Παχουλές κοντοπίθαρες κιθάρες, ζουμερές (σχεδόν κατεργάρες) καφετιέρες ... Ο τρόπος που βλέπει ο Botero τα άψυχα, κάνει τα πάντα χαριτωμένα. Σου έρχεται να τους τσιμπήσεις το μάγουλο ... {στην αισθητική του για τα έμψυχα -ειδικά τις γάτες (μπρρρρ)- επιτυγχάνει τις περισσότερες φορές το αντίθετο νομίζω}. Ξέφυγα ... Έπεσα πάνω σε έργα του σήμερα και σκεφτόμουν ότι ΠΟΛΥ θα ήθελα να βλέπω μέσα από τα μάτια του Botero μερικές φορές ... με όρους (φυσικά! :) ) : Να βλέπω τα έμψυχα όπως εκείνος βλέπει τα άψυχα ... Δεν θέλω να είναι αναγκαστικά όμορφα, χαριτωμένα όμως θα ήθελα να είναι. Σαν παιδική κατεργαριά ένα πράγμα.
Μην δίνετε σημασία (αυτό με το πατίνι μου θύμισε το σκεπτικό ξαναδιαβάζοντάς το! ... πάλι ... ταπ) ... το νευρόνιο, απομονωμένο για πρώτη φορά μετά από χρόόόόόνια, σε ένα γραφείο στη μέση του πουθενά, αντί να κάνει κάτι χρήσιμο, αμπελοφιλοσοφεί!
Καλησπέρες
[Αφήστε το αδιάβροχο
στο σπίτι οι ιθαγενείς,
οι υπόλοιποι ... ... ...
έχετε χειμώνα;;;
:)]
[Αφήστε το αδιάβροχο
στο σπίτι οι ιθαγενείς,
οι υπόλοιποι ... ... ...
έχετε χειμώνα;;;
:)]








