αηδιούλες

23 Αυγούστου η επίσημη έναρξη του Ιδρύματος εδώ. Πανηγυρικά (δύο ομιλίες σε μια μέρα), η πρώτη επίσκεψη που υπάρχει εδώ και μήνες στην agenda, οι πρώτες συναντήσεις με αγνώστου λόγου ύπαρξης επιτροπές, εξετάσεις την επόμενη εβδομάδα ... Μας λένε έμμεσα (πλην σαφώς) ότι πέρασε το καλοκαίρι ... μμμμμμμμ ... αηδιούλες! Καθόλου δεν τελείωσε το καλοκαίρι, ειδικά για εμάς που δεν πήγαμε διακοπές εφέτος. Το καλοκαίρι θα περάσει όταν στα υποχρεωτικά μου ταξίδια στην Λεβεντογέννα, δεν θα έχει νόημα να ξεκλέψω χρόνο για μία βουτιά (Νοέμβρη that is). Και θα ξαναρχίσει τον Ιανουάριο. Και να μην σας φαίνεται καθόλου παράξενο. Ήταν ο καιρός σοβαρός μέχρι τώρα για να περιμένουμε αυτά που ξέραμε τα παλιά;;;;;; Όχι! Ε, λοιπόν;;;; Ιανουάριο για να έχω και εγώ κάτι να κάνω!
Anyways, καφές νούμερο 2 (αργώ), αλλαγή εμφάνισης (ω ναι, όσο το Ίδρυμα είναι κλειστό, αργεί και η ενδυματολόγος μας), τίποτα σιδερωμένο (ήθελα τρελλά να σιδερώσω αξημέρωτα, αλλά είμαι τραυματισμένη), ο ατμός στο μπάνιο κάνει θαύματα! Let's get the show started.

Καλημέρες
[υποψία ήλιου]

το λαμπάκι

# (φωνή στην άλλη άκρη του τηλεφώνου) Σίγουρα δεν θέλετε να την αλλάξετε μόνη σας την λαμπίτσα;;;

Σίγουρα!
# Μα σίγουρα;;;
Ναιαιαιαιαι είπαμε!
# Μα είναι 15 λεπτά δουλειά...
15 για εσάς, εμάς μπορεί να μας πάρει 2 μήνες...
# See you on Wednesday ...
[mental note ... ΚΑΙ η agenda κάνει διακοπές!]

Ήρθε στην ώρα του, το μηχάνημα δεν ανταποκρίθηκε στα 15 λεπτά δουλειάς με τον Swiss-προβλεπόμενο τρόπο, τον παίδεψε 3 ώρες, τον κεράσαμε sandwichάκια και καφέδες και διάφορα, μας έγραψε την απόδειξη παροχής υπηρεσιών και off he went να ξαναγίνει η φωνή πίσω από το τηλέφωνο!
Απόδειξη:
Λαμπίτσα 1: 680 CHf,
Λαμπίτσα 2: 350 CHf,
Βιδάκι Παράξενο: 100 CHf,
Οδοιπορικά: 800 CHf(σιγά την τεράστια χώρα ρε μεγάλε)
Ώρες εργασίας: 3 (μας έκανε και κανένα δίλεπτο σκόντο) x 250 = 750 CHf.

Βαριέμαι να κάνω την πρόσθεση αλλά στοιχηματίζω ότι αγόρασε μια δωδεκάδα λάμπες με τα μεταφορικά και μόνο [btw αυτή είναι δουλειά, όχι αηδίες!]. Αυτή είναι η βασικότερη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του εργαστηρίου (και όχι μόνο) τους τελευταίους μήνες. Από τότε που συνειδητοποίησα ότι ό,τι δεν χρησιμοποιήσω από τα "επιστημονικά μου εισοδήματα" στην pretend είναι σαν να το εκχωρώ στον επόμενο (μια και άλλοι φαίνεται να αποφασίζουν αυθαίρετα για τις επιτρεπόμενες μετακομίσεις) έχουμε πνιγεί στο χρήμα!!! Ότι θα μας έφτανε για τουλάχιστον 2 ακόμα χρόνια άνετης έρευνας γίνεται εργατικά, συνέδρια, χημικά, βιβλία ... Δεν συνθέτουμε πλέον τίποτα που μπορεί να αγοραστεί, κάνουμε πειράματα που άλλοτε θα φαινόταν εξωτικά, καλούμε τεχνικούς όταν η KV μπορούσε να κάνει την δουλειά (με λόγο παραπάνω δράμα) ... Άσκοπη σπατάλη πόρων;;; Σίγουρα (αν και ποτέ δεν ξέρεις πόσο αλλού μπορεί να σε οδηγήσουν τέτοιες πολυτέλειες). Θα ένοιωθα τύψεις παλιά;;; Oh yes! Σταμάτησα όμως να το βλέπω έτσι όταν συνειδητοποίησα πως θα έπρεπε αντίστοιχα να βλέπω και σαν άσκοπη την προσπάθεια να έρθουν οι πόροι εδώ, και τα μηχανήματα και οι μισθοί. Και δεν ήταν λίγη η προσπάθεια ... (Remember THE deadlines??? 3 years of endless deadlines... ταπ) We might as well have fun with it! Ελάχιστα ψήγματα τύψεων που έχουν απομείνει θα πνιγούν μία και καλή στο επικείμενο συνέδριο στο νησί ...

Καλησπέρες
[καλό δακτυλάκι, καλό...]

Chicken soup

Νομίζω ήταν σημάδι το χτεσινό (χτες δεν πιστεύαμε σε τίποτα, σήμερα θα αρχίσουμε τις αμπελοφιλοσοφίες... ταπ) για τουλάχιστον δύο πράγματα:
1. Καιρός να σταματήσω την πρακτική δουλειά. Έπρεπε να το έχω κάνει καιρό ... will be seriously considered (αν και με αυτό το "πάλι-από-την-αρχή", αμφιβάλω σοβαρά αν έχω το option),
2. Καιρός να σταματήσω να είμαι σε εγρήγορση ... Έσπασε το παλιογυαλικό (το έσπασα για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν άρχισε να πετάει μόνο του σαν την σαΐτα της Παπασταύρου βεβαίως βεβαίως), μου έκοψε το ωραιότατο δακτυλάκι άτσαλα και κακιασμένα και εγώ τι έκανα;;;; Προσπαθούσα να σώσω την αντίδραση (που σιγά μην σωνόταν) μέχρι που το blood bath δεν επέτρεπε άλλη καθυστέρηση!!! (Jeez αν το έκανε άλλος θα του την έλεγα). Και μετά το έπαιξα και αντράκι και άνετη στο νοσοκομείο και στους άλλους (ράβε γιατρέ έχουμε και δουλειές kind of άνετη) ΧΑ! Στο Fenxs που ηρέμησα λίγο, μου βγήκαν όλα. Ειδικά κατά την αλλαγή επιδέσμου (μπρρρρρ), the absolute (μα absolute λέμε) chicken ... Γρουμφ. Με περίμενα πιο άνετη, δεν είχα ξαναπανικοβληθεί ποτέ στην θέα τραύματος και σε πολύ χειρότερες καταστάσεις (πάντα σε άλλους βέβαια, εμένα ήταν ο πρώτος σοβαρός τραυματισμός στο εργαστήριο ) ...
Anyways, μην τα θυμόμαστε τώρα αυτά, πέρασαν!
Καφές νούμερο 3, επίδεσμος 3 και έχω να κάνω ένα σωρό: να ξαναπάω στο γιατρό να το δει (μπρρρ), να καθαρίσω την εστία μου από το πανικό που αφήσαμε χτες (όχι δεν αυτοκαθαρίζονται όπως στο CSI, και ναι, μοιάζει με τον τόπο του εγκλήματος στο CSI, και όχι δεν το σκέφτηκαν τα γουρούνια, πως να το σκεφτούν αφού τους το έπαιζα cool και άνετη;;;), να ξαναξεκινήσω την δουλειά (που τώρα πιέζει ΠΟΛΥ) στο Θανάση αλλά με πιο cute στυλάκι : με το ένα δακτυλάκι ανασηκωμένο να δείχνει την οθόνη όπως το pinky των ιθαγενών στο νησί όταν πίνουν τσάϊ ... :) Νομίζω όμως πριν τον καφέ νούμερο 4 απλά θα κοιτάω το ποτάμι έξω και τα παπιοειδή.

Καλημέρες
[chicken ...]

Ανάδρομος ...

Δεν πιστεύω στον ανάδρομο Ερμή και την Αφροδίτη που κάνουν τσαχπινιές, ούτε στα Κινέζικα, Μπουζουάνικα ή Αιθιοπικά ωροσκόπια (σκορπιός), ούτε στους ωροσκόπους. Επίσης δεν πιστεύω και στην μαύρη γάτα, στους σπασμένους καθρέφτες, στο 13, στην ανοικτή ομπρέλα, στο περπάτημα κάτω από σκάλες, στις θαλάσσιες χελώνες, στο μάτι ή στην γρουσουζιά από άλλους. {ΣτΨ. Πιστεύει πως μπορεί να σε γρουσουζέψει κάποιος επηρεάζοντας την διάθεσή σου. Μόνο έτσι ... }

Having said that ... και μετά την συζήτηση στο σπίτι του γιατρού και τα επακόλουθά της για τους συμμετέχοντες :

ΣΚΟΡΔA!!!!

Το ξέρω ότι το ξανακούσατε πρόσφατα, αλλά δεν πειράζει!!! Μπορεί να μην τα πιστεύω όλα αυτά με τις γρουσουζιές αλλά, μερικά ραμματάκια αργότερα, δεν είναι για να το ρισκάρουμε πλέον. (ΣτΨ. Τίποτα σοβαρό, πληγωμένο δάκτυλάκι (γράφει με το αριστερό χεράκι) και εγωισμός και λίγη ταλαιπωρία)

Καλησπέρες
[Θα βάλει, δεν θα βάλει CSI σήμερα;;;
με την flat θα φύγει από το Fenxs
η 906090 που κάνει πειράματα με τα Manolo]

Manolo

Βραδινός καφές (ο καλύτερος, one to go), χαλαρή διακοσμητική δουλειά (όταν φτάσει η δουλειά σε αυτό το σημείο είναι καλή δουλειά), ανοικτή τηλεόραση (πάντα ανοικτή τηλεόραση με την δουλειά).
Δευτέρα βράδυ έχουν την τιμητική τους όλα τα "αστυνομικά" της εποχής, με τους super detectives slash πολυεπιστήμονες slash profilers slash 1.90'' και καταπράσινα μάτια (μα... στα Ιδρύματα κάνουν face control στην είσοδο και τους στέλνουν όλους στην αστυνομία;;;;). Ξέφυγα.
Κάποια στιγμή ξεκουράζεις τα μάτια (ή το νευρόνιο) στην TV ... Ο 1''90 με τα καταπράσσινα μάτια και την ατσαλάκωτη, λευκότερη του λευκού ποδιά ή η Σουηδή 906090 που την προηγούμενη φορά που ξεκούραζες τα μάτια κυνηγούσε τον ύποπτο φορώντας Manolo με γυάλινο τακούνι, είναι τώρα στο super εργαστήριο και αυτή με ατσαλάκωτη ποδιά στο πιο κοντό της όμως ... Ας μείνουμε με τον πρασσινομάτη ... Τυχαία επιλογή. Η οθόνη τον δείχνει να παίρνει το δείγμα (που μαγικά συμπυκνώθηκε σε ένα μπλε διαυγέστατο ζουμάκι ενώ στην προηγούμενη σκηνή ήταν το συκώτι του θύματος), να χτυπάει μια ένεση στο super μηχάνημα με άνεση καθώς ταυτόχρονα απαντά -χωρίς να βγάλει τα γάντια από τα χέρια- το τηλέφωνο και πληκτρολογεί και κάτι. Καθώς ακόμα μιλάει (3 δεύτερα αργότερα σε γενικές γραμμές) ο σκηνοθέτης κάνει ένα καλλιτεχνικό zoom στην οθόνη του super μηχανήματος και ακόμα και ο πιο άσχετος θεατής καταλαβαίνει ποιος έκανε το έγκλημα: Μια μέτρηση καθαρή, με super duper new age γραφικά, δίπλα στην οποία αναγράφεται με καλλιτεχνικά ευανάγνωστα γράμματα το όνομα μιας εξωτικής ένωσης (και η ακριβής δομή της) που όλοι πια ξέρουμε ότι έφερε ο ένοχος (και άσχημος) από το τελευταίο του ταξίδι στις ζούγκλες του Αμαζονίου.
Κοιτάς την οθόνη σου (μα ... 6 μήνες σκληρής δουλειάς μου πήρε αυτό το θλιβερό καλλιτέχνημα;;;), κοιτάς την TV (λάμπει η μέτρηση και περιστρέφεται και σε κοροϊδεύει), ξανακοιτάς την οθόνη σου (σιχτίρ), τα κλείνεις και τα δύο ... Αύριο να αγοράσεις μαστίγιο και να αφήσεις τα καλλιτεχνήματα στους επιστρέψαντες! Εσύ πρέπει να δεις πότε είναι οι εξετάσεις για το CSwissI.

night night
[κάτι τέτοια δείχνουν
και νομίζει ο φάδερ ότι όλη μέρα
φοράω Manolo
και απαντάω τηλέφωνα ...
ΜΕ τα γάντια ... ταπ]

blue with a shade of grey

Καφές νούμερο 5 ... Να τονίσω ότι έπρεπε να είμαι τουλάχιστον στον 8 ;;; Ας το αφήσω. Ταπ.
Ιστορία: Στο πρώτο μου (καθοριστικό) δημοτικό σχολείο το σύστημα ήταν λίίίίγο παράξενο(και έτσι εξηγούνται και πολλά!). Τα μαθήματα γίνονταν σε μια τεράάάάάστια αίθουσα/βιβλιοθήκη με όλες τις τάξεις σε διαφορετικές "γωνίες". Σαν μαθητής, εκτός από το ότι έπρεπε να περάσεις τις τελικές εξετάσεις και να παραμένεις απασχολημένος κατά την διάρκεια της μέρας, δεν είχες την υποχρέωση να είσαι κάπου συγκεκριμένα ... Μπορούσες να πας με το group που έκανε μαθηματικά, ή με αυτούς που έκαναν ιστορία ή όπου τελικά ήθελες. Μπορούσες να ρυθμίσεις το πρόγραμμά σου όπως σου ταίριαζε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι εγώ έμαθα να ζωγραφίζω!!! <--- Άσχετο. Το θέμα μας είναι αυτή η ελευθερία της επιλογής. Το ότι είσαι κάπου επειδή θέλεις να είσαι και όχι επειδή το πρόγραμμα, κάποιος ανώτερος ή η μοίρα λέει να είσαι. Ιδανικό σύστημα;;; Ναι, αλλά στο επίπεδο που εφαρμοζόταν (μικρό σχολείο) δούλεψε καλά. Τέλος ιστορίας.
Μικρό σχολείο / μικρό εργαστήριο, αυτό το σύστημα προσπαθώ να έχω και εγώ γενικότερα. Κανένας κανόνας (όπως σε όλα τα άλλα εργαστήρια) αρκεί να προχωράει η δουλειά και να είναι ομαλές οι συνεργασίες. Έτσι τουλάχιστον ξέρω/μπορώ να λειτουργώ εγώ ... Δεν θέλω να έρχομαι στις 8 επειδή πρέπει (η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω καν να έρχομαι επειδή πρέπει), ούτε να παραμένω κάπου μόνο γιατί έχω ωράριο, ούτε να κάνω πράγματα με την αναμενόμενη συχνότητα ή σειρά. {Τα κάνω αλλά με τους δικούς μου ρυθμούς. Όλα μαζί και μετά για πολύ καιρό τίποτα ... ! Ξέφυγα...}
Μερικοί συνεργάτες μου (βλ. Γαλλώδι και ο Τεχνικός), χειρίζονται το σύστημα άψογα. Άλλοι, μπερδεύονται τρελλά. Μπορεί επειδή έχουν συνηθίσει αλλιώς, μπορεί το σύστημα να είναι εντελώς λάθος ... δεν ξέρω. Το θέμα είναι ότι κάποια στιγμή (όταν τα πράγματα ζορίζουν και η δουλειά μένει πίσω) ανακαλύπτεις ότι πρέπει να κάνεις αυτό που σιχαίνεσαι περισσότερο στην δουλειά: Να βάλεις κανόνες :( (μπλιαχ)
Και το ερώτημα είναι : Πως βάζεις κανόνες; Δεν είναι υποκρισία να επιβάλεις ένα ωράριο όταν ο ίδιος δεν το τηρείς; ή να πεις στον άλλο πόση ώρα έχει για coffee break και πότε θα το κάνει, όταν ο ίδιος δεν μπήκες ποτέ σε τέτοια διαδικασία;;; ή να βγάλεις τα chat και τα παιχνιδάκια από τους Θανάσηδες του εργαστηρίου; (και εσύ πως θα κάνεις chat;;;) ή να βάλεις κάποιον σε πρόγραμμα που πρέπει να ακολουθεί θρησκευτικά (μπρρρρ) ... ή ... ή ;;;; Εγώ το βρίσκω υποκρισία. Και ακόμα βρίσκω περισσότερο δύσκολο να χειρίζομαι διαφορετικά καθένα από τους συνεργάτες μου ... (γιατί δηλαδή επειδή τα έκανε μαντάρα ο βασιλικός να την πληρώσει και η γλάστρα;;;; ε;;;)
Ηθικό δίδαγμα: Γρουμφ ... Τίποτα δεν έμαθα τελικά ... Ανεπίδεκτη μαθήσεως, πλήρως ακατάλληλη για αυτή τη δουλειά ... Ααααχ ρε Jamie!

Καλησπέρες
[αντηλιακό στο πατάρι...]

Για την ιστορία, εμφανίστηκαν οι δύο πρώτοι ηλιοκαμένοι στο εργαστήριο (Γάλλος42 και Little Miss Sunshine). Τους χαμογέλασα θερμότατα, τους ευχαρίστησα για τις κάρτες, τους ρώτησα πως πέρασαν τις -υπερβολικά μεγάλες κατά την ταπεινή μου άποψη που δεν εξέφρασα- διακοπές τους (όλα αυτά με την πιπέτα στο χέρι) και ... μετά δεν τους ξαναείδα !!! Λίγο το catching up, λίγο τα coffee break, λίγο το μεσημεριανό, πολύ mailing, πολύ chating, καμμία διάθεση, πέρασε η μέρα ... τι να σου κάνουν 8 άμοιρες ώρες; Post vacation syndrome χειρότερο και από το pre-vacation syndrome.

Bright & blue

Summery. Γλαροειδή και παπιο-ειδή στο ποτάμι κάνουν φασαρία, η πόλη εγκαταλελειμμένη -οι ιθαγενείς απολαμβάνουν τα croissant τους στα βουνά τα ΣΚ- καφές νούμερο 3, χουζούρι κάτω από τον ήλιο, πλήρης αδυναμία μετακίνησης (±1m από το παράθυρο) ... Αν έχει ένα καλό αυτό το σπίτι είναι τα παράθυρα: δεν αφήνουν αχτίδα ανεκμετάλλευτη ... Τόσο που στο τελευταίο μου ταξίδι στην Λεβεντογέννα συνέκρινα το μέγεθος από τα παράθυρα στα σπίτια, λες και θα μου λείψει ήλιος και φως !!! ... Αλλά όπως έλεγε και ο ανηψιός μου πριν ανακαλύψει τα playstation: "Δεν με νοιάζει τι δώρο θα μου πάρεις, αρκεί να έχει ωραίο περιτύλιγμα". Έτσι και με εμένα, δεν με νοιάζει τι σπίτι θα βρω αρκεί να έχει φως (και 2 υπνοδωμάτια, και μεγάλο καθιστικό και την κουζίνα του Jamie και να είναι δίπλα στην θάλασσα). Ξέφυγα...
Αν θέλω να καταναλώσω το αντηλιακό μου για εφέτος πρέπει να μετακινηθώ σύντομα. Μια γρήγορη βόλτα από το Ίδρυμα δυστυχώς απαραίτητη πριν την εξόρμηση στην pretend. Μην αφήσουμε την επιστήμη στην τύχη της για μια μέρα, θα καταρρεύσει... Oh well ... Τι είναι μια δυο ωρίτσες, έτσι;;; Ειδικά αν είναι να σώσουμε την επιστήμη ΚΑΙ για σήμερα! The day is still young!

Καλημέρες
[μα να φάει τα γυαλιά ο dyno?
και ύστερα λέτε ότι ξοδεύω πολλά...
γυαλιά ηλίου ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ!]

Update:
Nα μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπεράσω Σάββατο πρωΐ από το Ίδρυμα, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην αντιμιλήσω ξανά σε τροχονόμο και ας έχω ΑΠΌΛΥΤΟ δίκιο, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναφήσω γυαλιά ηλίου δίπλα σε τέρας, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog, να μην ξαναερωτευτώ γυαλιά ηλίου που στοιχίζουν περισσότερο από το Twingo (ααααααχ ρε Twingo), να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog (συγγνώμη γιατρέ), να μην ξαναπώ κακιά λέξη σε άλλο blog ...

Ήλιος ...

... ο καιρός καθρέφτης της διάθεσης αυτό το καλοκαίρι. Ξύπνησα με παράξενη διάθεση αυτό είναι αλήθεια, τρεις καφέδες αργότερα όμως καλοκαίρεψε και αυτή ...
Πολύ θα ήθελα μια άδεια από την σημαία για σήμερα. Να πατήσω ένα κουμπί και να αναλάβει ο αυτόματος πιλότος όσα με αγχώνουν. Και εγώ να χαζέψω λίγο ακόμα εδώ, να ντυθώ καλοκαιρινά (διακοπίστικα εννοώ), να πάρω το ποδήλατο, να κατέβω στο κέντρο της pretend που θα είναι όμορφα καλοκαιρινό και να πιω καφέδες. Πολλούς πολλούς ΠΟΛΛΟΥΣ καφέδες...
Τον Καφέ Νούμερο 4: Χαζεύοντας τον πήδακα,
Τον Καφέ Νούμερο 5: Εκπαιδεύοντας την πιστωτική,
Τον Καφέ Νούμερο 6: Χαζεύοντας τον πήδακα,
Τον Καφέ Νούμερο 7: Βολτάροντας στα στενάκια,
Τον Καφέ Νούμερο 8: Χαζεύοντας τον πήδακα ...
Χα! ΟΚ... τα χαρτιά είναι στην τσάντα, το ποδήλατο στο υπόγειο, το γατί περιμένει έξω και άλλη μια καταπληκτική μέρα στο Ίδρυμα ξεκινά σιγά σιγά... Το καλό που θέλω στα Γαλλώδια και τους Γάλλους είναι να μην εμφανιστούν σήμερα!

Καλημέρες
[... ίσως το μεσημέρι;;;]

Update 15:23
... καλά σιγά μην τα κατάφερνα να φύγω μεσημεριάτικα ... μα τι λέμε τώρα;;; ... Η βόλτα αναβλήθηκε για τις πρώτες απογευματινές ώρες (με τον Ελληνικό ορισμό γιατί εδώ το απόγευμα έχει τελειώσει ώώώώρα τώρα ... ταπ, ετοιμαζόμαστε για dinner ... αυτοί, εγώ χρειάζομαι και άλλο καφέ...)
Η δουλειά πάραυτα είναι πολύ, ΠΟΛΥ πιο ευχάριστη όταν δεν έχει σκοτάδι και μια και είμαι μόνη ακόμα στο εργαστήριο (θα εμφανιστούν, δεν θα εμφανιστούν;;;;) ακούω Ελληνικό ραδιόφωνο, πίνω φραπέ και ο DJ μου μεταδίδει το κέφι του ... Φτηνά αντίδοτα που όμως σήμερα φαίνεται να δουλεύουν ωραιότατα.

♫ ♫ ♫

λίστα

Βρέχει, κλείνουν οι γέφυρες, πλημμυρίζει το υπόγειο, αδειάζω την αποθήκη, περιμένω να στεγνώσει, βρίσκω νέο κόλπο για να είναι οι κούτες ψηλότερα και ασφαλέστερα, καθαρίζω την αποθήκη, τις ξαναβάζω μέσα, κάνει 2 μέρες καλοκαίρι και ... ξανά από την αρχή. Αυτό είναι το παιχνίδι του "καλοκαιριού", αυτά σκεφτόμουν με την πρωϊνή βροχή ... Πόσο άκαιρο το κοντομάνικο (στο οποίο επιμένω αγωνιστικά), ποια γέφυρα θα πάρω, πόσες κούτες θα χάσω, πόσες αναμνήσεις θα έχουν μέσα, πόσο καλό είναι τελικά αυτό για την μετακόμιση ... Ωχ ... χα ... η μετακόμιση !!!

Μέσα στον πανικό των ημερών, την είχα ξεχάσει (ή στρουθοκαμήλιζα για να μην την σκέφτομαι) ... Αnyways, υποτίθεται ότι θα είχα σχέδιο μέχρι τώρα. Ένα σχέδιο που να μην περιλαμβάνει τριπλές μεταφορές με αγνώστου σημαίας νταλίκες και αυτοκίνητα, το πρωΐ πριν το deadline και ένα Twingo φορτωμένο μέχρι την κεραία να οδηγεί -χωρίς GPS- σαν τρελό για να προλάβει ... (Κάτι μου θυμίζει αυτό ... και όχι, το teleporting δεν μετράει σαν σχέδιο) ...
ΟΚ, κανένας λόγος για υστερίες, λίστα:
Χρειαζόμαστε (πληθυντικός για να το νοιώσετε δικό σας και να αρχίσετε επιτέλους να βοηθάτε!)
@1. Μεταφορική εταιρία που να μην χρεώνει τιμές χρηματαποστολών ή ένα καλό, δυνατό παλικάρι να οδηγήσει τα πράγματα μέχρι το καινούριο τους σπίτι (όσα περισσέψουν από τις πλημμύρες),
@2. Το καινούριο σπίτι των πραγμάτων (αυτό είναι λίγο επείγον). Στην Λεβεντογέννα, να βλέπει θάλασσα (και μην μου πείτε ότι να βάλω καθρέφτες), αυτής της δεκαετίας, με δύο υπνοδωμάτια, μεγάλα παράθυρα, ανοικτούς χώρους, μπαλκόνι(α) κλπ κλπ κλπ
@3. Να σταματήσουμε (3 μήνες πριν) όλες τις συνδρομές εδώ : τηλέφωνα, DSL, τηλεόραση, ρεύμα, κάρτες (Ααααααααχ οι κάρτες) κλπ κλπ κλπ,
@4. Να ειδοποιήσουμε τις αντίστοιχες αρχές ότι φεύγουμε,
@5. Να ειδοποιήσουμε τις επόμενες αρχές ότι ερχόμαστε (πράγμα σημαντικότατο μετά τα 10 k€ πρόστιμο που έβαλαν στην ποδηλατοχώρα, μαθαίνω...)
@6. Α, ναι... τα φυτά ... Πρέπει να αποφασίσετε τι θα κάνουμε με τα φυτά. Take into accont ότι τα αγαπάμε πολύ και τα περισσότερα ταξίδεψαν με το Twingo από την ποδηλατοχώρα!
@7.

to be completed

Καλημέρες
[ηλιοφάνεια 0
γρουμφ]