vs345

Ρούχα ελαφρά: Τ-shirt/φορμίτσα/flip flops, κινήσεις αργές και νυσταγμένες χωρίς άγχος, μεγάλος, υπέρδιπλος ζεστός καφές, μισόκλειστα μάτια πίσω από γυαλιά ηλίου, ο ήχος του νερού, η ζέστη του ήλιου, κανένα ρολόϊ, το δίκτυο να φαίνεται να έχει πάψει να δουλεύει στον πλανήτη, η Ευρώπη να κοιμάται χωρίς απαιτήσεις. Καμμία ανάγκη να μετακινηθείς ή να μιλήσεις.

Αυτό ακριβώς θα ήθελα σήμερα ... Μόνο.
Ούτε μεγάλα σχέδια, ούτε τρομερές ιδέες που θα σώσουν τον πλανήτη (σώζοντας οικονομικά εμάς that is), ούτε χιλιάδες χαρτάκια και mail και τηλέφωνα, και αρχεία με την vs 345 του επόμενου proposal, ούτε mental notes, ούτε το παιχνίδι "Μάθε τον συνεργάτη σου από το πως αντιδρά υπό πίεση". Eιδικά το τελευταίο.
Υπήρχε ΜΟΝΟ μία δουλειά που θα μπορούσα να αναλάβω αυτή την στιγμή και που θα έκανε το άγχος ενός απλού, θεωρητικά, proposal μεγαλύτερο: "Coordinator: when you're done stressing out yourself, introduce new players to the game" ... Quess what ??? Καταραμένη φτώχια.

Καλημέρα
[counting down again]

Eίχα

... 8 ολόκληρες ώρες ακόμα στην διάθεσή μου αλλά το πάτησα το send ... Λέτε να Darthiirεύω;;;;;

Καλημέρες
[ώρα για ύπνο;;;]

manual

ΠΡΩΤΑ διαβάζουμε το manual (ναι, έχει και manual ... 57 σελίδες ... ταπ ταπ ταααπ) και ΜΕΤΑ συμπληρώνουμε το proposal (8 σελίδες max) ...
Αλλιώς, στις 17:17 (24 ώρες π.d.), ΑΦΟΥ διαβάσουμε -επιτέλους;- το &^$@manual, βλέπουμε ότι όόόόόλα όσα προσπαθούσαμε (με πονηριά και άνομους τρόπους)^* να χωρέσουμε στις 8 επιτρεπόμενες σελίδες τελικά χωράνε! Και μάλιστα χωρίς να αναγκαστεί το νευρόνιο να ταλαιπωρηθεί επιπλέον ... Και ότι όόόόλα όσα βάλαμε μέσα με κόλπα^* (άντε το 80%), ήταν περιττά... Και 17:17 ξαναξεκινάμε από την αρχή... ταπ... Γραμμή-γραμμή. Ή καλύτερα σελίδα manual -> γραμμή proposal.
Οι παληκαριές του τύπου "εγώ δεν διαβάζω manual" ... πληρώνονται.

Καλησπέρα
[φραπεδάκιΑ,
κοντομάνικο,
στόρια κατεβασμένα,
ηθικό ακμαιότατο
έχουμε ώώώώώρες ακόμα]

Καμηλιέρη ... γράφεις;;;; :)

^* Font size 6pt, margins 0, line spacing 0.4, full στα italics κλπ κλπ κλπ ...

το λεπτό

Καφές νούμερο 2 (τελειώνει). Στο γιαπί (Ίδρυμα) με μυστρί (Θανάση) και πηλοφόρι (εκατομμύρια κομμένα και μελανιασμένα δέντρα) από νωρίς (πολύ πολύ ΠΟΛΥ νωρίς)

Όόόόχι δεν είναι παράπονο, άλλωστε η προκύρηξη για το συγκεκριμένο super-πρόγραμμα βγήκε τον Δεκέμβρη. Η KV αποφάσισε να σοβαρευτεί τώρα, χτες για την ακρίβεια ... (ταπ)
Μιλούσα με συνάδελφο σχετικά και μου έλεγε ότι το έχει καταθέσει από την προηγούμενη εβδομάδα !!! ταπ ;;; Λογικό. Αναμένεται ότι θα υπάρχουν πάνω από 5000 προτάσεις. Seriously. 5000 send το τελευταίο λεπτό ... Αν υποθέσουμε όμως ότι (με ένα θαύμα) είχα έτοιμο το πρόγραμμα από την προηγούμενη εβδομάδα (τότε που έτρωγα σαρικοπιτάκια;;;) ... θα πάταγα send ;;; Όόόόόχι ... θα περίμενα την επιφοίτηση μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ξέρετε, το λεπτό που δεν δουλεύει ο server της μαμάς Ευρώπης ;;; Εκείνο! Θα περίμενα την super νέα ιδέα (και ας ξέρω, ΔΕΝ καταθέτουμε νέες ιδέες), ένα ... σημάδι ότι το πρόγραμμα είναι έτοιμο, ότι έχει ελπίδες, ότι μπορώ να το εμπιστευτώ ... Και επειδή αυτό το σημάδι δεν έρχεται ποτέ, θα περίμενα το λεπτό. Όπως και τώρα.
Η ιδέα είναι εδώ, όχι η καινούρια αλλά η δοκιμασμένη, και η γραφειοκρατεία είναι έτοιμη (και μάλιστα Λεβεντογέννικη γραφειοκρατεία που ετοιμάστηκε εντυπωσιακά γρήγορα), και οι προσφορές για εξοπλισμό on their way και οι φόρμες είναι σχεδόν γεμάτες (όχι και πολύ σχεδόν, λέμε τώρα) και το νευρόνιο όσο ζωντανό μπορεί να είναι ένα μοναχικό άϋπνο νευρόνιο ... Λείπει η αίσθηση ότι μπορώ να τα εμπιστευτώ. Μένουν οι ώρες που θα τα ξανακοιτάω και θα συμπληρώνω ημερομηνίες και λέξεις, και θα αλλάζω εκφράσεις και προτεραιότητες ... Ουφ... ανασφάλειες ;;; μπορεί. Προτιμώ να το βλέπω ακριβώς αντίθετα :)

Καλημέρες

[μέρα για φραπεδάκι;;;]

home

at last ... :) Μετά από ένα μεγάλο μεγάάάάλο ταξίδι ΧΩΡΙΣ το cookie της Aegean :((( σνιφ ... περίμενα πως και πως να το δοκιμάσω μετά τόσα post αλλά ... croisant ... ούτε που το κοίταξα ...γρουμφ.
Στην pretend λιακάδα. Καφές νούμερο 5 και πρώτη ανάσα. Το Twingo ασθενεί βαρύτατα και μάλλον δεν θα ανακάμψει :(((, το Γαλλώδι καλά, και το μεγάλο Γαλλώδι καλά, και ο τεχνικός-sport-Billy επίσης ... ο Ινδένιος δεν ξέρω... Μετά το τελευταίο μου mail αποφάσισε να είναι άρρωστος σήμερα ... χμμμ ... Αν νομίζει ότι ξεχνάω κάνει λάθος. Θα το θυμάμαι και όταν τολμήσει να ξεαρρωστήσει :)))) Μόνο τα deadline ξεχνάω (ή μετατοπίζω) ... το επόμενο (ταπ ταπ ταπ ταπ), απίστευτα απίθανο να με βρει έτοιμη ... 2 days to go ... :(

Καλή μας εβδομάδα
[κοντομάνικο και
δείκτης προστασίας 30]

{Εικόνα : Francis², The ultimate-ultimate gadget}

Deja vu's

Μεϊλάκης^#: Βρε, βρε, βρε η KV. Χρόόόνια και ζαμάάάάνια...
KV: [talking about nasty deja vu's... Χαμόγελο ... Τυπικό, στωϊκό] Ήντα κάνεις Μεϊλάκη;;;
Μεϊλάκης: Ε, εδώ, ξέρεις, με ταλαιπωρούν με τις αδικίες ... μπλα μπλα μπλα μπλα (καταραμένη κενωνία και τέτοια)
KV: [και δεν θέλω να ξέρω, και την ξανάκουσα την φράση πολλαπλές φορές ΚΑΙ δεν θα το συζητήσω μαζί σου] μμμμμ
Μεϊλάκης: Άκουσα ότι δούλεψες ένα φεγγάρι με καινούρια υλικά και ήθελα να σε δω να σε ρωτήσω... δεν μπορεί, κάτι θα ξέρεις ... η ειδικότητά σου είναι στο κάτω κάτω βρε παιδί μου... αν και σας ξέρω εσάς τους πειραματικούς αλλά τέλος πάντων ...
KV: [Ωχ] μμμμμμ
Μεϊλάκης: Έχω βάλει ένα poster στο γραφείο μου. Ξέρεις το μοιράζομαι το γραφείο γιατί ΕΜΑΣ δεν μας προσέχουν σαν και ΕΣΑΣ ... Τέλος πάντων, το poster είναι λίγο μεγάλο, 2x1, του Κοσμά του Αιτωλού μεγάλη η χάρη Του [σταυροκόπημα] και όλο πέφτει. Καινούρια κτήρια, δεν επιτρέπονται καρφιά, τα έχω δοκιμάσει όλα αλλά τίποτα δεν κρατάει βρε παιδί μου ... μιά σωστή δουλειά δεν κάνετε^*. Ξέρεις τι υλικό πρέπει να χρησιμοποιήσω για να κολλήσει καλά ;;;
KV: [χαχαχαχαααα μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ΠΟΤΕ. Εσύ δεν με ρώτησες χιλιάδες φεγγάρια πριν, αν έχουν υδρογόνο τα αναψυκτικά;;;] Κοίτα, εντελώς επιστημονικά πιστεύω ότι η καλύτερη ελπίδα σου είναι να παρακαλέσεις τον Άγιο. ΜΟΝΟ αν το θέλει και ο ίδιος θα μείνει στον τοίχο ... μην περιμένεις από εμάς τέτοιες λύσεις...

Καλησπέρες
[χαχαχαχαχαααααα
ΚΑΙ κοντομάνικο]

^# Μεϊλάκης = το Λεβεντογέννικο του prime male για να μην παρεξηγούμαστε. Λεβεντογέννικο και παρεξηγημένο ... ΚΑΙ κατατρεγμένο ... άλλο post...
^*Άσχετο αλλά καμμία σχέση το τι κάνω με όλα τα παραπάνω ΚΑΙ τον Κοσμά τον Αιτωλό... Ούτε καν μακρυνή ...
^@ Η παραπάνω συζήτηση -ευκαιρία για post. Η άλλη επιλογή ήταν να σας πω για την Κυρία Κούλα... αλλά εμείς θα κάνουμε ότι δεν υπάρχει Κυρία Κούλα, έτσι;;;;

Ο-Τσέϊ

... και η σύνδεση με το δίκτυο, Ethernet :)
Με το άάάάάλλο δίκτυο (or the lack of it) είναι το πρόβλημα. Το ανύπαρκτο ... ταπ ... το οδικό.

Γρουμφ.

Είχα να οδηγήσω περίπου 10 χρόνια στην Λεβεντογέννα ... Στο ενδιάμεσο οδήγησα σε μέρη τρελλά (ΝΥ) και μέρη που ορκίστηκα να μην ξαναπλησιάσω (call me αψίδα). Επίσης σε μέρη ανάποδα (το νησί), όχι τόσο ανεπτυγμένα, ή υπερανεπτυγμένα (στο βαθμό που χρειάζεσαι συνοδηγό για να διαχειρίζεται την ... τεχνολογία). Και πάντα τα πήγαινα μια χαρά. "Ελληνικού" τύπου προσαρμογή: ακολουθείς τον ρυθμό και τους κανόνες του με προσθήκη μόνο λίγων αναστροφών, διπλοπαρκαρισμάτων και άλλων τέτοιων όπου το σύστημα δεν τα έχει προβλέψει.

Γρουμφ ...

Ε, λοιπόν εδώ ... στο κανούριο μου μελλοντικό σπίτι (προσπάθησα για την έκφραση!) ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΚΑΝΟΝΑΣ, και κανένας δρόμος (και όποιος ξαναπεί λεωφόρο την Ακαδημίας, την Ιωνίας και την Παπαναστασίου μπροστά μου, να το σκεφτεί διπλά). Και κανένας έλεγχος. Και κανένα φανάρι. Και χώρος, δεν υπάρχει χώρος.

Γρουμφ.

Ευτυχώς τον ρόλο του Twingo τον παίζει ένα άμοιρο Picando αυτές τις μέρες ... Και ευτυχώς ... οι μετακινήσεις διατηρούνται στο ελάχιστο λόγω υποχρεώσεων ...
Αλλά βρε σύντεκνε, αφού το βλέπεις, κάνω φιλότιμες προσπάθειες ΚΑΙ να μην σου τσαλακώσω το αγροτικό με το θηρίο μου ΚΑΙ να μην σου τσαλακώσω την τσάκιση στο ντιζαϊνάτο σου τζινάκι ... ΓΙΑΤΙ δεν βοηθάς λιγάκι ;;;;; ε;;;;

Καλημέρες
[Λεβεντογέννικος καιρός!]

Εντυπώσεις πολλές ... πάρα πάρα ΠΑΡΑ πολλές. Και η επιλογή του "θέματος" στο post σήμερα τυχαία, έτσι για την Καλημέρα. Δεν θέλω ακόμα να πείσω ούτε τον εαυτό μου για το πως βλέπω το καινούριο μου περιβάλλον... άλλωστε η διαδικασία της μετακόμησης θα τελειώσει στις 31/12 και ο περισσότερος χρόνος μου θα είναι στην pretend ... Pretend πρόβα το διάστημα εδώ και ... όλα φαίνονται μια χαρά ... I might just be afraid to jinx it! :)))

Home

The feeling of being at home here, of all places, never ceases to surprise me.

Καινούριο κεφάλαιο, καινούριος χώρος να μοιράζομαι τον ... απεριόριστο χρόνο μου, άδειος, φρέσκος, φωτεινός. Ακόμα και τώρα που πήρα τα κλειδιά σχεδόν ακατοίκητος: Ένας μικρός μπερδεμένος (χωρίς σύνδεση ακόμα) Θανάσης στην άδεια επιφάνεια ενός τεράστιου γραφείου, όλη του η διακόσμηση ... Ε, και μια καινούρια καφετιέρα!!!

:)

Καλησπέρες
φιλιά από την Λεβεντογέννα
[αντιηλιακό]

#3. bonus round

03:00. Μέσα στο Intercity... Δεν ξέρω αν έχετε ποτέ προσέξει πόσο μεγάλα είναι αυτά τα τραίνα... είναι τεράστια. Ειδικά όταν είναι σκοτεινά και άδεια ... Eιδικά όταν είναι εντελώς -μα εντελώς δικά σου για ένα βράδυ :)
Το πως βρέθηκα τελικά με ιδιόκτητο -για μια νύχτα- τραίνο είναι ιστορία από μόνο του, compliments of the Swiss crew. Tο θέμα είναι ότι λίγο πριν τις 3 (03), ήμουν μόνη σε ένα σκοτεινό τραίνο, στην μέση ενός σκοτεινού σταθμού, στην μέση του πουθενά! Και μάλιστα ξέροντας ότι αν έβγαινα έξω, δεν μπορούσα να ξαναμπώ...
Δεν ξέρω γιατί αισθανόμουν απόλυτα καλά. Δεν με ενόχλησε το σκοτάδι, η ησυχία, οι θόρυβοι, το που ήμουν ... Καμμία ανησυχία, κανένας φόβος, κανένα άγχος! Ήταν φανερό όμως ότι ΔΕΝ θα κοιμόμουν, Ι should at least make the best of it! Τα 3 φράγκα και 2 ευρώ είχαν γίνει ρόφημα σοκολάτα και μπισκοτάκια αμέσως πριν την είσοδό μου στο τραίνο. Η εναπομένουσα μπαταρία του Θανάση μου (thank u mate) έφτασε για μία ακόμα προβολή της ταινίας "Οι Νύφες" και ένα επεισόδιο με τον Mc Dreamy.
Πολλές φορές φαντάστηκα την έκπληξη κάποιου περαστικού αν με έβλεπε καλοβολεμένη στο τραίνο σαν να ήταν ο καναπές στο σπίτι μου, να απολαμβάνω ρόφημα κοκολάτα, μπισκοτάκια και ταινία μέσα στην άγρια νύχτα!!! :)
Φύγαμε για pretend πριν καλά καλά ξημερώσει και η επόμενη μέρα με βασάνισε πολύ ...
Ηθικό δίδαγμα; Κανένα !!!! Μια ιστορία ακόμα ...

Καληνύχτες
[αύριο το πρωΐ ταξίδι,
άυριο και βαλίτσες;;;
ε, ναι]

Πίστα #2. Κέρματα

12 και κάτι και το ηθικό ακμαιότατο (το Αλσατικό φαΐ είναι φανερά παραισθησιογόνο). Με το επαγγελματικό μου ντύσιμο (που σημαίνει ελαφρύ ποκαμισάκι και ψηλοτάκουνη μποτίτσα μχ), τον Θανάση και τα χαρτιά μου στον ώμο, το γυαλί ηλίου ακόμα στο μαλλί εγκαταλείπω τον σταθμό για να βρω το super-Γαλλόδοχείο των ονείρων μου. Συνήθως δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ, είναι δίπλα στον σταθμό. Μμμμμμ ... Τίποτα, εκτός από μαύρο σκοτάδι και τους περιστασιακούς πιτσιρικάδες που γυρνάνε σπίτι τους για νανάκια. Φτάνω στην πλατεία: ταμπέλες προς Hotels!

To make a looong story short έπαιξα το "κυνήγι του ξενοδοχείου" για 5-6 χιλιόμετρα στις εξοχές και τα σκοτάδια και τις ανηφόρες (πολλές ανηφόρες) πριν αποφασίσω να γυρίσω στον σταθμό ... όπου και βρήκα 2 από τα 3 πολυδιαφημισμένα ξενοδοχεία της περιοχής!!! Ακριβώς απέναντι. Κλειστά και σκοτεινά, για αυτό δεν τα είχα δει στην αρχή ... ταπ. Ναι αλλά, ηθικό ακμαιότατο, δεν το ταράζει μια μικρή αναποδιά.
01:00 περίπου κατάφερα να βρω taxi, 01:15 κατάφερα και να εξηγήσω στον έκπληκτο οδηγό (δεν πρέπει να είχε ξαναβρεί πελάτη βράδυ) τι ήθελα: το 3ο ξενοδοχείο, 01:45 ήμουν και πάλι στο σταθμό. Οι 3 ξενοδόχοι της περιοχής πρέπει να έκοβαν την πίτα τους ή κάτι ... γρουμφ.
01:15 ... ταπ ... Η αίθουσα αναμονής κλειστή, τα τσιμεντένια παγκάκια παγωμένα και άβολα ... το ελαφρύ πουκαμισάκι λίγο, ο Θανάσης πάχυνε. Σκοτάδι. Ακόμα και τα φώτα του σταθμού είναι χαμηλωμένα... ταπ ...
01:30 ... Κανένα πρακτορείο ενοικίασης αυτοκινήτων δεν διανυκτερεύει ... Το (ένα) βενζινάδικο κλειστό ...
01:45 ... Η ψηλοτάκουνη μποτίτσα με ενοχλεί. Και ο Θανάσης ... Και το σακάκι δεν ζεσατίνει, τα γυαλιά ηλίου έχουν απομακρυνθεί από ώρα ... Και τα μηχανήματα στο σταθμό με ενοχλούν: όλα λειτουργούν με κέρματα, κανένα δεν πουλάει καφέ... Κέρματα: 3 pretend νομίσματα και 2 ευρωνομίσματα (ε, ναι, άδειασα την τσάντα) ... Φυσικά τα κρατάω ... για ώρα ανάγκης (να δω τι θα κάνω τις τσίχλες στην ώρα ανάγκης αλλά πλέον τίποτα δεν φαίνεται απίθανο). Αυτό που μου φαίνεται απίστευτο είναι ότι δεν υπάρχει διέξοδος, ότι θα πρέπει να μείνω στον σταθμό. Δεν έχει κάτι που να με φοβίζει ο σταθμός (ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος, να περάσει καμμιά αγελάδα;;;) αλλά ... άλλες 4 ώρες ;;; Στο παγκάκι ;;; Και το κρύο ;;; Και αν περάσει και κανένας γνωστός, που λέει και η μάδερ, θα καταστραφεί το ιματζ μου... ταπ ;;;
Για να συγκεντρωθώ περπατάω ασταμάτητα.

Λίγο μετά τις 2: Τραίνο στον σταθμό :))))))

to be continued
[σιγά μην τελειώνει εδώ!]