strike

Καφές Νο 3, έχει μια ... ντροπαλή να την πω; συνεσταλμένη να την πω; φοβισμένη θα την πω! λιακάδα (προβατάκια διαφόρων χρωμάτων ανάμεσα σε μας και what looks like a λαμπερή λιακάδα εκεί στο βάθος. Άκακα light grey και άσπρα προβατάκια, δεν έχουν ιδέα πως είναι τα κανονικά τρομακτικά προβατάκια...).
Ξεχνάω ότι είναι super-κατα-χείμωνο, η θερμοκρασία δεν το επιτρέπει άλλωστε ... Είμαι στους τροπικούς, δεν είμαι; Ξέγραψα την ελπίδα να δω άσπρο, δεν την ξέγραψα;;; Ε, περίμενα τον ήλιο λίγο πιο θαρραλέο! Ε-μα ! Day is still young though.
Έκθεση Ιδεών: Σ απ'το ΣΚ, τι θα κάνω σήμερα;;;
Μμμμμμμ ... Λέω να σταματήσω (να αναστείλω;;; να αναστείλω ακούγεται καλύτερα, λιγότερο μόνιμο) αναστείλω για λίγο τις διάφορες προσωπικές μου απεργίες και να δοκιμάσω να κάνω, ό,τι περίπου θα έκανα στην pretend (minus the friends and the fresh winter and the snow and THE lake and the department stores and THE Ιδρυμα, that is). Λίγη δουλειά, λίγοι καφέδες, λίγη pretend θάλασσα και τα shopping centers! Μάλλον είναι καιρός να το δοκιμάσω αυτό με την αναστολή των απεργιών μου, το να κρατάς την ανάσα και τα μάτια κλειστά δεν δούλεψε και πολύ καλά μέχρι τώρα. Ίσως μάλιστα είναι καιρός να δοκιμάσω να μαγειρέψω κιόλας ... Λέμε τώρα, μην το παρακάνω κιόλας πρώτη μέρα!

Καλημέρες
[μα κάθε πρωί!
μετά έρχεται το γκρι]

επώνυμα *

Δεν βρίσκω λόγια να προσθέσω σε αυτό το post ... Διαβάστε την ιστορία του Σαμψών στα post του Allu Fun Marx (φιλενάδα ευχαριστώ KAI για τα link):

Ο Σαμψών με την κιθάρα…Οι αρμόδιοι με την χατζάρα.

Όπου σχολείο και πατρίς…

και στείλτε σήμερα επώνυμα (λέξη κλειδί;;;) το παρακάτω mail στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης στην διεύθυνση: mail@lyk-mous-thess.thess.sch.gr .

Θέμα: Όπου σχολείο και Πατρίς
Ο Γιώργος-Σαμψών Χατσατριάν να μείνει στην Ελλάδα.
Το σχολείο του είναι η Πατρίδα του.
Ο Γιώργος-Σαμψών Χατσατριάν να μείνει με την “μαμά” του.
Κι αν αυτή αισθάνεται “μητριά”, ας μάθει πια να τον αγαπάει.

...

[Στα χρόνια που έλειψα,
είχα την τύχη να ζήσω σε μέρη που με άφησαν να τα αγαπήσω και να τα κάνω πατρίδες, γιατί ήταν δίκαια και απλά.
Νοιώθω ντροπή διαβάζοντας και βιώνοντας τον ρατσισμό στην ... βιολογική μου πατρίδα, την πατρίδα του Σαμψών ...]

version

"I never lied to you, I have always told you some version of the truth."

Harry (Αααα βρε Harry!),
"Something's Gotta Give" (2003)

Την θυμήθηκα την φοβερή φράση χτες ... Έσβησα πολλάάάά version του σημερινού post σήμερα. Έσβησα όόόόόλα τα version της καινούριας μου πραγματικότητας γιατί βαριέμαι τον εαυτό μου όταν παραπονιέται χωρίς να δίνει και την λύση ή όταν σιωπά για να μην μιλήσει.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ πλέον να βλέπω τα μικρά και μεγάλα -αλλά καθημερινά- προβλήματα με καλή διάθεση, σαν γραφικά, σαν μεμονωμένα. Ίσως ο σημερινός διάλογός μου με -ανώνυμο πάντα- υπάλληλο του Εθνικού μας Τηλεπικοινωνιακού φορέα να ήταν κωμικός στο χαρτί (ή την οθόνη for that matter). Αν ήμουν στην pretend αυτόν θα μετέφερα, γιατί θα ήταν μια μεμονωμένη ταλαιπωρία μέσα σε μια γενικότερα ήρεμη κατάσταση. Κάτι ξεχωριστό. Εδώ όμως δεν είναι, και η γεύση που αφήνει σε εμένα πλέον είναι πικρή.
Πιστεύω (ή θέλω να πιστεύω) ότι πάντα υπάρχει μια λύση (που δεν απαιτεί χρήση πυρηνικής ενέργειας) για να να ζει κανείς ένα version του ΚεντροΕυρωπαϊκού Zen, χωρίς αυτό το άγχος και την ταλαιπωρία που νοιώθω όλο αυτό τον καιρό. Απλά εγώ, τώρα, δεν μπορώ να την βρω. Έτσι;

Καλησπέρα
[Νοτιάς,
ακούσια απομόνωση,
καθόλου ενέργεια]

Έπρεπε να μεταφέρω και το Zen κάπως;

1

Το ταξίδι ακυρώθηκε τελευταία στιγμή (για λόγους που δεν είχαν να κάνουν τελικά με εμένα αλλά με μια ακόμα δυσκοίλια πρεσβεία -ο καλύτερος πελάτης τους έχω γίνει). Η αλήθεια είναι ότι δεν με νοιάζει. Αποφάσισα να πάω μόνο και μόνο για να αποδράσω λίγο, από στρουθοκαμηλισμό και για να πετάξω first class επιτέλους αλλά ... το βαριόμουν κιόλας ... Μέσα στα πλαίσια της γενικής διάθεσης και αυτό.
Πέρασε ένας μήνας που είμαι εδώ ... Σήμερα είναι ένας μήνας που είμαι εδώ ... Συνεχόμενος, χωρίς εισιτήριο εξόδου, πέρασε βασανιστικά αργά (για εμένα, ο κούκος έχει διανύσει χρόνια) ... Εξακολουθώ να το αντιμετωπίζω σαν ταξίδι όλο αυτό και δεν είναι ... Μόλις αποφασίσω ότι δεν είναι, ίσως να περάσει και το μουλάρωμα, δεν ξέρω!
Αλλαγή θέματος, αυτό δεν μου αρέσει!
Μμμμμ ... ναι ... καλά ... Λοιπόν, αφήνω την καλημέρα μου και εξατμίζομαι...

Καλημέρα
[νοτιάς :(]

Ουφ

Παλιά μου τέχνη κόσκινο σήμερα... Διάλεξη για τα γυρινάκια (the first one here), αδιαφορία και παντελής (ΜΑ παντελής) έλλειψη προετοιμασίας μέχρι την ύστατη ώρα, πανικός τα ξημερώματα (είχε έέέέέένα φεγγάρι, καλύτερο από Αυγουστιάτικο όταν έφτασα στο νηπιαγωγείο μου). Τρελλή προτετοιμασία μετά, "βγάλε τούτο, βάλε εκείνο" και ξανά από την αρχή για ώώώώώρες, 45 λεπτά ομιλίας / 112 overheads (ταπ ταπ ταπταπ), "νευρώνιο γερά κάτω από την μπάρα" και τέτοια ... αλλά τελειώσαμε για σήμερα. Το έβγαλα νομίζω το μεροκάματο.
Μμμμμ ...

Με ενδιέφερε το συγκεκριμένο show;;;
Πολύ.
Γιατί δεν το προετοίμασα νωρίτερα;
Δεν ξέρω.
Δεν είχα χρόνο;;;
Είχα, βαριόμουν και να το σκεφτώ όμως... Εδώ έφτασα να σκεφτώ να σιδερώσω (μπρρρ) instead.
Πήγε τουλάχιστον καλά;;;
Νομίζω ναι, θα δείξει.
Τι κερδίζω;;;
Ίσως, λίγη ελευθερία ... στην καλύτερη περίπτωση!
Οικονομικά λέω!
ΧΑ! Τίποτα! Τι ερώτηση είναι αυτή;;;
Μήπως να έπαιρνα the afternoon off;;;
Ε, ναι!

Καλησπέρες
[επιπλοτσαρκα με λιακάδα βλέπω στο φλιτζάνι του Νes
...
όταν μου μιλάω στον πληθυντικό ανησυχούμε, όχι τώρα!]

24/7

Goooooooood morning Vietnam! It's 0600 hours!!! What does the "O" stand for ??? "O my God, it's early!"??? Speaking of early...
ό,τι θυμάμαι χαίρομαι, ε;;; :) Πάντα ήθελα να ξεκινήσω ένα post με αυτή την φράση και το Vietnam να έχει και νόημα! Ε, τώρα έχει!
Καφές Νούμερο 4 και χτες: καθάρισα, έκανα κηπουρική, διάβασα (εξωσχολικά), πήγα μια βόλτα το γατί, ξαναέκανα κηπουρική, ξανακαθάρισα, ξαναβγήκα έξω, ανέβασα (άδειες) κούτες στο πατάρι, μέχρι που -σχεδόν- σκέφτηκα να σιδερώσω. Γραμμή στο κείμενο που πρέπει να παραδώσω πάντως δεν κατάφερα να γράψω! What's new, huh? Άλλωστε οι πρώτες πρωϊνές ώρες είναι πάντα οι καλύτερες για δουλειά.
Σκοτάδι ακόμα έξω, υγρασία, ζέστη στο γραφείο, μουσικούλα και (έκπληξη) κίνηση στους διαδρόμους του νηπιαγωγείου από πολύ νωρίς ... από χτες αν κρίνω από τους μαύρους κύκλους στα μάτια των υπνωτισμένων πιτσιρικιών που κοίταζαν τον καφέ μου με λατρεία καθώς έμπαινα στο κτήριο! :) Τέτοια εποχή, η βιβλιοθήκη δουλεύει 24/7! Να και ένα καλό με τα χρόνια που πέρασαν: σαν τον Θέμο και εγώ: ούτε παίρνω μαθήματα, ούτε δίνω εξετάσεις ... :))))
Back to work! Καλή μας εβδομάδα!

Καλημέρες
[... ]

Νο 4

Ο κούκος-δρομέας -με την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη- δείχνει σωστά την ώρα μια φορά την μέρα, κάπου εκεί στο τέλος της διαδρομής του ξεκουρδίσματος.^* Τα κινητά... δεν συμφωνούν αν τα ρωτήσεις την ώρα. Οι Θανάσηδες δουλεύουν ακόμα με το βλέμμα στραμμένο στην pretend -ο καθένας κοιτάζει μάλλον από άλλη κατεύθυνση. Τα ρολόγια για το χέρι δεν ξέρω καν που είναι. Και τα -αμέτρητα- ξυπνητήρια ... είναι σοφά (ΧΑ) ρυθμισμένα σε ελαφρά διαφορετικές ώρες για να με αγχώνουν το πρωί ...
Αυτό θα πει οργάνωση. Ένας σκασμός ρολόγια στο σπίτι -με -τον -κούκο -πάνω -στο -μενίρ και κανένα να μην δείχνει την σωστή ώρα!
Ευτυχώς που είναι Κυριακή και το μόνο που πρέπει (απαραίτητα πια) να κάνω χρειάζεται έμπνευση. Χμμμμμ ... Τα γυρινάκια και το μέλλον τους φαίνονται αιώνες μακρυά :(.
Καφές Νούμερο 4 και όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες πιεστικές καταστάσεις κοιτάζω τον Θανάση ανέκφραστα από το νωρίς, καθάρισα (ξανά) το σπίτι, γέμισα λίγο ακόμα το pod, συζήτησα με τα φυτά το θέμα της προσαρμογής τους (χειρότερα από εμένα είναι!), τα έβαλα με τα ρολόγια ... Έχω όλη τη μέρα όμως ...

Καλημέρα
[παράξενος καιρός
μαζί με την λιακάδα μας]

^* ... Παράξενο κατασκεύασμα ο κούκος, μια συνεχής παρουσία. Αν κάποια στιγμή εστιάσεις εκεί, το μόνο που ακούς ... είναι ο χρόνος. Σαν να τονίζει τα δευτερόλεπτά μου. Δεν έχει σημασία πόσα είναι, σημασία έχει ότι περνάνε. Και φαίνεται να περνάνε πιο γρήγορα απ' όσο τα νοιώθω.

ΣΚ

Μεγάλο σπίτι => πολύ καθάρισμα.
Καινούριο εργαστήριο => πολλή δουλειά.
Βοήθεια : καμία!
Και όχι, δεν περίμενα τα άλλα παιδάκια στο νηπιαγωγείο να μου καθαρίσουν το σπίτι... Βοήθεια εκεί που χρειάζεται εννοούσα, στο στήσιμο μιας καινούριας επαγγελματικής ζωής. Βοήθεια όχι ανάλογη εκείνης που είχα στην pretend, τουλάχιστον όμως θετική διάθεση, μερικά tips ... Όόόόόόχι !!! Ίσως ευθυνοφοβία και αρνητική διάθεση είδα τις περισσότερες φορές μέχρι τώρα (εκτός της αδιαφορίας σε βαθμό κακουργήματος) : "Γιατί ΑΥΤΗ" -εγώ!- "και όχι εγώ;" type of contribution και μάλιστα ΜΕΤΑ, αφού κάτι έχει τελικά γίνει με μεγάάάάλη, ασύμμετρα μεγάάάάάλη προσπάθεια .... Ταπ & γρουμφ, όλα μαζί, huh??? μμμμ ... ναι.

Έβγαλε ήλιο, η pretend μου είναι πολύ μακρυά (πολύ περισσότερο από την χιλιομετρική απόσταση αν σκεφτεί κανείς την αδυναμία επικοινωνίας, compliments of our national telecommunication company -μχ). Πολύ μακρυά και όσοι έκαναν τα ΣΚ μου ζωντανά, οι καφέδες εδώ πίνονται αργά ... Δύσκολο να σχεδιάσω την μέρα μου, δύσκολο να αποφασίσω το σημερινό μέτωπο επίθεσης. Το σπίτι με τις κούτες του (παρόλο που έχω άπειρες δουλειές στο νηπιαγωγείο) φαίνεται πολύ πιο σίγουρο bet για να τελειώσω την μέρα αισιόδοξα.
Αν δεν πάει η pretend στο βουνό, πρέπει να φτιάξει το βουνό την pretend του εδώ, kind of mood όμως και ας μην βγάζετε νόημα... Αρκετά με την ηττοπάθεια, ε;
Ο καφές νούμερο 3 τελειώνει, ήχοι μόνο από το pod (enough is enough και με το χαζοκούτι, είναι Σ, που είναι ο Jamie;;;), ήλιος και ... επαναστατική διάθεση. Time to take off I guess.

Καλημέρες
[weird light greys]

παλιάμπελο

Μία απόδραση είναι πάντα καλή. Τώρα μάλλον, είναι ... όόόόό,τι χρειάζεται. Η αλήθεια είναι ότι σκόπευα να είμαι εγκρατής, να μείνω εδώ και να το προσπαθήσω (το απροσπάθητο! -νέα λέξη, δεν περιγράφεται αλλιώς, σόλλυ!) και να αφήσω τα σούρτα-φέρτα που ήξερα για λίγο! Kαι ας ήταν ... ψιλοκαλούτσικο το (αυστηρά επαγγελματικό) ταξίδι που μου πρότειναν να κάνω ...
Το καθυστέρησα, το καθυστέρησα, το αποφάσισα, το ξαναμετάνοιωσα σε μια κρίση ευσυνειδησίας (aka βλακείας slash αυτομαστιγώματος) και σήμερα ... το σκέφτηκα λίίίγο πιο επιστημονικά. Τι κάνω εδώ;;; Το μεγαλύτερο διάστημα της μέρας κοιμάμαι. Εγώ που ... δεν έχω κοιμηθεί περισσότερες από 4, άντε 5 ώρες τη μέρα από το δημοτικό (μια φορά με ξεγέλασαν και κοιμήθηκα απόγευμα και είχα πονοκέφαλο για 3 μέρες)! Τώρα κοιμάμαι το μεσημέρι, κοιμάμαι νωρίς το βράδυ, κοιμάμαι όποτε μου δοθεί ευκαιρία ή δημιουργώ την ευκαιρία ... Κοιμάμαι μάλλον για να μην ασχοληθώ άλλο με αυτά που θέλω/πρέπει/μου οφείλω και προσπαθώ να οργανώσω αλλά ... όλο κάπου κολλάω (και μην νομίζετε ότι γράφω από την δική μου γραμμή, ας είναι καλά ο γείτονας!). Ξέφυγα, κολλάω σε μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα τα οποία θέλουν ΜΌΝΟ διάθεση για να γίνουν. Διάθεση και επαγγελματισμό (ηθική το λέμε αυτό για να μην γράφω δύο λέξεις;;;). Τις τελευταίες μέρες οι ώρες ύπνου αυξήθηκαν δραματικά, τα παράπονα σταμάτησαν, το ίδιο και οι συζητήσεις ... Και επειδή με ξέρω τι παλιοχαρακτήρας είμαι, τα παρατάω. Σιγά σιγά αλλά σταθερά.
Ξαναξέφυγα ... Γιατί όχι λοιπόν μία (άκρως επαγγελματική) απόδραση;;; Άλλωστε η συνείδησή μου μπορεί να είναι απόλυτα ήσυχη, δουλειά είναι : Μία εβδομάδα planning, μια εβδομάδα ταξίδι, 45 λεπτάκια διάλεξης, καμμία άλλη υποχρέωση, το ταξίδι σοφά προσχεδιασμένο (όόόόχι εγώ, εγώ κοιμόμουν!), όλα πληρωμένα... Ε ... ας πάει και το παλιάμπελο, έτσι;;;; :)

Καλησπέρες
[3 λίτρα νερό την μέρα...]

Στόχος: Θέλω ειλικρινά να δω, είναι οι δρόμοι στο Mumbai χειρότεροι από αυτούς που προσπαθεί να διασχίσει το γατί κάθε μέρα;;; Έχω αρχίσει να έχω σοβαρές αμφιβολίες!

αριθμοί

250+ χρόνια θα πρέπει να δουλεύω στο νηπιαγωγείο για να κερδίσω τόόόόόόσα εκ. €υρουλάκια. Το υπολόγισα, το ξαναϋπολόγισα, έβαλα προϋπηρεσία και extras μέσα για να γίνει μικρότερο το διάστημα ... Τίποτα ... Διπλασίασα τον μισθό ... ναι, καλά! Συνυπολόγισα και τα λεφτά από το Nobel ... πάλι τίποτα : Το μικρότερο διάστημα που χρειάζομαι για τόόόόόόσα εκ. €υρουλάκια (έχοντας στολισμένο το Nobel κάτω από τον κούκο-δρομέα και κανένα έξοδο, ούτε τσίχλα) είναι 75 χρόνια ... χμμμμμ ...
Για πείτε αριθμούς! Γράφουμε joker σήμερα!

Καααλημέέέρα
[Αλκυονίδες;;;
SPF-20 πάντως]

Απντέϊτ: Δεν άνοιξα την τουβούλα χτες, δεν πανηγύρισαν ή έκλαψαν οι γείτονες ... Mααααα 4-0 :))))))))))))))))) νανανανανααααααααα νανα να ναααααααααα!
"Κυρία, κυρία;;; πείτε μας ένα παίκτη του Ολυμπιακού να σας πούμε το σκορ!" Έτσι το έμαθα ... Happy 2008! ho ho ho!
Ή μάλλον Ho ho hoho!!!!!