#1. Hopping

Πως βρέθηκα in the middle of f%^$£"ng nowhere;;;;; Εύκολα! Συνδύασα μια γεμάτη μέρα που κράτησε περισσότερο απ΄όσο έπρεπε, με ένα Αλσατικό dinner στην αυλή ενός γραφικότατου εστατορίου, ωραιότατο κρασάκι, εκλεκτή παρέα, κέφι, γέλιο και το τελευταίο δρομολόγιο για pretend ... Το τελευταίο - τελευταίο δρομολόγιο, αυτό που δεν επιλέγουμε ποτέ γιατί το τραίνο σταματάει παντού, κάνει περισσότερη ώρα και αν το χάσουμε ... χαθήκαμε. Έχασα όμως το ακριβώς προηγούμενο για 2 λεπτά και ... σιγά! Τί μπορουσε να πάει στραβά ;;;

χμμμ ...

Οι οικοδεσπότες μου με άφησαν στο τραίνο για το "End of the Monde", έκαναν hop στο δικό τους τραινο και εγώ παρόλο που άφηνα μια πολύ μεγάλη πόλη αισθανόμουν ασφάλεια. Hopping^# σε 2-3 τραίνα και σε 3-4 μόλις ώρες θα ήμουν στην pretend. Piece of cake.

ΧΑ!

11:45 Το τραίνο σταμάτησε σε έναν άδειο σταθμό, με μόνο τα απαραίτητα φώτα, με ελάχιστους επιβάτες που απομακρύνθηκαν γρήγορα ... Spooky αλλά είχα απόλυτη εμπιστοσύνη στο σύστημα. Το τραίνο ΜΟΥ θα ερχόταν αμέσως και θα με έπαιρνε μακρυά από την εγκαταλελειμένη ενδοχώρα! Επαιδευμένη στο train hopping^# δεν περίμενα λεπτό, πήγα αμέσως στον πίνακα που έδειχνε τα δρομολόγια ... Πλατφόρμα 3, την εντόπισα αμέσως, ήταν αυτή απέναντι με το τραίνο που έφευγε ...

11:47 ... το δικό μου τραίνο που έφευγε... χμμμ... No panic. Πρώτη φορά έχανα τραίνο, πλοίο, αεροπλάάάάνο;;; όόόόόχι! Πίσω στον πίνακα με τα δρομολόγια. Θα έφευγα με το επόμενο τραίνο για οποιοδήποτε πόλη που αναγνώριζα το όνομά της ... simple...
11:55 Μόνο που ο πίνακας είναι άδειος μέχρι το πρωΐ. Επόμενο δρομολόγιο (και μάλιστα προς τον βιομηχανικό βορρά), στις 5, (05) ... Τα φώτα της αίθουσας αναμονής σβήνουν στο βάθος ... Τηλεφωνώ αμέσως στην τραινο-εταιρία (ο χρόνος είναι χρήμα σε τέτοιες περιπτώσεις και τα 0800 rule) τους εξηγώ που είμαι, κοιτάζουν τους πίνακες με τα δρομολόγια (τραίνων, αεροπλάνων, πατινιών) διεξοδικά, και μου εύχονται ευγενικά καληνύχτα !
12 και κάτι: Damage control. OK, παγιδεύτηκα. Σιγά το πρόβλημα! Θα περάσω το βράδυ μου στο "End of the Monde"!!! Cute, σίγουρα θα είναι όμορφο χωριουδάκι, το ξενοδοχείο θα μοιάζει με αυτά της Γαλλωδίας! Θα κάνω μια βόλτα, θα παραγγείλω έναν τεράάάάάστιο καφέ, θα κάνω ένα τεράάάάστιο ντούζ και θα χαζέψω τηλεόραση μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Θα βάλω το Sony μου να με ξυπνήσει στις 5, θα ευχαριστηθώ καφέδες και τοπίο στο τραίνο και θα είμαι στο Ίδρυμα στην ώρα μου και φρέσκια φρέσκια!!!

to be continued ...

Καλημέρες
[καλοκαιρινή άνοιξη
one day to go]

^# Train Hopping: Sport-τιμής στην ποδηλατοχώρα. Οι ποδηλάτες κάτοικοι θεωρούν θέμα τιμής να νικήσουν το ... σύστημα και να φτάσουν στον προορισμό τους 4, άντε 5 δευτερόλεπτα νωρίτερα ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αλλάξουν 4-5 φορές τραίνο και να διασχίσουν τρέχοντας όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς φορτωμένοι με τα ψώνια, το ποδήλατο και 3-4 ποδηλατοχωροκατοικάκια στον ώμο.

Surreal and ...

... a city called "End of the monde" θα ήταν ο τίτλος του post ΑΝ κατάφερνα να πείσω τον εαυτό μου να κρατήσει τα βλέφαρα σε ένα επίπεδο. Αδύνατο. Και που άντεξα μέχρι τώρα ήταν θαύμα (αυτή η Nespressιέρα πια κοντεύει να αγιάσει, βγάζει σταθερά την agenda ασπροπρόσωπη!).
Αύριο! Μόνο οι αποδείξεις σήμερα! [γιατί αν είναι να χαθείς, καλό είναι να χάνεσαι οργανωμένος!] :)

night night
[on the bright side
IF a Swiss train EVER has a delay
you better be in Switzerland
to feel safe! :) ]

quiz ....

Τι είναι χειρότερο από το να τελειώσεις στις 10:30 μια μέρα (σκληρής) δουλειάς που ξεκίνησε στις 05:30 ;;;; (μηδέν πέντε)

Να τελειώσεις στις 10:31, να χάσεις το τελευταίο τραίνο και να είσαι μακρυά από το "σπίτι";;;

ταπ

Όόόόόόχι, να τελειώσεις στις 10:31, να πάρεις το μόνο τραίνο που θα μπορούσε με 30 connection να σε φέρει στην pretend, να χάσεις και το επόμενο connection επειδή το προηγούμενο άργησε 1 nanosecond (ταπ ... να βράσω εγώ την Swiss ακρίβεια) ΚΑΙ να βρεθείς παγιδευμένη 3+ ώρες μακρυά από την pretend, in the middle of f*&%$ng nowhere με όλα τα ξενοδοχεία κλειστά (ταπ ταπ ταπταπ ταπ), όλα τα γραφεία ενοικιάσεως αμαξιών κλειστά και το Twingo καλοβολεμένο στο parking του... σπίτι ... ταπ και ουφ ...

Το σκεφτόμουν καιρό αλλά νομίζω είναι ώρα: ΘΑ ζητήσω επίδομα ανθυγιεινής εργασίας.

Καλημέρες σε όσους κοιμήθηκαν
[ώρες ύπνου μηδέν
metting in an hour
καφές νούμερο 1250
ΜΕ τα γυαλιά ηλίου στο γραφείο]

χρώματα

Χτες και σήμερα ο καιρός ήταν καταπληκτικός στην pretend. Και η άνοιξη στο αποκορύφωμά της. Χρώματα, pretend θαλασσινή μυρωδιά και pretend μπλε (περισσότερες φωτογραφίες στον ... καιρό για να μην παραπονιέται αυτός που θα παραπονεθεί όταν καταφέρει να χωνέψει τα Πασχαλιάτικα) ...
Δεν ξέρω αν αυτό είναι αναγκαστικά καλό (που η άνοιξη είναι στο αποκορύφωμά της), μην ξεχνάμε ότι κάτι μας πιάνει την άνοιξη (όχι εμένα, εσάς), χάνουμε λίίίίγο τον έλεγχο των νευρονίων (εσείς πάλι, ποτέ εγώ), νομίζουμε ότι όλα ξαναξεκινάνε από την αρχή ... Ακολουθούμε τον ρυθμό της εποχής και ... ξεχνάμε.
Εγώ πάντως θα διατηρήσω την απαράμιλλη σοβαρότητά μου και θα είμαι συγκεντρωμένη και αφοσιωμένη στα deadlines μου (χα και ουφ μαζί) ... Ξεκινάω αμέσως τώρα, πρέπει να είμαι φρέσκια και ξεκούραστη για να επιστρέψω στο γράψιμο ... Ένα ποτάκι στο κύμα επιβάλλεται επομένως !

Καλησπέρα
[κοντομάνικο ΚΑΙ
γυαλιά ηλίου μέχρι να σκοτεινιάσει]

# Η φωτογραφία από εχτές: Στον "παραλιακό" αυτή την εποχή βλέπεις παντού τέτοιες πινακίδες. Είναι pretend ανθοπωλεία!!! Παρκάρεις στον αγρό, παίρνεις το μαχαιράκι που έχει αφήσει ο ... επιχειρηματίας εκεί, κόβεις τα λουλούδια που εσύ θέλεις (ατέλειωτες εκτάσεις), επιστρέφεις το μαχαιράκι στην θέση του και αφήνεις και το κάτι-τι σου φεύγοντας σαν ευχαριστώ :)
Ως επάγγελμα το βρίσκω απόλυτα ταιριαστό (για εμένα, όχι για εσάς), σαν ιδέα απόλυτα Swiss :)))

:)

Καλημέρα, Καλημέρα,

Χρόνια Πολλά :)

Παράξενο πως μερικές ώρες διακοπής από τα καθημερινά αλλάζουν τόσο την διάθεση. Λίγο ο ήλιος, λίγο η pretend, :))) λίγο η -πολύ- καλή παρέα, άντε και λίγο η ένεση χοληστερίνης και θερμίδων και ξυπνάς το επόμενο πρωΐ ξεκούραστος, χαρούμενος και γεμάτος ενέργεια! Δεν θα συζητήσουμε τώρα πόσο κρατάει αυτή η ένεση ενέργειας ... Σιγά! {και ούτε βέβαια πόσους γύρους της pretend πρέπει να κάνει κανείς για να κάψει τις extra γευστικότατες θερμίδες...}
Καφές νούμερο 3 και στο Ίδρυμα για λίγο. Τα "επείγοντα" και εξαφανίζομαι. Νομίζω η θεραπεία πρέπει να επαναληφθεί για να είμαστε σίγουροι ότι δούλεψε!

μάκια
[κοντομάνικο
γυαλιά ηλίου]

αργία

Πασχαλιάτικος καιρός (με δόντια), καφές νούμερο 3, αργοπορημένη στο Ίδρυμα και ... σχεδόν μόνη στο Ίδρυμα. :) Από τις λίγες μέρες που έχω πια ησυχία. Χωρίς τους συνεργάτες μου that is. Το group μεγάλωσε και οι απαιτήσεις μεγάλωσαν ανάλογα.

Σε αυτή την παλιοδουλειά, περνάμε πολύ καιρό να σχεδιάσουμε ερευνητικά προγράμματα, να τα γράψουμε και -κυρίως- να βρούμε λεφτά ώστε να μπορέσουμε να τα στήσουμε (meaning να κάνουμε την γραμματέα, τον λογιστή, τον τεχνικό, καμμιά φορά τον αχθοφόρο, τον διαπραγματευτή, την διαχείριση και άλλα τέτοια συναρπαστικά). Στόχος είναι να κάνουμε την ιδέα πραγματικότητα. Έτσι προσπαθούμε (-ελπίζουμε γιατί είναι Lotto τελικά) να προσλάβουμε το κατάλληλο άτομο για την κατάλληλη θέση και αφού καταφέρουμε να νικήσουμε την γραφειοκρατεία και να το εκπαιδεύσουμε, ελπίζουμε πως είναι ώρα να ξεκινήσουμε να παρακολουθούμε πως δουλεύει το υπέροχο μυαλουδάκι του και πως χειρίζεται την ιδέα μας. Η διαδικασία είναι καμμιά φορά εξαιρετικά αποδοτική (σχεδόν αναζωογονητική βλ. Γαλλώδι) και άλλες φορές (τις περισσότερες) τουλάχιστον απογοητευτική (Πονοκέφαλος). Αλλά έτσι είναι. Και η αλήθεια είναι ότι τις περισσότερες φορές, παρασύρεσαι από τον ενθουσιασμό σου και χάνεις την ευκαιρία να απογοητευτείς.
Είναι όμως και οι φορές που είσαι κουρασμένος και έχεις ένα τρισεκατομμύριο υποχρεώσεις να σε κυνηγούν (αδυσώπητα) και τότε εμφανίζεται ο συνεργάτης μπροστά σου (you start to scare me guys), σε κοιτάει με μια προσμονή στα μάτια ή ενθουσιασμό, θέλει να συντονιστείς αυτόματα (τι άλλο μπορεί άλλωστε να έχεις στο μυαλό σου;;;) και θέλει να του λύσεις όλα του τα (ερευνητικά mostly) προβλήματα σβέλτα και με μια λέξη ή να μοιραστείς την χαρά του.Και τότε, η μοναδική αντίδραση του μοναχικού νευρονίου είναι: "Πάλι εσύ ;;; Τι θέλεις από εμένα;;; Σε ξέρω ;;; Με νοιάζει(ς) ;;;"
Εκεί ήμασταν χτες. Μια μέρα αποτοξίνωσης πάντα βοηθάει! :)

Καλημέρα
[αυγά αύριο
οι παραδόσεις απαγορεύουν σήμερα :)]

εκεί

Χωρίς να είμαι εκεί, χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα στην καθημερινότητά μου αυτή την εβδομάδα, ξέρω ακριβώς τις κινήσεις, έχω απόλυτα την αίσθηση των ημερών. Μπορεί με την χαζο"ρουτίνα" μου να ξεχνάω γενέθλια (όόόόχι όλα) και γιορτές και deadlines και που πάρκαρα το Twingo, αυτές τις μέρες όμως, οι αναμνήσεις έρχονται χρονομετρημένα απρόσκλητες. Χρόόόόόνια στρατιωτικής "εκπαίδευσης" στο μπλε. Τότε παραπονιόμουν ... Τώρα, όπου και αν είμαι, όσο και αν δεν έχει μυρίσει Πάσχα, όσο και αν το μέρος δεν ζει στο ρυθμό της ετοιμασίας, εγώ διατηρώ αυτόν ακριβώς το ρυθμό -ασυναίσθητα.

Δεν είναι ο ρυθμός της γιορτής, είναι ο ρυθμός των δικών μου ανθρώπων. Που πήγαιναν ανελλειπώς υπερωριακά στην εκκλησία (καμμιά φορά και διπλή βάρδια, ο καπετάνιος και τριπλή), που ετοίμαζαν το σπίτι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο κάθε χρόνο, που έβαφαν τα αυγά απαραίτητα την Μεγάλη Πέμπτη (και σίγουρα κρατούσαν ένα κρυφά για να το σπάσουν μετά 7 χρόνια), που δεν έκαναν νανόμετρο :) πίσω σε καμμία από τις παραδόσεις, που τσιμπούσαν (ναι καλά το έγραψα) τα μελιτίνια ακριβώς 40 φορές για να είναι καλύτερα από τις κουμπάρας (παρόλο που της κουμπάρας δεν παίζονται!), που "έκαιγαν" τους τοίχους με τα βεγγαλικά και τις φωτιές. Στο πατρικό μου, στα σπίτια των παπούδων και των δικών μου ανθρώπων, το Πάσχα ήταν πάντα η μεγαλύτερη γιορτή. Νομίζω γιατί την είχαν κάνει τόσο "δική" τους. Tόσο δική τους, που τελικά έγινε και δική μου...
Το παράξενο είναι ότι ... ενώ θα ήθελα -πολύ- να είμαι εκεί, οι χρονομετρημένες αναμνήσεις δεν έχουν τίποτα από μελαγχολία. Είναι απλά ανοιξιάτικα όμορφες και τρυφερές.

Καληνύχτα
[να βάψω το Τwingo αντί αυγών;;;
κλήση Χ σήμερα, ήμαρτον]

second guessing

Να συνεχίσω από εκεί που ξεκίνησα (περίπου, γιατί τελικά μάλλον δεν μιλάω για αυτό που μιλάω ... σε εμένα)...

Ξέρεις την διαδικασία -την έχεις υποστεί ξανά και ξανά και ξανά. Νομίζεις ότι ξέρεις τα κόλπα -κάποια. Νοιώθεις ότι μπορείς να υποστηρίξεις την ιδέα -σθεναρά. Στην πραγματικότητα πιστεύεις ότι είναι η καλύτερη δουλειά του νευρονίου (ever, γιατί δεν έχει και πολλά περιθώρια το άμοιρο). Είσαι -σχεδόν- ενθουσιώδης μετά από πολύ καιρό ... Το μόνο που μένει (ναι, σιγά μην μιλάμε για ερευνητική πρόταση και μόνο) είναι να πείσεις / να προσεγγίσεις/ να διαπραγματευτείς /να επιλέξεις την σωστή ... συνεργασία. Και να την κατοχυρώσεις. Και αυτή και το πολύτιμο (για εσένα και μόνο σε αυτόν τον πλανήτη) φωτόνιο.

Και παρόλο που ξέρεις πια ποιοι είναι οι φίλοι και ποιους μπορείς να εμπιστευτείς ... γμτ ... αυτή η φράση με τον χυλό και το γιαούρτι μουλαρώνει το νευρόνιο και δεν το αφήνει να πατήσει send. Ξέρεις ;;; Σίγουρα ;;; Γιατί να σε εμπιστευτεί το νευρόνιο;;; Έχεις κάνει πολλά λάθη ... Πολλά και χαζά λάθη ...
Κάποια στιγμή τα ρίσκα γίνονται πολύ μεγαλύτερα από τις αν(τ)οχές μας ... Μια τέτοια απόφαση παλαιότερα θα ήταν απλά ένα ρίσκο. Τώρα είναι η διαφορά μεταξύ καθαρού και πραγματικά αστραφτερού. Παρόλα αυτά δεν γίνεται αλλιώς, με την φράση κολλημένη στο μυαλό, επιλέγεις και πατάς send και ελπίζεις ότι το ένστικτο δούλεψε σωστά...

night night
[cold-ish or
just too tired]

Φωτόνια

Το να βάζεις το ... νευρόνιο κάτω, να το στίβεις και να προσπαθείς να το κάνεις να λάμψει για ένα psec σαν το λαμπάκι του Γρανάζη ... δεν είναι εύκολο. Ειδικά όταν πρόκειται για ένα (01), μοναχικό, εξαντλημένο και όχι τόσο δημιουργικό τελικά νευρόνιο. Ειδικά όταν δίπλα σου λάμπουν καθημερινά πολλά εκπληκτικά φωτεινά και δραστήρια νευρόνια (τα οποία θαυμάζεις τόσο που δεν μπορείς να τα σιχαθεις!)
Και αυτό είναι το εύκολο κομμάτι της δουλειάς. ΑΝ (ααααν) συνεργαστεί το νευρόνιο, μετά επικεντρώνεσαι στο να κάνεις την ιδέα εύπεμπτη, ευπαρουσίαστη, ευκολονόητη, ελκηστική και -κυρίως- απαραίτητη. Δύσκολο αλλά ... προγραμματισμένο το πως και το τι με την μαμά Ευρώπη. Σχεδόν έχει μια άγραφη συνταγή... Τα πράγματα είναι δεδομένα, τα κόλπα, πως γράφεις κάτι, τι λες και -κυρίως- τι δεν λες, πως φαίνεσαι έτοιμος να σώσεις τον κόσμο ή πως τον έχεις ήδη σώσει και το κρατάς ακόμα μυστικό γιατί είσαι και μετριόφρονας ... Τα γράφεις, όπως έχεις μάθει να τα γράφεις, καταθέτεις το πρόγραμμα και περιμένεις. Μην μπερδευτούμε εδώ: Το ότι τα έγραψες σωστά δεν σημαίνει και ότι η μαμά Ευρώπη θα τσιμπήσει, όόόχι, η μαμά Ευρώπη είναι (πολύ) καπριτσιόζα, αλλά έχεις τουλάχιστον την αίσθηση ότι έκανες στο ακέραιο αυτό που μπορούσες να ελέγξεις και έχεις μια δίκαιη πιθανότητα...
Αυτό που δεν έχει συνταγή στην όλη διαδικασία είναι το πως πείθεις /προσεγγίζεις /διαπραγματεύεσαι /κατοχυρώνεις συνεργασίες και μάλιστα ΠΡΙΝ την κατάθεση ενός ερευνητικού προγράμματος. ΠΡΙΝ το ένα φωτόνιο που παράχθηκε με πολύύύύ κόπο (και πολύ διάβασμα και καλπάζουσα φαντασία) από ένα μοναχικό σου νευρόνιο και γράφτηκε με πολύ πολύ αγάπη, να είναι κατοχυρωμένα δικό σου.

... Του μπι κοντινιουντ

Καλημέρες
[κρατήστε τα γυαλιά
η πρωϊνή συννεφιά ΔΕΝ σημαίνει κάτι!]

[greek radio rocks today! :)
ή φταίει η γιορτινή μου διάθεση;;;
Σου είπα χρόνια πολλά ;;;;
ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ μικρό!]

Κόκκινο

Καφές νούμερο 2, καινούρια εβδομάδα που ξεκίνησε νωρίς, γιορτινή διάθεση αν οι διακοπές θα λείψουν (και) αυτό το Πάσχα από το πρόγραμμά μου. {Αντί να βάψουμε αυγά εδώ στην pretend, μήπως να βάφαμε κανένα βιβλιαράκι;;;}
Οι "διακοπές" μου μετατέθηκαν για μία εβδομάδα μετά. Και συνδυάστηκαν με ταξίδια (από αυτά που κρατάνε περισσότερο από τις "διακοπές") και δουλειά (ή pretend-δoυλειά, όπως το δει κανείς) και καινούριες αρχές και ένα test-run του πως ΘΑ είναι τα πράγματα σε μερικούς μήνες και -παραδόξως- αντί για blues με κόκκινο: η αίσθηση ότι είναι το τελευταίο Πάσχα που "πρέπει" να μην είμαι δίπλα σε μπλε δεν είναι καθόλου κακή.

Καλημέρες
[γυαλιά ηλίου
απαραίτητα από νωρίς :)]