Νο 1

Κυριακή πρωί, καφές νούμερο 4 (the Mexican at last! μοσχοβολάει το σπίτι :) ), ήσυχη μέρα (όπως οι περισσότερες εδώ), κουφόβραση (χειρότερη και από το γκρι) και σήμερα το σχέδιο λέει να τελειώσουμε yet another proposal ... Γρουμφ? Ναι !

Αυτή την φορά δουλεύω με την "μέθοδο της ανακύκλωσης" και φυσικά το πρόβλημα είναι τα Ελληνικά ... ταπ ... Piece of cake, huh? Weeeell, NOT exactly. Έτσι νόμιζα και εγώ ...
Ξεκίνησα κάποια στιγμή χτες (deadline στις 15, νομίζω βελτιώνομαι) και το νευρόνιο αρνείται κατηγορηματικά να συνεργαστεί ... σπάνια βρίσκει την ακριβώς κατάλληλη λέξη (λάθος training) ... Αν έμαθε κάτι τόσα χρόνια είναι ότι υπάρχει αυτή η "ακριβώς κατάλληλη λέξη" που κάνει την διαφορά. Εμ ... ΑΥΤΗ την λέξη δεν την ξέρει. Και το ψάρι δεν δουλεύει, του βάζεις να μεταφράσει κάτι και γελάς για δυο ώρες. Γρουμφ! Το κείμενο μισομεταφρασμένο, στην οθόνη μου, με κοροϊδεύει τρελλά ... Άσκοπα χαμένη ενέργεια ... αν κάποιος είναι να το καταλάβει και να το κρίνει, θα το έκανε πολύ ευκολότερα αν δεν ήταν μεταφρασμένο ... Το νευρόνιο έχει μάθει να μουλαρώνει σε άσκοπες ταλαιπωρίες ...

Anyways, έχω και τις μπιρίμπες που περιμένουν μέέέέρες τώρα οπότε ... το καλυτερότερο break από την αναζήτηση της χαμένης λέξης ! Ετοιμαστείτε για ατελείωτα σεντόνια σήμερα!!! :)

Μπιρίμπα Νο 1: Αυτή που ... προσκάλεσα την LifeWhispers μας να ... με προσκαλέσει!!!!

1)Γιατί κλαις?
Επειδή δεν μπορώ να κάνω την σωστή μετάφραση (δεν βρίσκω την λέξη :( )...

2)Γιατί δεν κλαις?
Proposal έτοιμο, γραμμένο, χιλιοδιαβασμένο σιγά μην παρακλάψουμε κιόλας (δεν θα χαλάσω εγώ τους μαύρους μου κύκλους για ένα κείμενο!!!). Θα την βρω την σωστή μετάφραση ή θα το παίξω λίγκο τεία από το Αμερική ... ουστ πια! Σιγά μην αγχωθούμε κιόλας για πενταροδεκάρες! Θα βάζω και την ΣΩΣΤΗ έκφραση σε παρένθεση και τελειώσαμε (κρίμα που δεν μπορώ να βάζω ΚΑΙ την Νησιώτικη προφορά!)... Αλλού είναι τα λεφτά (το βλέπετε το Vegas στο μέλλον μου, δεν το βλέπετε;;;)

3)Που είναι ο βάλτος?
Κάπου στην Μακεδονία έλεγε η Θεία Λένα αν θυμάμαι καλά. Παλιά αυτό, τώρα είναι στις Βρυξέλλες ... For sure.

4)Ποιος και που είναι ο δεσμοφύλακας?
Αν είναι ζόρικος είναι αυτός της Φρουτοπίας.
Αν δεν είναι ζόρικος αλλά απλά κακός ... είναι αυτός που με κρατάει και δεν ψάχνω (ακόμα) για δουλειά ... Call me ego.

5)Που συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο?
Σε κάτι καταγάλανα μάτια. Είναι δίπλα στον παράδεισο.

6)Περιφρονείς κάτι?
Ναι. Όσα προκαλούν νωθρότητα και σκοτώνουν νευρόνια. Α ... και την μιζέρια ... και, τώρα που το σκέφτομαι, την στενομυαλιά ... και την κακία ...

7)Θα ερωτευόσουν για πάντα?
Πως αλλιώς;

8)Γιατί πουλιούνται τα “έργα τέχνης”?
Εισαγωγικά;;; Μμμμμ ... τα "έργα τέχνης" μπορεί και να είναι έργα τέχνης για άλλους, δεν υπάρχει απόλυτο, remember?

9)Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση?
Είναι μια πόρτα στον παράδεισο ... (της ψυχής ή του πορτοφολιού, you pick!)

10)Do you remember revolution?
Oh, yes! Το μόνο που δεν θυμάμαι είναι πότε άλλαξε στόχους. (ταπ)

11)Θα ανέβαινες σ’ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου?
Οικειοθελώς επειδή το είπε το ... ωροσκόπιό μου; ΧΑ! Όχι βέβαια! Οικειοθελώς γιατί αυτός που μου διάβασε το ωροσκόπιό μου θα ήταν καλή παρέα για την βόλτα; Σίγουρα. Στο Mont Blanc!

12)Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο?
Περίμενε ... το τζάμι ΠΩΣ έσπασε από τον πάγο ;;;; Το ξέρεις ότι μένω στους τροπικούς έτσι ;;;; Πάγο μόνο αν μας κλείσατε με τον παππού στο ψυγείο του χασάπη ... και πάλι, ο παππούς θα έβρισκε the way out.
Όχι πάντως, ο δικός μου ο παππούς θα κινδύνευε μόνο από ασφυκτικές αγκαλιές.

13)Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι ?
Εξαρτάται πάλι :)

14)Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο?
Όχι :( έχω εσωτερικούς νόμους ... γρουμφ!

15………
Το ξέρω, περιμένει το proposal, να με αφήσεις ήσυχη, έχω χρόνο!

16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών,αν γνωρίζατε οτι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν?
Νομίζω και αν ήξερα ότι θα με συλλάβουν θα το έκανα...

17)Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζα 10 λαχταριστά εκλέρ?
Μπα ... θα τον έβαζα να φάει τα εκλέρ όμως ... σιχαμερό γλυκό! Μπλιαχ.

18)Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια,αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια? .
Μπλιάχ λέμε!

19)Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένη?
Όχι ... Και θλιμμένη και πνευμονία;;; Πριτς !

Καλημέρες!
[επόμενο προγραμματισμένο διάλειμμα
μόλις απηυδήσει ο Θανάσης ή το νευρόνιο
και τους ακούω ήδη να παραπονιούνται!]

συννεφάκι

Goooooooooooood Morning Vietnam!!! Δεν ξέρω πως νοιώθετε εσείς το πρωί, αλλά εγώ -στον καφέ Νο 4 και με 3 γεμάτες ώρες δουλίτσα ήδη- σαν να μπαίνω στον πόλεμο ένα πράγμα! Όχι πόλεμο (never πόλεμο), μάχη όμως σίγουρα ... Και το φοβερό είναι ότι μάλλον τελικά αυτό το τρέξιμο χωρίς λογική ή πρόγραμμα λίγο σαν να τρέφει το μοναχικό νευρόνιο και να το σταματάει από το να ακολουθήσει το ένστικτό του : {συννεφάκι όπως στις παλιές Ελληνικές ταινίες}
Να μου κλείσει ένα (χωρίς επιστροφή) εισιτήριο για τις χώρες που είναι κοντά στη ζώνη του πλανήτη, preferably ανάποδα, και να με απομακρύνει από όόόόόλα! ... Καλά άντε, όχι όλα-όλα. Μερικά δεν τα παρατάς όπου και αν είσαι. Αυτά τα κρατάμε -δεν ήταν ποτέ βάρος. Αλλά τα πιεστικά, όόόόόόό-χι! Δουλειά τέλος (δεν είναι λέμε στη φύση μας να δουλεύουμε, μπααα...). Θα αρχίσει η εποχή των hobbies... Water sports λεω ... πάντως όχι δουλειά. ... Καλά, άντε να συνδέομαι μόνο τις ώρες του μαθήματος και μόνο με τους μαθητές του επειδή μερικοί είναι ωραίοι τύποι. Στο ενδιάμεσο: ήλιος, θάλασσα, μαργαρίτες (μεταξύ καφέδων!) και πλήρης αδιαφορία για το σύμπαν! Ε, καλά ... όχι και τόόόσο δυναμικά ... που και που θα έμπαινα και από το blog για καλημέρες, άντε, ίσως έπαιρνα και κανένα τηλέφωνο. Τον Θανάση όμως ...μόνο για δουλειά θα τον έβλεπα ... Άντε ίσως και να έκανα και εγώ καμιά δουλειά (ΑΝ βαριόμουνα και ΔΕΝ είχε deadline) ... Σίγουρα θα διάβαζα τις δουλειές που κάνουν οι άλλοι πάντως (μαζί βρε με όόόόλα τα βιβλία που τώρα περιμένουν παραπονεμένα στο ράφι) και ... ααααΑΑΑΝ βαριόμουν και άλλο, ίσως και να μαγείρευα πότε πότε ... Και βέβαια ... οι hommie δουλειές (πλην του σιδερώματος που δεν είναι δουλειά είναι κάτεργο) δεν είναι και τόόόσο άσχημες ... Και μπορεί, εκεί μεταξύ βουτιάς και εφημερίδας, να έκανα και μερικά της λίστας ...
:) Μμμμμ ... there 's no freedom for the weak ... :)
Ίσως η μόνη πολυτέλεια που κρατάει κανείς, πάνω ή έξω από τους Ισημερινούς του, είναι να αποφεύγει πράγματα που το χαλάνε το ζεν του ... χμμμ ... ... ... μμμ ;;; Σαν να λέμε κάποιος να εξαφανίσει πλήήήήζ Λεβεντογέννα (που δεν μου φταίει κιόλας) και νηπιαγωγείο από τον χάρτη μου;;;;

Καλημέρες
[μετά τις βροχές
λίγος SPF30 δεν βλάπτει ...]

; ; ;

No 8 και ... παράξενη ησυχία δεν έχει σήμερα ;;; Γιατί ;;;

Time for lunch
[... aka no brain cell
functioning ... :( ]

ΠιΕς.* 10+σήμερα !
( * Το ΠιΕς ΕΙΝΑΙ ενημερωτικό :p )

Νο 4

Ο κούκος-δρομέας -με την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη- δείχνει σωστά την ώρα μια φορά την μέρα, κάπου εκεί στο τέλος της διαδρομής του ξεκουρδίσματος.^* Τα κινητά... δεν συμφωνούν αν τα ρωτήσεις την ώρα. Οι Θανάσηδες δουλεύουν ακόμα με το βλέμμα στραμμένο στην pretend -ο καθένας κοιτάζει μάλλον από άλλη κατεύθυνση. Τα ρολόγια για το χέρι δεν ξέρω καν που είναι. Και τα -αμέτρητα- ξυπνητήρια ... είναι σοφά (ΧΑ) ρυθμισμένα σε ελαφρά διαφορετικές ώρες για να με αγχώνουν το πρωί ...
Αυτό θα πει οργάνωση. Ένας σκασμός ρολόγια στο σπίτι -με -τον -κούκο -πάνω -στο -μενίρ και κανένα να μην δείχνει την σωστή ώρα!
Ευτυχώς που είναι Κυριακή και το μόνο που πρέπει (απαραίτητα πια) να κάνω χρειάζεται έμπνευση. Χμμμμμ ... Τα γυρινάκια και το μέλλον τους φαίνονται αιώνες μακρυά :(.
Καφές Νούμερο 4 και όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες πιεστικές καταστάσεις κοιτάζω τον Θανάση ανέκφραστα από το νωρίς, καθάρισα (ξανά) το σπίτι, γέμισα λίγο ακόμα το pod, συζήτησα με τα φυτά το θέμα της προσαρμογής τους (χειρότερα από εμένα είναι!), τα έβαλα με τα ρολόγια ... Έχω όλη τη μέρα όμως ...

Καλημέρα
[παράξενος καιρός
μαζί με την λιακάδα μας]

^* ... Παράξενο κατασκεύασμα ο κούκος, μια συνεχής παρουσία. Αν κάποια στιγμή εστιάσεις εκεί, το μόνο που ακούς ... είναι ο χρόνος. Σαν να τονίζει τα δευτερόλεπτά μου. Δεν έχει σημασία πόσα είναι, σημασία έχει ότι περνάνε. Και φαίνεται να περνάνε πιο γρήγορα απ' όσο τα νοιώθω.

διάλειμμα

Σμακ

Scaling up

Καφές No 3, πολύ σημαντικός, έχουμε super lab-day ahead. Είναι η πρώτη φορά που φτιάχνουμε τόσα γυρινάκια όσα θα χρειαζόταν για να φωτίσουμε Χριστουγεννιάτικα όόόόλη την pretend (δεν φτάνει ο χρόνος πια για τις συνηθισμένες μας πρακτικές) ... Scaling up is weird. Στο εργαστήριο όλοι σε εντελώς trance state ... :) Busy αλλά super fun η ατμόσφαιρα (pain ball kind of fun, but fun)... Ό,τι χρειαζόμαστε πριν αρχίσουμε να πακετάρουμε και να μαζεύουμε ΚΑΙ εδώ :)))

Καλημέρες!
[still not white
still fresh
Χιονίζει :)]

Top 7

Κυριακή πρωί, καφές Νο3 και φωτογραφίες από τις αγαπημένες μου κούπες μετά από την πρόσκληση της Νατάσσας (ευχαριστώ φιλενάδα).

Μμμμμ νόμιζα ότι η λατρεία μου για τις κούπες μου (και το περιεχόμενό τους) θα ήταν αρκετή για το post αλλά ... Κυριακή ΚΑΙ καφές Νο3 δεν είναι η πιο κατάλληλη ώρα τελικά!!! Λίγο γιατί το νευρόνιο δεν έχει ακόμα ξυπνήσει (it IS the day after on its defence :) ), λίγο γιατί ... είναι όλες οι κούπες εδώ;;; Όόόόχι λείπουν αρκετές, μερικές ΠΟΛΥ αγαπημένες (σπίτι Νο2, υπόγειο Νο1, γραφείο 1&2) ... και λίγο γιατί ... το νυσταγμένο νευρόνιο το έπιασε το καλλιτεχνικό του αλλά ... δεν τα κατάφερε και ο Βlogger δεν βοηθάει :)))
Ξέφυγα ... Κούπες.
Βάζω φωτό με την σειρά ... και η σειρά εδώ φτιάχνεται ανάλογα με την εξάρτηση :) ...
Πρώτη και καλύτερη και πιο αγαπημένη, η super-τουριστική, super-απλή, super-minimal, I heart NY. Αγοράστηκε εκεί, στο πρώτο μου ταξίδι και έσπασε όλες τις σειρές στην ιεραρχία από την πρώτη στιγμή. Έχει τέλειο μέγεθος, κρατάει τον καφέ ζεστό για αρκετή ώρα και μου θυμίζει ένα από τα καλύτερα ταξίδια που έκανα ποτέ. :) Η θέση της σε κάθε μου σπίτι είναι πίσω-πίσω στο ντουλάπι, για να μην την "επιλέξει" ο ανύποπτος και ανυποψίαστος φιλοξενούμενος που θα θελήσει να βάλει μόνος του λίγο καφέ ... if you know what I mean!!!
Δίπλα της, η κούπα-βαλίτσα (one of) και αυτή αγαπημένη, είναι η πρώτη που μπαίνει στο αμάξι σε περίπτωση ταξιδιού (μεγαλύτερου των 20 λεπτών). Η συγκεκριμένη κούπα αγοράστηκε ... whow πριν 6 χρόνια στην Πολιτεία με τα Πορτοκάλια. Με συνόδεψε έκτοτε σε όόόλα τα ταξίδια με το Twingo. Αν μπορούσε να μιλήσει, θα έγραφε βιβλίο! :)

Τρεις από τις πιο αγαπημένες μου κούπες είναι ακόμα εδώ. Την μεγαλύτερη και πιο γλυκιά ιστορία, την έχει η κούπα με την αράχνη. Η κούπα της φωτογραφίας, ΔΕΝ είναι "Η κούπα με την αράχνη", δεν είναι η οriginal εννοώ. Την original την αγόρασε ο κουμπάρος σε ένα από τα πρώτα του ταξίδια στο νησί. Την έφερε στην Λεβεντογέννα και ένα ωραίο πρωΐ ΤΟΛΜΗΣΕ να πιει τον καφέ του σε αυτή στο εργαστήριο. Love at first sight. Παρακάλεσα, ικέτεψα, έκανα πονηριές, προσπάθησα να την κλέψω ... Ποτέ ποτέ ΠΟΤΈ δεν με άφησε ούτε να την κρατήσω. Ήταν το προσωπικό του gadget και δεν είχε σκοπό να το μοιραστεί μαζί μου. Η κούπα της φωτό είναι δώρο. Χρόόόνια μετά την Λεβεντογέννα, ο τότε καλός μου μου την έφερε από ένα ταξίδι του. Όμοια με του κουμπάρου, άλλο χρώμα ... Εκείνη την στιγμή νομίζω ότι τον λάτρεψα (!) και η κούπα έσπασε κάθε προηγούμενη σειρά στην ιεραρχία και έγινε αγαπημένη αυτόματα.
Για την ιστορία, η original, "Η κούπα με την αράχνη", είναι αυτή τη στιγμή στο σπίτι Νο2. :)))) Ο κουμπάρος, γεμίζοντας το σπίτι με καλούδια πριν πάω έκανε και ΤΗΝ απόλυτη πράξη ανιδιοτέλειας: Μου άφησε ολομόναχη, λαμπερή ακόμα μετά από περισσότερα από 15 χρόνια, ΤΗΝ κούπα ΤΟΥ πάνω στον πάγκο της κουζίνας ΜΟΥ :)))) Ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπες μπαίνοντας μέσα! (μια μικρή υποψία από δάκρυ καλύφθηκε από πλατύ χαμόγελο). Σιγά μην του την ξαναδώσω ποτέ. Δεν έχω πάρει πιο γλυκό δώρο!
Στην μέση η κούπα από την ποδηλατοχώρα, έγινε αγαπημένη γρήγορα και όχι μόνο γιατί έχει πάνω της αγαπημένο έργο ...
Αριστερά η κούπα της Κροτ! :)))) Με εξέπληξε το πόσο γρήγορα έγινε αγαπημένη και απαραίτητη! Είναι η κούπα που φιλοξενεί πολλούς βραδινούς καφέδες και ήταν υποψήφια για μεταφορά στην Λεβεντογέννα αλλά ΔΕΝ το ρίσκαρα! :) By the way, ποτέ καμμία επαγγελματικά related κούπα, δεν κατάφερε να κάνει αυτό που έκανε η κούπα της Krot!

Και τέλος, espresso και Ελληνικοί έχουν και αυτοί τις δικές τους ιδιαίτερες κούπες. Η πιο αγαπημένη λείπει :( ... Η κούπα δεξιά, το σετάκι μάλλον, ήταν δώρο σε μία από τις πιο όμορφές μου μετακομίσεις. Ήταν η κούπα που στάθηκε πάνω στις κούτες για τον πρώτο καφέ, έναν από τους ... χιλιάδες σε εκείνο το σπίτι :). Το φλυτζάνι του espresso αριστερά ... είναι σχετικά καινούριο, δώρο από φίλο και αγαπημένο για το σχήμα και την διακόσμησή του. Το αδελφάκι του, στην Λεβεντογέννα!

Ουφ! Σταματάω εδώ. Οι κούπες πολλές (και εδώ και εκεί και εκεί), οι περισσότερες αγαπημένες και όλες μια ιστορία. Όπως και όλα εδώ μέσα. Θυμίζουν κάτι, κάποιον, κάποτε... :) Κάπως έτσι μαζεύτηκαν 20+ κυβικά μέτρα για την επικείμενη μετακόμιση!

Καλημέρες
[Καφές Νο4
ώρα για δουλειά
χειμωνιάτικο casual...επιτέλους! :)]

Α ... ναι ... ποιος να συνεχίσει;;; Μμμμμ ... η Κροτ σίγουρα, που όλο ένα τασάκι μας δείχνει :) και η Μπούρδου που μετακομίζει :) και όποιος άλλος έχει το κέφι !!! :)

Ποτέ δεν ...

... λογαριάζουμε χωρίς τον ξενοδόχο ...

Σοφό. Ειδικά αν υποψιάζεται κανείς ότι ο ξενοδόχος είναι Γάλλος...
Update:
# Ακόμα στο εργαστήριο,
# Shoe shopping ούτε κατά διάνοια ... ταπ ταπ ταπ ...
# Καφές νούμερο 5 ... ταπ ...

Αυτό που μου αρέσει σε εμένα πάντως είναι που μπαίνω στο εργαστήριο πολύ δυναμικά μερικά πρωϊνά και σκίζω εντελώς τις (γαλλο)γάτες. Μπράβο μου!

Καλησπέρα
[ουφ...]

#2 με ζάχαρη

Τα άδεια Κυριακάτικα πρωϊνά της pretend έχουν ιδιαίτερη φασαρία τελικά ... the day after. Τα παπιοειδή ανάγωγα, το παλιοπόταμο μα να μην σταματάει ένα (ένα) δευτερόλεπτο;;; και ήσυχα ρε κουμπάρε με τις πόρτες του αμαξιού ... μέχρι τον 6ο σε ακούω, εκδρομή πάτε, όχι στον πόλεμο ... Και τα surf, τα χρησιμοποιείτε και στο σπίτι τα surf;;; τι τα πηγαινοφέρνετε και τα φορτώνετε κάθε λίγο και λιγάκι στο jeep όλο χαρά;;;; Jeez ...
Καφές νούμερο 2 ΜΕ ζάχαρη if you know what I mean ... το Γαλλώδι με περιμένει στο Ίδρυμα να βάψουμε γυρίνους ... και είναι και Σεπτέμβρης ...

Καλημέρα
[call in sick???
nuh... one more coffee
should do the trick]

* Μετά την έξοδο χτες δοκιμάσαμε (τα ανέμελα 16χρονα) την καινούρια margarita-maker φίλων. Do not -DO NOT- try this at home ...

huh ???

Ο χρόνος μεταξύ καφέ Νούμερο 1 και Νούμερο 2 ευχάριστα μεγάλος. Ευχάριστα γιατί τα μάτια είναι ακόμα κλειστά, ένα χέρι κινείται που και που, φέρνει τον καφέ στο στόχο του και ξαναχώνεται κάτω από το πάπλωμα (δεν ξεκουράστηκε το πάπλωμα εφέτος το "καλοκαίρι"). Ο καφές προλαβαίνει να κρυώσει λίγο...
Ο χρόνος του καφέ Νούμερο 2 πάντα μπερδεμένος. Ο καφές κινείται στους κύκλους του "Ποιος είμαι; Γιατί ξύπνησα πάλι αξημέρωτα; Τι χειμώνα κάνει έξω; (κοντομάνικου ή light fall;) Άργησα;; Άργησα! Sh@t ..." Ωράριο και στα ΣΚ μου αυτό το διάστημα αν θέλω να κάνω οτιδήποτε "εξωσχολικό" ... Το αφήνουμε αυτό. Ατελείωτες οι βόλτες του καφέ Νούμερο 2, χιλιόμετρα...
Καφές νούμερο 3 ... "Καλό μήνα" έλεγε το πρωϊνό sms^:);;;;; {Good morning και σε σένα μοναχικό νευρόνιο, τώρα το επεξεργαστήκαμε, έτσι;;;} Καλό μήνα ... huh ??? ... ούτε που το είχα πάρει είδηση ... Ήξερα ότι χτες είναι 31 ... δεν περίμενα σήμερα να είναι Σεπτέμβρης όμως ... ταπ ... Κιόλας;;; Sh@t sh@t sh@t sh@t sh@t ... Είναι ο μήνας που (ξανα)ξεκινάει η τσιγγάνικη ζωή για εμένα, και που η αντίστροφη μέτρηση μπαίνει στην τελική της ευθεία ... Ανάσα. Αυτές τις μέρες η αίσθηση του τι είναι σοβαρό ή σημαντικό άλλαξε, δεν επιτρέπει σε χαζοσκέψεις να κρατάνε πολύ. Ίσα τον καφέ νούμερο 3 και αυτό το post. ΣΙΓΑ! Τώρα που φάγαμε το γάιδαρο;;; Ένας Σεπτέμβρης είναι και ένα μικροχειμερινό τσιγγάνικο εξάμηνο ... Piece of cake.
Ας ελπίσουμε μονάχα αυτός ο Σεπτέμβρης να μην πάρει τίποτα από Αύγουστο. Αυτό.

Καλό μήνα
[Καφές νούμερο 4,
η επιφάνεια του γραφείου γεμάτη
κοιτάζω το καλάθι της ανακύκλωσης με λατρεία]

blue with a shade of grey

Καφές νούμερο 5 ... Να τονίσω ότι έπρεπε να είμαι τουλάχιστον στον 8 ;;; Ας το αφήσω. Ταπ.
Ιστορία: Στο πρώτο μου (καθοριστικό) δημοτικό σχολείο το σύστημα ήταν λίίίίγο παράξενο(και έτσι εξηγούνται και πολλά!). Τα μαθήματα γίνονταν σε μια τεράάάάάστια αίθουσα/βιβλιοθήκη με όλες τις τάξεις σε διαφορετικές "γωνίες". Σαν μαθητής, εκτός από το ότι έπρεπε να περάσεις τις τελικές εξετάσεις και να παραμένεις απασχολημένος κατά την διάρκεια της μέρας, δεν είχες την υποχρέωση να είσαι κάπου συγκεκριμένα ... Μπορούσες να πας με το group που έκανε μαθηματικά, ή με αυτούς που έκαναν ιστορία ή όπου τελικά ήθελες. Μπορούσες να ρυθμίσεις το πρόγραμμά σου όπως σου ταίριαζε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι εγώ έμαθα να ζωγραφίζω!!! <--- Άσχετο. Το θέμα μας είναι αυτή η ελευθερία της επιλογής. Το ότι είσαι κάπου επειδή θέλεις να είσαι και όχι επειδή το πρόγραμμα, κάποιος ανώτερος ή η μοίρα λέει να είσαι. Ιδανικό σύστημα;;; Ναι, αλλά στο επίπεδο που εφαρμοζόταν (μικρό σχολείο) δούλεψε καλά. Τέλος ιστορίας.
Μικρό σχολείο / μικρό εργαστήριο, αυτό το σύστημα προσπαθώ να έχω και εγώ γενικότερα. Κανένας κανόνας (όπως σε όλα τα άλλα εργαστήρια) αρκεί να προχωράει η δουλειά και να είναι ομαλές οι συνεργασίες. Έτσι τουλάχιστον ξέρω/μπορώ να λειτουργώ εγώ ... Δεν θέλω να έρχομαι στις 8 επειδή πρέπει (η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω καν να έρχομαι επειδή πρέπει), ούτε να παραμένω κάπου μόνο γιατί έχω ωράριο, ούτε να κάνω πράγματα με την αναμενόμενη συχνότητα ή σειρά. {Τα κάνω αλλά με τους δικούς μου ρυθμούς. Όλα μαζί και μετά για πολύ καιρό τίποτα ... ! Ξέφυγα...}
Μερικοί συνεργάτες μου (βλ. Γαλλώδι και ο Τεχνικός), χειρίζονται το σύστημα άψογα. Άλλοι, μπερδεύονται τρελλά. Μπορεί επειδή έχουν συνηθίσει αλλιώς, μπορεί το σύστημα να είναι εντελώς λάθος ... δεν ξέρω. Το θέμα είναι ότι κάποια στιγμή (όταν τα πράγματα ζορίζουν και η δουλειά μένει πίσω) ανακαλύπτεις ότι πρέπει να κάνεις αυτό που σιχαίνεσαι περισσότερο στην δουλειά: Να βάλεις κανόνες :( (μπλιαχ)
Και το ερώτημα είναι : Πως βάζεις κανόνες; Δεν είναι υποκρισία να επιβάλεις ένα ωράριο όταν ο ίδιος δεν το τηρείς; ή να πεις στον άλλο πόση ώρα έχει για coffee break και πότε θα το κάνει, όταν ο ίδιος δεν μπήκες ποτέ σε τέτοια διαδικασία;;; ή να βγάλεις τα chat και τα παιχνιδάκια από τους Θανάσηδες του εργαστηρίου; (και εσύ πως θα κάνεις chat;;;) ή να βάλεις κάποιον σε πρόγραμμα που πρέπει να ακολουθεί θρησκευτικά (μπρρρρ) ... ή ... ή ;;;; Εγώ το βρίσκω υποκρισία. Και ακόμα βρίσκω περισσότερο δύσκολο να χειρίζομαι διαφορετικά καθένα από τους συνεργάτες μου ... (γιατί δηλαδή επειδή τα έκανε μαντάρα ο βασιλικός να την πληρώσει και η γλάστρα;;;; ε;;;)
Ηθικό δίδαγμα: Γρουμφ ... Τίποτα δεν έμαθα τελικά ... Ανεπίδεκτη μαθήσεως, πλήρως ακατάλληλη για αυτή τη δουλειά ... Ααααχ ρε Jamie!

Καλησπέρες
[αντηλιακό στο πατάρι...]

Για την ιστορία, εμφανίστηκαν οι δύο πρώτοι ηλιοκαμένοι στο εργαστήριο (Γάλλος42 και Little Miss Sunshine). Τους χαμογέλασα θερμότατα, τους ευχαρίστησα για τις κάρτες, τους ρώτησα πως πέρασαν τις -υπερβολικά μεγάλες κατά την ταπεινή μου άποψη που δεν εξέφρασα- διακοπές τους (όλα αυτά με την πιπέτα στο χέρι) και ... μετά δεν τους ξαναείδα !!! Λίγο το catching up, λίγο τα coffee break, λίγο το μεσημεριανό, πολύ mailing, πολύ chating, καμμία διάθεση, πέρασε η μέρα ... τι να σου κάνουν 8 άμοιρες ώρες; Post vacation syndrome χειρότερο και από το pre-vacation syndrome.

Bright & blue

Summery. Γλαροειδή και παπιο-ειδή στο ποτάμι κάνουν φασαρία, η πόλη εγκαταλελειμμένη -οι ιθαγενείς απολαμβάνουν τα croissant τους στα βουνά τα ΣΚ- καφές νούμερο 3, χουζούρι κάτω από τον ήλιο, πλήρης αδυναμία μετακίνησης (±1m από το παράθυρο) ... Αν έχει ένα καλό αυτό το σπίτι είναι τα παράθυρα: δεν αφήνουν αχτίδα ανεκμετάλλευτη ... Τόσο που στο τελευταίο μου ταξίδι στην Λεβεντογέννα συνέκρινα το μέγεθος από τα παράθυρα στα σπίτια, λες και θα μου λείψει ήλιος και φως !!! ... Αλλά όπως έλεγε και ο ανηψιός μου πριν ανακαλύψει τα playstation: "Δεν με νοιάζει τι δώρο θα μου πάρεις, αρκεί να έχει ωραίο περιτύλιγμα". Έτσι και με εμένα, δεν με νοιάζει τι σπίτι θα βρω αρκεί να έχει φως (και 2 υπνοδωμάτια, και μεγάλο καθιστικό και την κουζίνα του Jamie και να είναι δίπλα στην θάλασσα). Ξέφυγα...
Αν θέλω να καταναλώσω το αντηλιακό μου για εφέτος πρέπει να μετακινηθώ σύντομα. Μια γρήγορη βόλτα από το Ίδρυμα δυστυχώς απαραίτητη πριν την εξόρμηση στην pretend. Μην αφήσουμε την επιστήμη στην τύχη της για μια μέρα, θα καταρρεύσει... Oh well ... Τι είναι μια δυο ωρίτσες, έτσι;;; Ειδικά αν είναι να σώσουμε την επιστήμη ΚΑΙ για σήμερα! The day is still young!

Καλημέρες
[μα να φάει τα γυαλιά ο dyno?
και ύστερα λέτε ότι ξοδεύω πολλά...
γυαλιά ηλίου ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ!]

Update:
Nα μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπεράσω Σάββατο πρωΐ από το Ίδρυμα, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην αντιμιλήσω ξανά σε τροχονόμο και ας έχω ΑΠΌΛΥΤΟ δίκιο, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναφήσω γυαλιά ηλίου δίπλα σε τέρας, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναερωτευτώ γυαλιά ηλίου που στοιχίζουν περισσότερο από το Twingo (ααααααχ ρε Twingo), να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog (συγγνώμη γιατρέ), να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog ...

#5

Κυριακή απογευματάκι ... Καφές νούμερο 5 και στο εργαστήριο μετά από ΤΟ απόλυτο self-pampering πρωϊνό (αργοπορημένο ξύπνημα, καφέδες, πορτοκαλαδίτσα, croissan(t)άκι(α), εφημεριδούλες, στρουθοκαμηλισμός για τα του σπιτιού και chit chat, ατελείωτο chit chat και μία παλιο-βουτιά στην παλιο-πισίνα...) ...Το maximum της ... "αργοπορίας" δηλαδή για τον εργαζόμενο του καλοκαιριού τώρα που όλοι έχουν εγκαταλείψει το Κάστρο (=το Ίδρυμα το καλοκαίρι)... Όλοι ;;; ναι καλά, και εγώ έτσι νόμιζα !

Βρήκα το Γαλλώδι εδώ να "μαζεύει" τα διάφορα, να καθαρίζει, να πακετάρει, να προσπαθεί να τελειώσει πράγματα που δεν τελειώνουν φυσικά σε μια μέρα ... :) Είχαμε ξαναπεί "καλό καλοκαίρι" την Παρασκευή αλλά μάλλον στον δικό του χωροχρόνο 3 εβδομάδες διακοπών είναι μια ολόκληρη ζωή και του φαίνεται δύσκολο να αφήσει για τόόόόσο πολύ το "άλλο του σπίτι" ... Πρέπει να θυμάμαι να μου θυμίζω (!!!) ότι το Γαλλώδι το έστησε τούτο εδώ το μέρος σχεδόν όσο και εγώ (ίσως και περισσότερο σε μερικά πράγματα), λογικό είναι να ανέπτυξε την γνωστή ασθένεια των ερευνητών (με αποτελέσματα ανάλογα αυτής των δυτών ... δύσκολο να αναπνεύσεις αλλού)...
Θυμάμαι τις εποχές που έφευγα από το εργαστήριο -έστω και για δύο μέρες- και άφηνα οδηγίες, κινητά, σταθερά, όνομα ξενοδοχείου, αριθμό πτήσης, κατάλογο από πειράματα και δείγματα, κουλουράκια για τις δύσκολες στιγμές, καφέ να μην τους τελειώσει κλπ κλπ κλπ. Σπάνια με ενοχλούσαν (εκτός από το καναρίνι), πιο συχνά τους ενοχλούσα εγώ ... με κοίταζαν όμως παράξενα -φοβισμένα. Σήμερα οι ρόλοι ψιλοαντιστράφηκαν για μία ακόμα φορά : Μου άφησε -ξανά- κινητοσταθερά, μου άφησε τα δείγματα, όλα τα report του τελειωμένα, το εργαστήριο να λάμπει από καθαριότητα και ένα DVD για να μην παραπονιέμαι για την μουσική και όσο λείπει. Και οδηγίες αν γίνει κάτι σημαντικό να του στείλω αμέσως sms. Ή αν ψάχνω κάτι. Ή αν δω κάτι καλό ... Και να μην ξεχνάω να κάνω αυτό και εκείνο και το άλλο ... Χα χα χα "έλα παππού μου" όλη αυτή η ιστορία αλλά και σκέτη επιστημονογλύκα ο μικρός! Τον έδιωξα ευγενικά αφού του υποσχέθηκα ότι θα του τα προσέχω όλα! :)

Και μια και λέμε για μικρούς : από την Τρίτη μετακομίζω για 10 μερούλες ... Μέσα στα διάφορα που συμβαίνουν αυτό τον καιρό, ένας συνάδελφος μου ζήτησε σαν χάρη να προσέχω το σπίτι του κάπου στα σύνορα με την Γαλλωδία. Το σπίτι του, τα χιλιάδες φυτά του, και τους μικρούς του: τον Bart και τον ... πως τον λένε τον άλλο ; Henry νομίζω ... Χα! Stay tuned ... προβλέπω μεγάλες περιπέτειες!

Καλησπέρα!
[υπομονή και humor...]

Κουβάρια

Καφές νούμερο ... 4;;; 4 μάλλον ... οι υπόλοιποι ενδιάμεσοι καφέδες πετάχτηκαν μετά από κάποιες ώρες που περίμεναν υπομονετικά στο γραφείο μου. Ένας είναι ακόμα δίπλα στην καφετιέρα και περιμένει χαζά ... Το τρέξιμο του τέλους εποχής (πάλι) μια και όλοι φεύγουν για διακοπές (the sacred Cental European month approaching fast)... ΕΚΤΟΣ από εμένα that is ... ταπ ...
Καμμία διάθεση να γράψω για τις δικές μου "διακοπές" (ήήήήήή "ΤΗΝ διακοπΉ μου" καλύτερα) στην Λεβεντογέννα όπως έμμεσα υποσχέθηκα στο προηγούμενο post. Απλά φανταστείτε ένα 4χρονο μέσα στη θάλασσα όλη μέρα (και ένα σημαντικό κομμάτι της νύχτας) να λέει "δεν βγαίνω" σε κάθε πρό(σ)κληση (ακόμα και ντολμαδάκια)! Αυτό ... και το κοκκινισμένο αποτέλεσμά του να τρέχει στο αεροδρόμιο αξημέρωτα την επόμενη μέρα ΤΩΝ διακοπών ...
Καμμία διάθεση γενικότερα ... Άγχος ... Φταίω για το άγχος;;; Φταίω πολύ! Με πίεσαν όμως για να φταίξω;;; Πολύ! Άρα;;; Τίποτα ... Πάλι εγώ φταίω και αυτή τη στιγμή δεν βλέπω διέξοδο... Το πρόβλημα ;;; Απλό:
Τους επόμενους μήνες (μέχρι και το τέλος του 2007) οφείλω να είμαι και εδώ και εκεί ... Ταυτόχρονα. At all times... ΟΚ, μην αγχωνόμαστε! Τιιιιιιι κάνει ένας καλός επιστήμονας (μ-χ) σε τέτοια προβλήματα;;; Ότι και ο Μέγας Αλέξανδρος (που έχει πάει μέχρι την Ινδία όπως έλεγε και ο Πονοκέφαλος, για να μην ξεχνιόμαστε!) : Κόβει αντί να τα λύνει ... Ωραίαίαία... Ας πούμε ότι (με φοβερή οργάνωση) μοιράζω τον χρόνο μου (και την φυσική μου παρουσία) σε μέρες : Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη εδώ, Πέμπτη Παρασκευή εκεί, το ΣΚ στο Malpenza, κοκ ... Δύσκολο το εδώ και εκεί. Ψυχολογικά, σωματικά και οικονομικά. Το ξεχνάμε όμως αυτό, φταίω άρα για τους 3 μήνες για τους οποίους και γίνεται τώρα όόόόόλο αυτό το πανηγύρι αντέχω με το ζόρι ...
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό ;;; Πρέπει :
1. Να κανονίσω τα προγράμματα όλων τριγύρω μου (ΧΑ! εδώ το δικό μου με παιδεύει) ...
2. Να κανονίσω τα προγράμματα των Ιδρυμάτων να συμβαδίζουν με αυτό τις Alitalia ... (that is, να κανονίσω να έχουν μερικά από τα Ιδρύματα πρόγραμμα ... if you know what I mean, ταπ),
3. Να κερδίσω το Lotto (ή να πουλήσω το γατί και να αγοράσω μετοχές της Alitalia),
4. Να βρω διαμέρισμα στην Λεβεντογέννα (έχει κανένας σας διαμέρισμα στην Λεβεντογέννα;;; Βλέπει θάλασσα;;;)
5. Να απορρίψω οποιοδήποτε άλλο ταξίδι στο ενδιάμεσο (πχ τα 3 που επίσης οφείλω να κάνω τον Σεπτέμβρη)
6. Να έχω πράγματα και εδώ και εκεί για κάθε περίπτωση,
7. Να ξεχάσω την έννοια διακοπές, φίλοι, οικογένεια, έξοδος, ποτάκι, σινεμά, λίμνη, ίωση, συναχάκι,
8. Να (ξανα)μάθω να δουλεύω στα αεροπλάνα, τους σταθμούς και τα πλοία,
9. Να παρακαλάω να μην τύχουν ακραία καιρικά φαινόμενα,
10. Να παρακαλάω να μην μου τηλεφωνούν οι μεν συνάδελφοι Δευτέρες, οι δε Πέμπτες
11. Να μιλάω με δύο καναρίνια (είπα ότι το καναρίνι εδώ τραγουδάει σε bar 5ης διαλογής;;; Piaf;;; χαχαχα youtube it yourselves!),
κλπ κλπ κλπ κλπ

Πολλά ... πάρα πολλά ... πάρα πάρα ΠΑΡΑ πολλά. Έρχονται στο μυαλό μου χωρίς λογική και ειρμό πλέον και είναι τόσα που το μοναχικό νευρόνιο δεν μπορεί πια να διαχειριστεί ... ειδικά όταν η πάγεια συμβουλή των ημερών είναι η εύκολη λύση του καλοβολεμένου ΔΥ: Πάρε 3 μήνες διακοπές και εσύ, μπορείς ... ταπ ... Ναι ...

Ηθικό δίδαγμα;;; Κανένα ... πάλι ... Μάλλον μόνο ότι, αυτό με τα μεταξωτά βρακιά είναι τελικά αλήθεια ... Αφού δεν είμαι εγώ για τέτοια πράγματα, γιατί, γιατί, ΓΙΑΤΙ μπλέκομαι;;; Μήπως ήταν ευκολότερο το ούτε εδώ, ούτε εκεί τελικά ;;; ΟΥΦ.

Καλησπέρα
[Mohito's επειγόντως]

Καφές 0 / 6

Και ξαφνικά γίναμε 6 (το καναρίνι δεν μετράει, είναι εδώ για να ορίζει το μηδέν). Να τα πάρουμε από την αρχή γιατί μπερδεύεστε :
* Τους πρώτους μήνες ήμουν εγώ (, ο χάρτης μου) και μία τεχνικός που γυάλιζε τα πατώματα (μόνο αυτό της άρεσε να κάνει, μόνο αυτό έκανε).
* Μετά ήρθε το Γαλλόδι.
* Μετά ήρθε το Γαλλώδι.
* Έφυγε το Γαλλόδι. Βρήκε καλύτερη δουλειά η τεχνικός (από αυτές που δεν πρέπει να πολυπηγαίνεις), έφυγε και η τεχνικός.
* Ήρθαν Ινδένιος (μπρρρ) και νέος Τεχνικός (αυτός με τα αναπροσαμόσιμα φετίχ, να μου θυμίσετε να γράψω για τα φετίχ).
* Μετά μας επισκέφτηκε ο Πονοκέφαλος, που ευτυχώς έφυγε γρήγορα (although time IS relative in such cases) ορίζοντας όμως πριν το απόλυτο μηδέν. (Έτσι αποκτήσαμε και κλίμακα ... ταπ).
* Έφυγε ο Ινδένιος (μεταξύ μηδέν και απόλυτου μηδέν), ήρθε το μεγάλο Γαλλώδι.
* Μετά προστέθηκε ο pretendιανός και σήμερα η little Miss Sunshine (καταστρέφοντας και την αντίληψη ότι προσπαθώ να φτιάξω το απόλυτο επιστημονικό χαρέμι ... ήήήή όχι ;) ... :))))).
Αν δεν μπερδευτήκατε με τις προσθαφαιρέσεις, είμαστε 6. Κανονικά αυτό δεν σημαίνει τίποτα ... Απλά είμαστε περισσότεροι, the more the merrier, huh?
... χμμμμμ ... :) ... ΝΟΤ so fast. Γιατί έχω την αίσθηση ότι ο αριθμός των καφέδων μου μειώνεται αντιστρόφως ανάλογα με τα άτομα ;;;
Λεπτό δεν κάθισα σήμερα ... Η πρώτη μέρα της little Μiss Sunshine (το nick χαϊδευτικό και όχι κυνικό) και ...
* Πρώτα μπήκε στο γραφείο μου ο Τεχνικός (08:30). Αυτή την εποχή έχει φετίχ με τους χώρους ήθελε να δει που θα δουλέψει για να κάνει τις απαραίτητες ανακατανομές (για να κάνει πάλι το εργαστήριο γιαπί για 2-3 μέρες that is).
* Μετά μπήκε το Γαλλώδι. Ήθελε να δει σε ΤΙ θα δουλέψει η little Miss Sunshine (αν το σκέφτηκα καλά, αν έκανα το σχέδιο, αν ετοίμασα την βιβλιογραφία, αν έκανα τις παραγγελίες και άλλα τέτοια "έλα-παππού-μου" διαδικαστικά ... Τον εντυπωσίασα ... επίτηδες... ε-μά!).
* Μετά μπήκε ο pretendιανός. Ήθελε να μου πει ότι την ενημέρωσε σχετικά με το project (είναι λίγο αδέλφια, καμμία σχέση τα project τους, τσάμπα η ενημέρωση).
* Μετά το μεγάλο Γαλλώδι. Ήθελε να δει αν θα την αναλάβει εκείνος τελικά όπως είχαμε συζητήσει και να του δείξω το σχέδιο (για να ξαλαφρώσει και λίγο το μικρό Γαλλώδι που έχει την τάση να τα αναλαμβάνει όλα ... από που τα αντιγράφει αυτά, ιδέα δεν έχω).
* Και τέλος η ίδια η little Miss Sunshine. Ήρθε για τις λεπτομέρειες ... αναλυτικά...
Εκτός της τελευταίας επίσκεψης, καμμία από τις προηγούμενες δεν είχε κανένα -μα κανένα- απολύτως νόημα (εκτός της προφανούς γλύκας που τους έχει πιάσει το τελευταίο διάστημα στο να με "βοηθάνε" σε όλα ...). Και ... ο κύκλος "βοήθειας" επαναλήφθηκε αρκετές φορές κατά την διάρκεια της μέρας. Randomly, μεταξύ πειραμάτων και τηλεφώνου ή συναντήσεων ή καναρινιού ή ... οτιδήποτε άλλου προέβλεπε η κόκκινη agenda ...
Η ταμπέλα μπήκε έξω από την πόρτα μου το απογευματάκι :

Όχι τώρα, πίνω καφέ!

Τρίγλωσσα (ΚΑΙ Ελληνικά και ας μην ξέρουν άλλο εκτός από "Καλημέρα" και "γάντια"). Πως δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα;;; :) Η έκπληξή τους μου έδωσε μία περίπου ώρα άνευ ερωτήσεων. Όαση... Για να δούμε αν θα δουλέψει και αύριο το κόλπο ...

night night
[πρίγκιπες στην pretend
... μαύρα ΚΑΙ τα εισιτήρια εκτός από τα σύννεφα]