ακόμα τουλάχιστον η πιθανότητα να χιονίσει" ... Άσχετο;;; Ναι, αλλά όλες οι άλλες πιθανότητες αυτή τη στιγμή είναι too much ...

Καλησπέρα
[-2 ^oC ... άντε!]

{4 days και πετάω, προλαβαίνουμε ή να κλείσουμε την Hola ή να επισκευάσουμε το ρήγμα;;;}

light greens

Η μέρα φαινόταν ότι θα ξεκινήσει in the darker shades of grey.
Καφές Νο1 με την μεταφορική -ο άσπρος σίφουνας- στην γραμμή: Ναι, κρατάνε ακόμα τα γυρινάκια μας φυλακισμένα κάπου στο Βελγοχώρι (τι γυρευουν στο Βελγοχώρι;;; και μάλιστα on their way here μέσω της χώρας με τη δική της μπύρα;;;) αλλά είναι σίγουροι ότι θα είναι καλά... Τους εξηγείς ήρεμα τις εργατοώρες pretendιανών μισθών που θα πρέπει να καλύψουν ΑΝ συμβεί το μοιραίο ... Και εύχεσαι τουλάχιστον να τα έχουν στο ψυγείο ... και να τα προσέχουν.
Καφές Νο2, έχει ήλιο έξω, ανοίγεις όόόόλα τα παράθυρα και μπαίνουν ζέστη και ήχοι και αρώματα. Το σπίτι Νο2 (;) είναι δίπλα σε έναν από τους πιο παλιούς φούρνους του χωριού μας. Ο φούρναρης, φρικτός παλιοχαρακτήρας. Αφήνει κάθε πρωΐ αξημέρωτα όλες τις μυρωδιές να μας βασανίζουν (αντί ένα καλαθάκι καλούδια σε κάθε πόρτα!). Μπορεί να μην τις αφήνει καν... πρέπει να έχει βάλει ανεμιστήρα ... Γρουμφ.
Καφές Νο3 και δεν έχω ιδέα από που να αρχίσω. Έκανα μια φοβερή δουλειά χτες το βράδυ: έβαλα όόόόλες τις υποχρεώσεις στη μνήμη του Ντορή. Ο Ντορής γκαρίζει ασταμάτητα ... :(

... και ... μετά χτυπάει το κουδούνι ... Η γειτόνισσα είδε ότι ξύπνησα και μου έφερε σπιτικά, ζεστά ακόμα κουλουράκια για τον καφέ μου :) (κρυφό σχολειό κατά του φούρναρη;;; yeeee!)
... και μετά πάλι το κουδούνι (μα πως με βρίσκουν;;; ούτε όνομα δεν έβαλα ακόμα!) ... άλλο ένα λαμπερό δέμα -super -άχρηστο -gadget -δώρο -καλώς -όρισες από το Μπλε (να θυμηθώ να προσποιηθώ "μα δεν έπρεπε" καθώς θα το κρατάω σφικτά),
... και μετά το τηλέφωνο-Ντορής: "Κουμπάρα θυμάσαι γιατί έρχεσαι να μείνεις στην Λεβεντογέννα;;; Ξεκίνα -αγοράζω εφημερίδες!" ... Θυμάμαι, για τον καφέ με τις εφημερίδες και το κουτσομπολιό στην περασάδα της πλατείας του χωριού ... :)

Pale blues and light greens. Let the ΣΚ begin!

Καλημέρες !
[ρίγανη, φασκόμηλο και μέντα στο μπαλκόνι...
βασιλικό θα φέρω τον δικό μου!]

Update:
Προσοχή ακουλουθεί πραγματικός μάδερ-ντότερ διάλογος. Διαβάζετε με δική σας ευθύνη, ειδικά οι μάδερς!
"Λοιπόν;;; Το χρησιμοποίησες;;; Καλό είναι;;;"
Μιλάμε για το super-άχρηστο-gadget-mixer που μου έστειλε ΧΩΡΙΣ λόγο και που θα το ζήλευε ακόμα και ο Jamie (mental note: να θυμηθώ να στείλω φωτό στον Jamie).
"Ehmmmm ... όχι ακόμα, αλλά το στόλισα στην κουζίνα, είναι φοβερό, ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ!!! Ούτε και εγώ δεν θα έφτανα σε τέτοια extremes με την κουζίνα μου, είπα ευχαριστώ;;; Ευχαριστώ, thanks, σμακ"
"Ναι βρε παιδί μου, δεν θέλω ευχαριστώ. Αλλά δεν φτάνει που το στόλισες, πρέπει να το χρησιμοποιείς!"
Εγώ το ήξερα τώρα ότι αυτή η συζήτηση θα πληγώσει μία από τις δύο, έπρεπε να πω ότι το χρησιμοποίησα... ταπ ...
"Μάδερ, έχεις απόλυτο δίκιο ΑΛΛΑ (on my defence) το έφεραν αργά χτες το βράδυ και ... δεν έχω μετακομίσει ακόμα: Με ένα μαχαίρι που κρύβεται και 3 φλυτζάνια, δύσκολο, ε;;;"
"Τίποτα δεν είναι δύσκολο άμα το θέλουμε"
Όλοι καταλαβαίνουμε ακόμα ότι μιλάμε για ένα mixer;;;; όποιος δεν το καταλαβαίνει να σηκώσει το χέρι!
"Θέλω, ΘΕΛΩ, πώς δεν θέλω;;; αλλά ... δεν πρόλαβα. Θα το χρησιμοποιήσω με την πρώτη ευκαιρία, πρόμιθ"
"κρίμα ... και εγώ που νόμιζα ότι θα σε ευχαριστήσει ..."
Απογοητευμένος τόνος, λες και μόλις της είπα ότι μετακομίζω down under... Αυτό θα την εξέπληττε λιγότερο.
"Μα ... με ευχαρίστησε, μου αρέσει πολύ, το θαυμάζω τώρα καθώς μιλάμε"
Το παιχνίδι με τις τύψεις δουλεύει σταθερά. Αισθάνομαι άσχημα...Όχι για πολύ όμως... :)
"Ναι αλλά δεν το χρησιμοποίησες..."
ταπ ταπ ταπ ταπ ταπ ... NOT my fault!
"Πως δεν το χρησιμοποίησα, το χρησιμοποίησα! Έκανα το κουτί του κομοδίνο!"

Ε-μα!

μετά ;

Παρασκευή ... καιρός νεφελώδης, πηκτή ζέστη ... Μπορείς να κόψεις την υγρασία με το μαχαίρι εδώ στους Τροπικούς ... (αν έχεις μαχαίρι that is, γιατί είχα φέρει ένα αλλά ... ναι, γρουμφ).
Παρασκευή ... δύο μέρες εδώ (7 to go) και επικεντρώνομαι (στρουθοκαμηλικά) στα θετικά ...

Το να ζω από την "άλλη πλευρά" τον χώρο που ξεκίνησα και έμαθα (όχι απαραίτητα αυτά που έπρεπε) και μεγάλωσα (λέμε τώρα) και φώναξα (πολύ όμως :) ) και κατέλαβα (ε, καλά όχι μόνη :)) και πάλεψα και δούλεψα (άμισθη και σκληρά) και πόνεσα και στον οποίο υποσχέθηκα ότι ποτέ (μα ποτέ) δεν θα ξαναγυρίσω (without a court or a doctor's order), είναι ειρωνεία από μόνο του. Σε πολλά επίπεδα. Αφήνουμε όόόόλα τα υπόλοιπα και κοιτάμε το πιο γλυκό. Παρά τα γυρινάκια μου (μερικά από τα οποία αυτή τη στιγμή είναι φυλακισμένα και υποσιτισμένα στο Βελγοχωριό και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να τα σώσω, ΓΡΟΥΜΦ), παρά το Γαλλώδι μου και όλα τα άλλα "μου" που μου λείπουν, το να βρίσκομαι στην σωστή πλευρά του πίνακα, είναι τελικά κάτι που αγαπάω πολύ. Especially when done without stress but that's another story. Κάτι που διώχνει για λίγο το άγχος και την πίεση και κάνει το ατελείωτο transit πιο ευχάριστο (;;; huh;;; αηδιούλες, άλλη λέξη!).

Τις 2 αυτές μέρες είχα την ευκαιρία να μονοπωλήσω λίγο τους μαθητές μου, να τους φορτώσω πολλή δουλειά, να βασανίσω (με ένα) πολλά νευρόνια, να δω "πως είναι", να τους πάρω λίγο τον αέρα ΚΑΙ να τους καταπιέσω αφόρητα (με την αίσθηση ότι το κάνω για το καλό τους :) ). Είχα όμως ΚΑΙ την ευκαιρία να τους ακούσω και ήθελα να τους ακούσω γιατί είναι πολλά που δεν καταλαβαίνω. Και γιατί θέλω να ξέρω ...

Δεν θυμάμαι τι λέγαμε εμείς τότε για το πως είμαστε και το πως βλέπουμε τα πράγματα. Θυμάμαι ένα παγωμένο πρωΐ (τότε έμοιαζε παγωμένο :)!) μετά από 12ωρη "περιφρούρηση" που κάποιος "ξενόφερτος του κατεστημένου" μας έφερε καφέ και προσπάθησε να μας μιλήσει. Γελάσαμε με τις αφελείς ερωτήσεις του ... :))) Δεν ρώτησα λοιπόν άμεσα :))) Τους άφησα να πουν εκείνοι. Σε πολλά, είχαν δίκιο, σε μερικά και άποψη (και όπου ήταν ελεύθερη, refreshing). Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα εγώ στην συζήτηση ήταν ότι η άποψη, όσο συγκροτημένη και αν φαινόταν ότι θα είναι, συνοδευόταν τις περισσότερες φορές από κλισέ ... τα κλισέ-αντί-επιχειρήματος. Στα δικά μου "γιατί" η απάντηση της παράταξης ή ΤΑ κλισέ:
Εσείς, δεν ξέρετε πως είναι τα πράγματα εδώ. {Χα! baby, ποιος νομίζεις κράταγε την καρέκλα σου ζεστή όσο εσύ έβλεπες τον Μπομπ τον Σφουγγαράκι, ε;}
Εσείς έχετε συνηθίσει στην ασφάλεια του εξωτερικού {Oh yes, από ασφάλεια το εξωτερικό άλλο τίποτα ... Άσε που, με την είσοδό σου στη χώρα σου δίνουν και ένα χαπάκι σαν και αυτό που δίνουν στα θύματα του Catrina ... Ήμουν εγώ ποτέ εδώ;;;}
Εσείς δεν είχατε προβλήματα {Σαφώς!!! Ααααχ αυτά τα χρόνια-χωρίς-προβλήματα. Δεν είχαμε προβλήματα και δεν είχαμε και κτήρια, καθηγητές, εργαστήρια και μισθούς. ΑΛΛΑ φωνάζαμε για την Παλαιστίνη}
Εσείς δεν ξέρετε τι σημαίνει να ξεκινάς από την αρχή, είναι δύσκολο {Χαχαχαχαχαχαχα}
Εσείς {εγώ και το νευρόνιο;;;} δεν ...

Ουφ. Θέλω πολύ να ακούσω τι έχει μετά το "Εσείς δεν" ... Είμαι σίγουρη ότι ΜΕΤΆ το "Εσείς δεν" είναι η απάντηση... γιατί μου την κόβετε στην μέση;;; Δεν λυπάστε το νευρόνιο; Και στο κάτω κάτω ... εμείς, έστω ότι ναι, ΔΕΝ ... και ;;;

Ξέφυγα :), η δουλειά να μένει παρακαλώ στην δουλειά (να εκτιμήσετε όμως το ότι δεν ακούστηκε το όνομα Κα Κούλα ακόμα) ... Παρασκευή βράδυ, το ΣΚ λέει ο Ντορής φορτωμένο (σε κάτι έπρεπε να δώσω το όνομα), η Λεβεντογέννα γίνεται σιγά σιγά η βάση μου, η pretend έντονα (πολύ έντονα) εδώ και ... καφές Νο 9, λέω να σταματήσω για λίγο με την άρνηση και να βάλω τα πρώτα μαγνητάκια στο καινούριο τους σπίτι.

night night
[ο βασιλικός θα έχει αρχίσει
το παράπονο :( ]

later ...

"The account number is on a green sticker, on the site of the smelly thingies cupboard near the door. The number that is not clear is NOT a zero, it's 8 and the name of the contact person is ..." {Γιατί έχω τόσες άχρηστες πληροφορίες στο μυαλό μου;;;}
"oooops, yep I forgot. An the samples?"
"The samples on the 3rd drawer in the freezer, remember where A is? next to that. And blah blah blah"
....
"Any gossip?"
"Το καναρίνι ... blah blah blah"
...
"An you?"
"blah blah blah blah blah" ...
κενό ...
"... so, talk to you later ... ... ... I guess", αμηχανία...
"yep, later" {αμηχανία και εδώ, πως λένε "Nα σε προσέχεις" στα Αγγλικά;}

Μία στιγμή αμηχανίας και όλα γίνονται πραγματικότητα .. tough ...

Όσο εγώ προσπαθώ να δω πως δουλεύουν τα ... υδραυλικά ενός καινούριου αμφιθεάτρου ή ο απορροφητήρας της καινούριας μου κουζίνας for that matter, εκεί ξεκινάει μια μικρή αποκαθήλωση. Πράγματα που φυλλάζονται σε κουτιά, κουτιά που στέλνονται στην Λεβεντογέννα, γυρινάκια που πρέπει να μάθουν μια άλλη γλώσσα ... Και δεν ήταν πραγματικότητα όλα αυτά μέχρι τώρα. Ήταν ένα ΘΑ μέχρι την στιγμή που έδωσα την διεύθυνση στο Γαλλώδι και ξαφνικά ... όλο αυτό έγινε βουνό.
Χαζομελαγχολία, σε 9 μέρες θα είμαι εκεί. Σε μερικούς μήνες το εδώ θα είναι δικό μου. Σε μερικούς μήνες το εδώ θα είναι και του Γαλλωδίου, έστω και για λίγο. Γρουμφ ...

Jet lagged, όχι με τον χρόνο, με τους καιρούς

Καληνύχτα
[το σύννεφο ακολούθησε;]

pod

Βαλίτσες, e-ticket -άγνωστο ποια εταιρία θα μας πετάξει, χαρτομάνι, τελευταία βόλτα στο Ίδρυμα και ... :) όόόόόλο μου το άγχος στο αγγουροξυπνημένο pod (σιγά-σιγά με το όνομα :)) : Αδύνατο να δεχτεί ταινία :(((( ... Έχει μουλαρώσει και δεν δέχεται κανένα κανάκεμα (Ντορής; μμμμ) ... Τέτοια ώρα τέτοια λόγια ... Ναι, αλλά θα με αναγκάσει να δουλέψω και στο αεροπλάνο μου φαίνεται και ΔΕΝ μου αρέσει (προσοχή δεν είπα ότι δεν θα έπρεπε) ... ταπ!

Καλημέρες
[σαρικόπιττες για dinner
ρούχα ... κρεμμύδι...]